JACOB AND FAMILY ESCAPE AND ARE CHASED

Last time we read how Jacob and Rachel and Leah had decided to leave secretly. This they did while Laban was away shearing his flock.

********

700 Km to Reach Canaan

བཀོད་པ 31:22-23

22ཉིན་གསུམ་གྱི་རྗེས་སུ་ལ་བན་གྱིས་ཡ་ཀོབ་བྲོས་པའི་སྐོར་ཐོས་པ་དང་།

23ཁོས་རང་གི་མི་རྣམས་མཉམ་དུ་འཁྲིད་དེ་ཉིན་བདུན་གྱི་བར་དུ་རྗེས་དེད་བྱེད་ཅིང་ཡུལ་གྷིལ་ཨད་ཀྱི་རིའི་ཡུལ་ཁག་ཏུ་ཡ་ཀོབ་ལ་རྗེས་ཟིན་ནོ།

It was only after the huge caravan of Jacob’s household and the slow-moving flocks had a 3-day start, that Laban and his band of male relatives set off in hot chase. But Jacob’s party had already traveled 670 km before Laban came close behind them in Gilead.

 

God Warns Laban

བཀོད་པ 31:24

24འོན་ཀྱང་མཚན་དེར་རྨི་ལམ་ནང་མངོན་པར་བྱུང་ནས་དཀོན་མཆོག་གིས་ལ་བན་ལ། ཁྱོད་ཀྱིས་ཡ་ཀོབ་ལ་གནོད་པ་གང་ཡང་བྱེད་མི་ཆོག་ཅེས་གསུངས་པ་དང་།

Their camps are now not far apart. What would Laban do in his anger the next day? The Lord who had helped Abraham when he deceived the Pharaoh of Egypt (Gen 12:10-20), and who had helped Isaac when he deceived King Abimelech of the Philistines (Gen 26:6-11), now warns Laban who has been tricked by Jacob, ‘You are neither to hinder nor to help him.’

 

Confrontation (kdong bsher)

བཀོད་པ 31:25-32

25ཡ་ཀོབ་ཀྱིས་རིའི་སྟེང་དུ་གུར་ཕུབ་ཡོད་དོ། ལ་བན་དང་ཁོའི་མི་རྣམས་ཀྱིས་ཡུལ་གྷིལ་ཨད་ཀྱི་རིའི་ཕྱོགས་སུ་གུར་ཕུབས་སོ།

26ལ་བན་གྱིས་ཡ་ཀོབ་ལ། ཁྱོད་ཀྱིས་ང་ལ་སླུས་ཏེ་དམག་སར་བུད་མེད་རྣམས་བཟུང་བ་ལྟར་ངའི་བུ་མོ་རྣམས་ཅིའི་ཕྱིར་འཁྱེར་བ་ཡིན་ནམ།

27ཁྱོད་ཀྱིས་ང་ལ་མ་བཤད་པར་བྲོས་དགོས་དོན་གང་ཡིན་ནམ། གལ་ཏེ་ཁྱོད་ཀྱི་ང་ལ་བཤད་ཡོད་ན་ངས་དགའ་སྟོན་བྱེད་ཅིང་གླུ་ལེན་པ་དང་། ལག་རྔ་བརྡུང་བ་དང་། པི་ཝང་གཏོང་བ་དང་ བཅས་ཁྱོད་ལ་འགྲོ་བཅུག་པ་ཡོད།

28ངའི་བུ་མོ་ཚོ་དང་། ཚ་བོ་དང་ཚ་མོ་རྣམས་ལའང་ཁ་སྐྱེལ་ནས་ག་ལེ་སོང་ཞིག་ཅེས་བརྗོད་མ་བཅུག་པས། ཁྱོད་ཀྱིས་དེ་ལྟར་བྱེད་པ་ནི་ཤིན་ཏུ་གླེན་པ་ཡིན།

29ཁྱོད་ལ་གནོད་པ་སྐྱེལ་བའི་དབང་ཆ་ང་ལ་ཡོད། འོན་ཀྱང་ཁྱོད་ལ་འཇིགས་སྣང་བསྐུལ་མི་ཆོག་ཅེས་མདང་མཚན་མོ་ཁྱོད་ཀྱི་ཕའི་དཀོན་མཆོག་གིས་ང་ལ་ཟོན་བརྡ་གནང་བྱུང་།

30ཁྱོད་རང་གི་ཁང་པར་ལོག་འདོད་ཡོད་པ་དེ་ངས་ཤེས་སོ། འོན་ཀྱང་ཁྱོད་ཀྱིས་ངའི་ཁང་པའི་སྐུ་འདྲ་རྣམས་རྐུས་དགོས་དོན་གང་ཡིན་ནམ་ཞེས་དྲིས་པ་དང་།

31ཡ་ཀོབ་ཀྱིས་ཁོ་ལ། ཁྱོད་ཀྱི་རང་གི་བུ་མོ་རྣམས་ང་ལས་འཕྲོག་ཡོང་བསམ་ནས་ང་འཇིགས་སོ།

32འོན་ཀྱང་ཁྱོད་ཀྱི་སྐུ་འདྲ་རྣམས་མི་སུ་ཞིག་གིས་བརྐུས་ཡོད་ན་མི་དེ་བསད་པར་འགྱུར། ང་ཚོ་མི་རྣམས་ཀྱི་མདུན་དུ་དཔང་པོ་བཙུགས་ནས་ཁྱེད་ཀྱི་དངོས་པོ་གང་ཞིག་འཚོལ་ནས་རྙེད་ན་འཁྱེར་རོགས་གནང་ཞེས་སྨྲས་པ་དང་། ར་ཧེལ་གྱིས་སྐུ་འདྲ་རྣམས་བརྐུས་པ་དེ་ཡ་ཀོབ་ཀྱི་མ་ཤེས་སོ།

The camps lie in sight of each other, and Laban comes face-to face with Jacob. Now, what is Laban to do?

From where they were on the hills of Gilead, Canaan could already be seen to the west across the great valley of the River Jordan; it is the land to which Jacob wanted to return.

Laban had come so far from Haran, and God had told him not to speak threateningly; he has lost face (spam shor). What to say?

He blurts (skad cha shor), ‘Why did you steal my plans for my daughters and secretly drag them away. You have stolen my heart plans; it was such a joyful send-off that I would have given you!’

But there was indeed one matter about which he could complain without pretence. ‘And why have you stolen my household gods?’

 

The Stolen Gods are not Found

བཀོད་པ 31:33-42

33དེ་ནས་ལ་བན་གྱིས་ཡ་ཀོབ་ཀྱི་གུར་དང་། ལེ་ཨའི་གུར་དང། གཡོག་མོ་གཉིས་ཀྱི་གུར་ནང་འཚོལ་ཀྱང་ཁོའི་སྐུ་འདྲ་རྣམས་མ་ཐོབ་བོ། དེ་རྫེས་ར་ཧེལ་གྱི་གུར་ནང་འཚོལ་བར་འགྲོ་བས།

34ར་ཧེལ་གྱིས་སྐུ་འདྲ་རྣམས་འཁྱེར་ནས་རྔ་མོང་གི་སྒའི་འོག་ཏུ་བཞག་ནས་དེའི་སྒང་ལ་བསྡད་ཡོད་ཅིང་། ལ་བན་གྱིས་མོའི་གུར་ནང་འཚོལ་ཀྱང་གང་ཡང་མ་ཐོབ་བོ།

35དེ་ནས་ར་ཧེལ་གྱིས་རང་གི་ཕ་ལ། ང་ཁྱེད་ཀྱི་མདུན་དུ་ལངས་མ་ཐུབ་པའི་རྐྱེན་ནི་ཟླ་མཚན་བབས་ཀྱི་ཡོད་པ་ཡིན། ཁྱེད་ང་དང་ཐུགས་ཁྲོ་མ་གནང་ཞེས་སྨྲས་པ་དང་། དེ་ལྟར་ཁོས་ཁྱིམ་གྱི་སྐུ་འདྲ་འཚོལ་ཀྱང་མ་ཐོབ་བོ།

36དེ་ནས་ཡ་ཀོབ་ཤིན་ཏུ་ཁྲོས་ཤིང་ཁོང་ལ། ངས་ཁྲིམས་གང་ཞིག་དང་འགལ་ཡོད་དམ། ཁྱེད་ཀྱིས་ང་ལ་རྗེས་དེད་བྱེད་དོན་གང་ཡིན་ནམ་ཞེ་འདྲི་པས།

37ཁྱེད་ཀྱིས་ངའི་ནོར་རྫས་ཚང་མའི་ནང་འཚོལ་བས། ཁྱེད་ཀྱི་བརླག་པའི་ནོར་རྫས་ཐོབ་བྱུང་ངམ། ངེད་དང་ཁྱེད་ཀྱི་སྤུན་རྣམས་ཀྱི་མཐོང་སར་དེ་ཚོ་བཞག་ནས། དེ་ཚོས་ང་གཉིས་ཀྱི་ནང་ནས་སུ་བདེན་པ་ཡིན་པ་དེ་ཁོང་ཚོར་ཐག་གཅོག་བྱེད་བཅུག་ཅིག

38ངས་ལོ་ཉི་ཤུ་བར་དུ་ཁྱེད་ཀྱི་གཡོག་བྱས་པས། ཁྱེད་ཀྱི་ཁྱུ་རྣམས་སྤེལ་ཞིང་མང་པོར་འགྱུར་རོ། འོན་ཀྱང་ཁྱེད་ཀྱི་ཁྱུ་རྣམས་ནས་ངས་ར་ལུག་གཅིག་ཀྱང་མ་ཟས་སོ།

39གཅན་གཟན་གཞན་གྱིས་བསད་པའི་ལུག་གི་གྱོང་གུད་དེ་ངས་འཁྱེར་བ་དང་། དེ་ངའི་ནོར་འཁྲུལ་མིན་པ་དེ་ངས་ཁྱེད་ལ་བསྟན་མེད། ཉིན་མཚན་གང་ཞིག་ལ་རྐུུ་མ་ཤོར་བ་དེ་ཚོའི་ཚབ་བཞག་དགོས་ཤེས་ཁྱེད་ཀྱི་སྨྲས་པ་བཞིན་ངས་བྱེད་ཡོད།

40ཉི་མའི་ཚད་པ་དང་མཚན་གྱི་གྲང་མོས་ང་ལ་ཐེངས་མང་པོ་དཀའ་ངལ་བྱུང་བ་དང་། མཚན་མོར་གཉིད་ཀྱང་ལོག་མ་ཐུབ་བོ།

41འདི་ལྟར་ལོ་ཉི་ཤུ་བར་དུ་ཁྱེད་ཀྱི་གཡོག་བྱས་པ་དང་། ཁྱེད་ཀྱི་བུ་མོ་གཉིས་ཀྱི་ཕྱིར་ལོ་བཅུ་བཞི་དང་། ཁྱོད་ཀྱི་ཁྱུའི་ཕྱིར་ལོ་དྲུག་གཡོག་བྱེད་ནའང་། ཁྱོད་ཀྱི་ངའི་གླ་ཆ་དེ་ཐེང་མ་བཅུ་བསྒྱུར་བཅོས་བཏང་ངོ་།

42གལ་ཏེ་ངའི་ཕ་ཨབ་ར་ཧམ་དང་ཨི་སཱག་གི་དཀོན་མཆོག་ང་དང་མཉམ་དུ་བཞུགས་མེད་ན། ཁྱེད་ཀྱིས་ང་ལ་ལག་པ་སྟོང་པར་བཏང་བ་ཡོད་འགྲོ། འོན་ཀྱང་དཀོན་མཆོག་གི་ངའི་ལས་ཀ་དང་། སྡུག་བསྔལ་ཐམས་ཅད་གཟིགས་ཤིང་མདང་མཆན་མོ་ཁྱེད་ལ་བཀའ་བཀྱོན་གནང་ངོ་ཞེས་སྨྲས་སོ༎

When the idols are not found, it is now Jacob’s opportunity to show indignation! He tells Laban, ‘You’ve found nothing stolen in all my property. So, what wrong have I done? All those 20 years I served you well and honestly, despite your cheating. And I succeeded because my family’s powerful God, who warned you last night, has been protecting me from your grasping.’

Laban’s loss of face is complete.

 

A Treaty to Save Face

བཀོད་པ 31:43-55

43དེ་ནས་ལ་བན་གྱིས་ཡ་ཀོབ་ལ། བུ་མོ་ན་གཞོན་འདི་ཚོ་ནི་ངའི་བུ་མོ་ཡིན། དེ་ཚོའི་ཕྲུ་གུ་ཚང་མ་ངའི་ཡིན་ནོ། དངོས་གནས་བྱས་ན་ཁྱུ་འདི་ཚོ་ངའི་ཡིན། འདིར་ཁྱོད་ཀྱི་མཐོང་བ་ཚང་མ་ངའི་ཡིན། འོན་ཀྱང་ངའི་བུ་མོ་ཚོ་དང་། དེ་ཚོའི་ཕྲུ་གུ་རྣམས་བཀག་ཕྱིར་ངས་གང་ཡང་མི་བྱེད་དོ།

44ངས་ཁྱོད་དང་མཉམ་དུ་ཁ་ཆད་བྱེད་པར་གྲ་སྒྲིགས་ཡོད་པ་དང་། ཁྱོད་དང་ངའི་བར་ལ་ཁ་ཆད་བྱེད་པ་དེ་དྲན་པའི་ཕྱིར་རྡོ་སྤུངས་ཏེ་རྟགས་ཤིག་བཞག་པར་བྱ་ཞེས་སྨྲས་པ་དང་།

45ཡ་ཀོབ་ཀྱིས་རྡོ་ཞིག་འཁྱེར་ནས་དྲན་གསོའི་ཕྱིར་ས་གནས་དེར་བཙུགས་སོ།

46ཁོས་རང་དང་མཉམ་དུ་ཡོད་པའི་མི་རྣམས་ལ་རྡོ་སྤུངས་ཕྱིར་སྨྲས་པ་དང་། དེ་ཚོས་རྡོ་སྤུངས་ཚར་བའི་རྗེས་སུ། ཚང་མ་དེའི་འགྲམ་དུ་བསྡད་ནས་དེར་ཁ་ཟས་ཤིག་ཟས་སོ།

47ལ་བན་གྱིས་ས་གནས་དེའི་མིང་ལ་ཇེ་གར་ས་ཧ་དུ་ཐ་ཞེས་བཏགས་པ་དང་། ཡ་ཀོབ་ཀྱིས་ས་གནས་དེའི་མིང་གྷ་ལིད་བཏགས་སོ།

48ལ་བན་གྱིས་ཡ་ཀོབ་ལ། རྡོ་འདི་སྤུངས་པ་ནི་ང་གཉིས་ཀྱི་ཆེད་དུ་དྲན་གསོ་བའི་ཕྱིར་ཡིན་ཞེས་སྨྲས་པ་དང་། དེའི་ཕྱིར་ས་གནས་དེའི་མིང་ལ་གྷ་ལིད་བཏགས་སོ།

49ལ་བན་གྱིས་ཡ་ཀོབ་ལ། ང་གཉིས་སོ་སོར་གྱེས་སྐབས་དཀོན་མཆོག་གིས་ང་ཚོ་ལ་གཟིགས་པར་ཤོག་ཅེས་སྨྲས་པ་དང་། ས་གནས་དེའི་མིང་ལ་མིཛ་པཱ་བཏགས་སོ།

50ལ་བན་གྱིས། གལ་ཏེ་ཁྱོད་ཀྱིས་ངའི་བུ་མོ་ཚོ་ལ་སྡུག་པོ་གཏོང་བའམ། ཁྱོད་ཀྱིས་བུད་མེད་གཞན་ཞིག་ཆུང་མར་བླངས་ནས་ངས་མ་ཤེས་ནའང་དཀོན་མཆོག་གིས་ང་ཚོ་ལ་གཟིགས་བཞུགས་ཡོད་པ་དེ་ཁྱོད་ཀྱི་ཤེས་ཤིག

51ང་གཉིས་ཀྱི་བར་ལ་ངས་སྤུངས་ཡོད་པའི་རྡོའི་སྤུངས་ཚོགས་འདིར་ཡོད་པ་དང་། དྲན་གསོའི་རྡོ་འདི་ཚོ་ཡང་འདིར་ཡོད་དོ།

52སྤུང་ཡོད་པའི་རྡོ་དང་། དྲན་གསོའི་རྡོ་འདི་ང་ཚོ་གཉིས་ཀར་དྲན་གསོ་བྱེད་དོ། རྡོ་སྤུང་པའི་ས་གནས་འདི་རྒལ་ནས་ང་རང་ཁྱོད་ལ་རྒོལ་ཕྱིར་མི་ཡོང་། ཁྱོད་ཡང་ས་གནས་འདི་དང་དྲན་གསོའི་རྡོ་འདི་རྒལ་ནས་ང་ལ་རྒོལ་ཕྱིར་ཡོང་མི་ཆོག

53ཨབ་ར་ཧམ་གྱི་དཀོན་མཆོག་དང་ན་ཧོར་གྱི་དཀོན་མཆོག་གིས་ང་ཚོ་གཉིས་ལ་ཁྲིམས་གཅོད་གནང་བར་ཤོག་ཅེས་སྨྲས་སོ། དེ་ནས་ཕ་ཨི་སཱག་གི་མཆོད་པའི་དཀོན་མཆོག་གི་མཚན་འཁུར་ནས། ཡ་ཀོབ་ཀྱིས་དམ་བཅའ་དེ་སྲུང་རྒྱུའི་མནའ་སྐྱེལ་ལོ།

54ཡ་ཀོབ་ཀྱིས་སེམས་ཅན་བསད་ནས་རི་བོའི་སྟེང་དུ་དམར་མཆོད་ཕུལ་བ་དང་། ཁོས་མི་རྣམས་ལ་མགྲོན་འབོད་བྱས་སོ། དེ་ཚོས་ཁ་ལག་ཟས་ཚར་བའི་རྗེས་སུ་མཚན་མོར་རི་དེར་གཉིད་ལོག་གོ།

55ལ་བན་སྔ་དྲོ་ལངས་ནས་རང་གི་ཚ་བོ་ཚ་མོ་དང་བུ་མོ་རྣམས་དང་འོ་སྐྱེལ་ནས་ག་ལེར་སོང་ཞིག་ཟེར་ནས་རང་གི་ཁང་པར་ལོག་གོ།

First Laban makes a great show about feeling the loss of his daughters and grandchildren; and next complains more sincerely about losing the flocks – forgetting that they are Jacob’s agreed wages! Then the idea comes to him, ‘Let’s make a treaty between us.’

Jacob readily goes along with the idea, and takes the initiative (‘dang po ‘go ‘dzugs mkhan), as is his character, by organizing Laban’s sons to build a great heap of stones to be a sign for remembering their agreement.

Then most solemnly Laban makes declaration never to go beyond this mound to harm Jacob; but neither must Jacob cross this point to harm him! And he calls on the God of his and Jacob’s grandfathers to hear the promise which they are making to each other. Readily Jacob does just as Laban asks, but he does it as a sworn covenant oath to the God of his father Isaac, the LORD whom King Abimelech had so feared (Gen 26:26-31).

 

The Farewell Feast

བཀོད་པ 31:54

54ཡ་ཀོབ་ཀྱིས་སེམས་ཅན་བསད་ནས་རི་བོའི་སྟེང་དུ་དམར་མཆོད་ཕུལ་བ་དང་། ཁོས་མི་རྣམས་ལ་མགྲོན་འབོད་བྱས་སོ། དེ་ཚོས་ཁ་ལག་ཟས་ཚར་བའི་རྗེས་སུ་མཚན་མོར་རི་དེར་གཉིད་ལོག་གོ།

Jacob continues to take the initiative. There is a sacrificial worship offering, and then there is to be to be a fellowship meal for binding the two parties to one another in loyalty. When the tired party of pursuers were called to Jacob’s camp, bread had been baked to be broken and shared as they sat together by the fire.

Then curds and roast meat were brought as well.

And the night was spent under the stars.

 

The Finished Story

བཀོད་པ 31:55

55ལ་བན་སྔ་དྲོ་ལངས་ནས་རང་གི་ཚ་བོ་ཚ་མོ་དང་བུ་མོ་རྣམས་དང་འོ་སྐྱེལ་ནས་ག་ལེར་སོང་ཞིག་ཟེར་ནས་རང་གི་ཁང་པར་ལོག་གོ།

At dawn Laban goes home empty-handed; it is the last that we read of him in the Bible. But he does finally show affection for his family at his departure.

JacobsTravels

******

For Jacob, one story has finished. But an even more frightening confrontation lies ahead. What will Esau do to him?

Next time we will read of Esau’s confrontation with Jacob. But these events are not just about Jacob, because it was God’s covenant with Abraham that would be fulfilled in Jacob and his offspring.