ESAU CONFRONTS JACOB

ཧོ་ཟེ 12:3-4a

3ཨ་མའི་མངལ་ནང་ཡོད་དུས་ནས་དེ་ཚོའི་མེས་པོ་ཡ་ཀོབ་ཀྱིས་རང་གི་སྤུན་རྒན་པ་མཚན་མ་ཨེ་སའོ་དང་འཐབ་ཙོད་བྱས་སོ། ཡ་ཀོབ་འཚར་ལོངས་བྱུང་སྐབས། ཁོས་དཀོན་མཆོག་དང་འཐབ་བོ།

4ཁོས་ཕོ་ཉ་དང་འཐབ་པས་ཁོ་རྒྱལ་བ་དང་།

 

“In the womb he took his brother by the heel, and in his manhood he strove with God.  He strove with the angel and prevailed (‘thab pas kho rgyay ba)” (Hosea 12:3, 4a)

 

************

 

The Angels of God Camp Alongside

བཀོད་པ 32:1-2

1ཡ་ཀོབ་ལམ་དུ་འགྲོ་བའི་ཚེ་དཀོན་མཆོག་གི་ཕོ་ཉ་འགའ་ཤས་ཁོ་དང་འཕྲད་དོ།

2ཁོས་ཕོ་ཉ་རྣམས་མཐོང་མ་ཐག་ཏུ། ས་གནས་འདི་ནི་དཀོན་མཆོག་གི་སྒར་རེད་ཞེས་སྨྲས་ནས། ས་གནས་དེའི་མིང་ལ་མ་ཧ་ནེམ་ཞེས་བཏགས་སོ།

God has helped Jacob in giving him sons, in becoming prosperous, and in escaping from Laban. Now, how to return safely home and to his inheritance?  Immediately he is given encouragement.

 

Jacob Must Face Esau

བཀོད་པ 32:3-5

3ཡུལ་ཨེ་དྷོམ་གྱི་ཕྱོགས་སུ་འགྲོ་བའི་ཚེ་ཡ་ཀོབ་ཀྱིས་རང་གི་ཨ་ཇོ་རྒན་པ་ཨེ་སའོའི་རྩར་སྔོན་དུ་རང་གི་བང་ཆེན་རྣམས་བཏང་ངོ་།

4དེ་ཚོ་ལ། འདི་ལྟར་ལབ་ཅིག་ཟེར་བསླབ་ནས་བཏང་ངོ་། ང་ནི་ཁྱེད་ཀྱི་གཡོག་པོ་ཡ་ཀོབ་ཡིན་པས། ལ་བན་མཉམ་དུ་བསྡད་པའི་རྐྱེན་གྱིས་ང་ད་ལྟ་བར་དུ་འགོར་བས་ལོག་ཐུབ་མ་སོང་།

5ང་ལ་བ་གླང་དང་། བོང་བུ། ར་ལུག། བྲན་གཡོག་དང་བྲན་མོ་རྣམས་ཡོད་པས། ད་ཁྱེད་ཀྱི་ང་ལ་ཐུགས་རྗེ་གཟིགས་པར་གནང་ཞིག་ཅེས་ཞུ་ཕྱིར་ངས་ལན་འདི་བསྐུར་བཞིན་ཡོད།

Jacob must go on in trust, and he continues the long descent into the valley, having sent message to Esau his brother, with whom he must be reconciled (‘sdum par gyur).

 

Awaiting News

བཀོད་པ 32:6

ལན་འཁུར་མཁན་བང་ཆེན་རྣམས་ཡ་ཀོབ་ཀྱི་རྩར་ཕྱིར་ལོག་ནས། ང་ཚོས་ཁྱེད་ཀྱི་ཨ་ཇོ་ཨེ་སའོ་ལ་ལན་བསྐྱལ་བ་ཡིན། ཁྱེད་ལ་འཕྲད་ཕྱིར་ཁོང་ནི་མི་ ༤༠༠ དང་མཉམ་དུ་ཕེབས་ཚར་འདུག་ཅེས་སྨྲས་པ་དང་།

They need the rest, but it is a long wait before the messengers come back from Mount Seir far to the south. The news is bad.

 

Fear of Massacre

བཀོད་པ 32:7-20

7ཡ་ཀོབ་འཇིགས་ཏེ་སེམས་འཕྲལ་བྱེད་ཅིང་། ཁོ་དང་མཉམ་དུ་ཡོད་པའི་མི་ཚོ་དང་། བ་གླང། ར་ལུག་དང་། རྔ་མོང་ཚང་མ་ཁག་གཉིས་སུ་བགོས་སོ།

8ཁོས་དེ་ཚོ་ཁག་གཉིས་སུ་བགོས་པའི་རྐྱེན་ནི། གལ་ཏེ་ཨ་ཇོ་ཨེ་སའོས་ཁག་གཅིག་ལ་འཐབ་པ་ཡིན་ན། ཁག་གཉིས་པ་དེ་བྲོས་ནས་སྐྱོབ་ཐུབ་ཡོང་བསམ་མོ།

9དེ་ནས་ཡ་ཀོབ་ཀྱིས། ཀྱེ་ངའི་སྤོ་སྤོ་ཨབ་ར་ཧམ་དང་ཕ་ཨི་སཱག་གི་དཀོན་མཆོག་ངས་ཞུ་བར་གསན་རོགས་གནང་། གཙོ་བོ་དཀོན་མཆོག་ཁྱེད་ཀྱིས་ང་ལ་རང་གི་ཡུལ་དང་གཉེན་མཚན་གྱི་རྩར་ལོག་ཅིག་དང་། ངས་ཁྱོད་ཀྱི་ཆེད་དུ་ཚང་མ་བདེ་བར་བཟོ་བར་བྱ་ཞེས་ང་ལ་ཁྱེད་ཀྱིས་བཀའ་གནང་ཡོད།

10ང་ཁྱེད་ཀྱི་བྲན་གཡོག་ལ་ཁྱེད་ཀྱི་བསྟན་པས་བཀའ་དྲིན་དང་དམ་ཚིག་ང་ལ་ཐོབ་མི་འོས་པ་ཡིན། ང་གཙང་པོ་ཡོར་དན་རྒལ་ནས་ཡོང་སྐབས་འཁར་རྒྱུག་འདི་ལས་མེད་པས། ད་ངས་ཚོ་ཁག་འདི་གཉིས་འཁྱེར་ནས་ཡོང་གི་ཡོད།

11ད་ཁྱེད་ཀྱི་ང་ལ་ངའི་ཨ་ཇོ་ནས་སྐྱབས་པར་ཞུ་བ་འབུལ་བཞིན་ཡོད། ཁོང་ལ་ང་འཇིགས་ཀྱི་ཡོད། ཁོང་གིས་བུད་མེད་ཚོ་དང་ཕྲུ་གུ་ཚོ་དང་ང་ཚོ་ཚང་མར་འཐབ་ནས་འཇིག་པར་བཟོས་ཡོང་ཞེས་ང་འཇིགས་ཀྱི་འདུག

12ཁྱེད་ཀྱི་ང་ལ་ཚང་མ་བདེ་བར་གནང་ནས་ང་ལ་བུ་བརྒྱུད་གྲངས་མེད་པ་རྒྱ་མཚོའི་འགྲམ་གྱི་བྱེ་མ་ལྟར་གནང་གི་ཡིན་ཞེས་དམ་བཅའ་གནང་བ་དེ་དྲན་གསོ་གནང་རོགས་ཞེས་སྨོན་དེབས་ཞུས་སོ།

13-15མཚན་མོར་ས་གནས་དེར་བསྡད་ནས། ཡ་ཀོབ་ཀྱིས་རང་གི་ཨ་ཇོ་ཨེ་སའོའི་ཕྱིར་ཕྱག་རྟགས་ཤིག་ལོགས་སུ་དབྱེ་ནས་གྲ་སྒྲིགས་བྱས་ཏེ། ཕྱག་རྟགས་དེའི་ནང་ར་མོ་ ༢༠༠ དང་། ར་ཕོ་ཉི་ཤུ། ལུག་མོ་ ༢༠༠། ཕོ་ལུག་ཉི་ཤུ། ནུ་མ་སྣུན་པའི་ཕྲུ་གུ་དང་མཉམ་དུ་རྔ་མོང་གསུམ་བཅུ་དང་། བ་ཕྱུགས་བཞི་བཅུ། གླང་གོག་བཅུ། བོང་མོ་ཉི་ཤུ་དང་བོང་ཕོ་བཅུ་བཅས་ཡོད་དོ།

16ཁོང་གིས་ཕྱག་རྟགས་ཀྱི་ཆེད་དུ་གྲ་སྒྲིག་བྱེད་ཡོད་པའི་སེམས་ཅན་ཚང་མར་ཁྱུའི་ཚོ་ཁག་སོ་སོར་བཟོས་ནས། གཡོག་པོ་རེ་རེར་རྩིས་སྤྲད་དོ། ཁོང་ཚོ་ལ། ཁྱོད་ཚོ་ངའི་སྔོན་དུ་སོང་ཞིག། ཁྱུ་རེ་རེ་འཁྲིད་སྐབས་ཁྱུ་རེ་རེའི་བར་ལ་རྒྱང་རིང་ཙམ་བཞག་ནས་སོང་ཞིག་ཅེས་སྨྲས་སོ།

17སྔོན་དུ་འགྲོ་བའི་གཡོག་པོ་ལ། གལ་ཏེ་ཁྱོད་ཀྱི་ངས་ཨ་ཇོ་ཨེ་སའོ་དང་འཕྲད་དེ་ཁོང་གིས་ཁྱོད་ལ། ཁྱོད་ཀྱི་སྦྱིན་བདག་སུ་ཡིན་ནམ། ཁྱོད་ཚོ་ག་རུ་འགྲོའམ། ཁྱོད་ཀྱི་མདུན་དུ་ཡོད་པའི་སེམས་ཅན་རྣམས་སུའི་ཡིན་ནམ་ཞེས་དྲིས་ན།

18ལན་དུ་ཁྱོད་ཀྱིས། འདི་ཚོ་ཚང་མ་ཁྱེད་ཀྱི་གཡོག་པོ་ཡ་ཀོབ་ཀྱི་ཡིན་པས། ཁོང་གི་སྦྱིན་བདག་ཨེ་སའོ་ལ་ཕྱག་རྟགས་འབུལ་བའི་ཕྱིར་ཡིན། ཡ་ཀོབ་ནི་ང་ཚོའི་རྗེས་སུ་ཡོང་གི་ཡོད་ཅེས་ཞུས་ཤིག་ཅེས་བསླབ་བོ།

19ཁོང་གིས་འདི་ལྟར་གཉིས་པ་གསུམ་པ་དང་དེ་རྗེས་ཀྱི་ཁྱུ་རྩིས་ལེན་མཁན་གཞན་རྣམས་ལ་ཡང་ཁྱོད་ཚོས་ཨེ་སའོ་ཐུག་སྐབས་དེ་ལྟར་ལབ་ཅིག

20ཁྱེད་ཀྱི་གཡོག་པོ་ཡ་ཀོབ་ང་ཚོའི་རྗེས་སུ་ཡོང་གི་ཡོད་ཅེས་ལབ་ཅིག་ཟེར་ནས་བཀའ་གནང་ངོ་། ཨེ་སའོ་ལ་ཕྱག་རྟགས་དེ་ཚོ་ཕུལ་བའི་སྒོ་ནས་ཁོང་གི་ང་ལ་སྙིང་རྗེ་བྱས་ནས་བཤགས་པ་སྤྲད་ཡོང་ཞེས་ཡ་ཀོབ་ཀྱིས་བསམ་མོ།

Jacob the planning man prepares at once; and then prays. He acknowledges his unworthiness, and God’s gracious and faithful loving-kindness (v.10) to him. It is the beginning of the humbling (rang sems chung byed) of himself before God and his brother.

And then, using his intelligence again, he prepares gift after gift! Three flocks were sent ahead as daylight faded, thinking, ‘Maybe Esau will show good face to me.’

 

Nightlong Wrestling

བཀོད་པ 32:21-32

21ཁོས་ཕྱག་རྟགས་དེ་ཚོ་སྔོན་དུ་བཏང་ནས། གུར་ཕུབ་ནས་མཚན་མོ་ས་གནས་དེར་བསྡད་དོ༎

22མཚན་དེར་ཡ་ཀོབ་ལངས་ནས་རང་གི་ཆུང་མ་གཉིས་དང་། ཟུར་གྲོགས་མ་གཉིས་དང་། ཕྲུ་གུ་བཅུ་གཅིག་བཅས་འཁྲིད་དེ་གཙང་པོ་ཡ་བྷོག་རྒལ་ནས་ཕྱིན་ནོ།

23དེ་ཚོ་ལ་ཕ་རོལ་དུ་བཏང་ཚར་བའི་རྗེས་སུ་ཁོང་གིས་རང་གི་དངོས་པོ་ཚང་མ་ཡང་ཕ་རོལ་དུ་བཏང་ངོ་།

24ཁོ་རང་གཅིག་པོ་རྗེས་ལ་བསྡད་དོ། དེ་ནས་མི་གཅིག་ཡོང་ནས་ཁོ་མཉམ་དུ་སྐྱ་རེངས་མ་ཤར་བར་དུ་ཤེད་རྩེད་བྱས་པ་དང་།

25མི་དེས་ད་ཁོ་ལ་ངས་རྒྱལ་མི་ཐོབ་པ་མཐོང་ནས། ཡ་ཀོབ་ཀྱི་དཔྱི་རུས་ལ་རྡེག་པ་དང་། རུས་པ་དེ་འཐུད་མཚམས་ནས་ཐོན་ནོ།

26མི་དེས་ཡ་ཀོབ་ལ། ད་ནམ་ལངས་འགྲོ་ཡོད་སྐབས་ང་འགྲོ་བཅུག་ཅེས་སྨྲས་པས།

ལན་དུ་ཡ་ཀོབ་ཀྱིས། ཁྱེད་ཀྱིས་ང་ལ་བྱིན་རླབས་མ་གནང་བར་དུ་ངས་ཁྱེད་ལ་འགྲོ་མི་བཅུག་ཅེས་སྨྲས་པས།

27མི་དེས། ཁྱོད་རང་གི་མིང་ག་རེ་ཡིན་ཞེས་འདྲི་པས།

ལན་དུ་ཡ་ཀོབ་ཡིན་ཞེས་ཁོས་སྨྲས་པས།

28མི་དེས་ཁོ་ལ། ད་ནས་ཕྱིན་ཆད་ཁྱོད་ཀྱི་མིང་ལ་ཡ་ཀོབ་མི་ཟེར། ཁྱོད་ཀྱིས་དཀོན་མཆོག་དང་མི་རྣམས་མཉམ་དུ་འཐབ་འཛིང་བྱས་ནས་ཁྱོད་རྒྱལ་བས། ཁྱོད་ཀྱི་མིང་ལ་ཨིསི་རཱཨེལ་ཟེར་བར་འགྱུར་ཞེས་སྨྲས་སོ།

29དེ་ནས་ཡ་ཀོབ་ཀྱིས། ད་ཁྱེད་ཀྱི་མིང་གསུངས་ཤིག་ཅེས་སྨྲས་པས།

འོན་ཀྱང་ཁོས་ལན་དུ། ཁྱོད་ག་རེའི་དོན་དུ་ངའི་མིང་ཤེས་འདོད་དམ་ཞེས་སྨྲས་ནས་ཡ་ཀོབ་ལ་བྱིན་རླབས་གནང་ངོ་།

30ཡ་ཀོབ་ཀྱིས། ངས་དཀོན་མཆོག་གི་ཞལ་མངོན་སུམ་དུ་མཇལ་ནའང་། ད་དུང་ང་གསོན་པོར་གནས་ཡོད་ཅེས་སྨྲས་ནས། ས་གནས་དེའི་མིང་པེ་ནི་ཨེལ་བཏགས་སོ།

31ཡ་ཀོབ་ས་གནས་པེ་ནི་ཨེལ་ནས་འགྲོ་བའི་ཚེ་ཉི་མ་ཤར་རོ། ཁོའི་དཔྱི་རུས་ཀྱི་འཐུད་མཚམས་ནས་ཐོན་ཡོད་པས། ཁོའི་རྐང་པ་འཁྱོར་ནས་འགྲོའོ།

32ཨིསི་རཱཨེལ་གྱི་བུ་བརྒྱུད་རྣམས་ཀྱིས་དེ་རིང་གི་བར་དུ་དཔྱི་རུས་ཀྱི་ཤ་མི་ཟའོ། གང་ལ་ཟེར་ན། ཡ་ཀོབ་ཀྱི་དཔྱི་རུ་དེ་ལ་རྨས་སྐྱོན་བྱུང་བའི་རྐྱེན་གྱིས་ཡིན་ནོ༎

In his striving, Jacob had grasped Esau’s birthright, he had tricked Isaac for his blessing, worked for his wives, fought with Laban for his wages, achieved escape and made the treaty with Laban by use of his intelligence.  Now he knew that his own striving would not be sufficient against Esau’s army.

Darkness had fallen, but he sent his household across the Jabbok to the south, the direction from which Esau would come; then stayed behind to be alone.  But he was not to be alone for long.

A man came, and they wrestled through the night. Who was this man?

When daybreak might reveal the face of the man, but still he had not won, the man crippled Jacob. But Jacob still refused to let go; he wanted the blessing (Genesis 28:15).

Jacob had striven with men to get what he wanted.  Now he had overcome (rgyal) in fighting with God. ‘What’s your name?’ asked the man. And gave him the new name of Israel, because he had won in striving with God. (Israel meant ‘God-striving’).

‘What’s your name?’ asked Jacob. But there was no need for a reply; because Jacob dragged himself away limping, in deep humility and wonder. In the half light of dawn he had seen a glimpse of That Face (Peniel means ‘Face of God’), and he had not died.

 

Prostration before Esau

བཀོད་པ 33:1-3

1ཨེ་སའོ་རང་གི་མི་ ༤༠༠ དང་མཉམ་དུ་ཡོང་བཞིན་པ་ཡ་ཀོབ་ཀྱིས་མཐོང་ནས། ལེ་ཨ་དང་ར་ཧེལ་དང་བྲན་མོ་ཟུར་གྲོགས་མ་གཉིས་ཀྱི་བར་ལ་ཕྲུ་གུ་ཚོ་སོ་སོར་བགོས་སོ།

2ཁོས་ཟུར་གྲོགས་མ་གཉིས་དང་དེ་ཚོའི་ཕྲུ་གུ་རྣམས་ཚང་མའི་མདུན་དུ་བཞག་གོ། དེའི་རྗེས་སུ་ལེ་ཨ་དང་མོའི་ཕྲུ་གུ་རྣམས་བཞག་གོ མཐའ་མར་ར་ཧེལ་དང་ཡོ་སེབ་བཞག་གོ།

3དེ་ཚོ་ཚང་མའི་མདུན་དུ་ཡ་ཀོབ་སོང་ཞིང་། ཁོའི་ཨ་ཇོའི་རྩར་སླེབས་དུས་ས་ལ་རེག་ནས་ལན་བདུན་ཕྱག་ཕུལ་ལོ།

 Jacob needs forgiveness. He had made plans of course; see all the gifts that he sent ahead. But he meets Esau in deep humility also.

 

Esau’s Gracious Response

བཀོད་པ 33:4-11

4འོན་ཀྱང་ཨེ་སའོས་རྒྱུགས་ཤིང་ཡ་ཀོབ་ལ་འཕྲད་དོ། ཁོས་སྐེ་ལ་འཁྱུད་དེ་ཁ་སྐྱེལ་ལོ། ཁོང་གཉིས་ཀ་ངུབཞིན་ཡོད་དོ།

5དེ་ནས་ཨེ་སའོས་བུད་མེད་ཚོ་དང་ཕྲུ་གུ་ཚོ་ལ་བལྟས་ནས། ཁྱོད་དང་མཉམ་དུ་ཡོད་པའི་མི་འདི་ཚོ་སུ་ཡིན་ནམ་ཞེས་དྲིས་པས།

ཡ་ཀོབ་ཀྱིས། འདི་ཚོ་ཐམས་ཅད་ནི་དཀོན་མཆོག་གི་ཐུགས་རྗེའི་སྒོ་ནས་ང་ལ་གནང་བའི་ངའི་ཆུང་མ་རྣམས་དང་ཕྲུ་གུ་རྣམས་ཡིན་ནོ་ཞེས་སྨྲས་སོ།

6དེ་ནས་ཟུར་གྲོགས་མ་རྣམས་དང་ཁོ་ཚོའི་ཕྲུ་གུ་རྣམས་ཡོང་ནས་ཨེ་སའོ་ལ་ཕྱག་འབུལ་ལོ།

7དེའི་རྗེས་ལེ་ཨ་དང་མོའི་ཕྲུ་གུ་དང་བཅས་ཡོང་བ་དང་། མཐའ་མར་ར་ཧེལ་དང་ཡོ་སེབ་ཡོང་ནས་ཕྱག་འབུལ་ལོ།

8ཨེ་སའོས་ཁོ་ལ། ངས་ལམ་དུ་སྔོན་ལ་འཕྲད་པའི་མི་རྣམས་དང་སེམས་ཅན་གྱི་ཚོ་ཁག་དེ་ཚོའི་དོན་གང་ཡིན་ནམ་ཞེས་དྲིས་པས།

ལན་དུ་ཡ་ཀོབ་ཀྱིས། དེ་ཚོ་ནི་ཁྱེད་ཀྱི་ཐུགས་རྗེ་ང་ལ་ཐོབ་པའི་ཕྱིར་དེ་ལྟར་བྱེད་པ་ཡིན་ཞེས་སྨྲས་སོ།

9འོན་ཀྱང་ཨེ་སའོས། ངའི་སྤུན་ང་ལ་དེ་ཚོ་ཚང་མ་མི་དགོས། ཁྱོད་ཀྱི་ནོར་དེ་ཁྱོད་རང་ཞོག་ཅིག་ཅེས་སྨྲས་སོ།

10ཡ་ཀོབ་ཀྱིས། གལ་ཏེ་ཁྱེད་ཀྱིས་ཐུགས་རྗེ་ངས་ཐོབ་པ་ཡིན་ན། ཕྱག་རྟགས་རྣམས་བཞེས་པར་མཛོད། ཁྱེད་ཀྱིས་ང་ལ་འདི་ལྟར་ཐུགས་རྗེས་ཆེན་པོ་གནང་ཡོད། ཁྱེད་ལ་མཇལ་ཐུབ་པ་ནི་དཀོན་མཆོག་གི་ཞལ་ངོ་མཇལ་བ་དང་འདྲའོ།

11ངས་ཁྱེད་ཀྱི་ཕྱིར་འཁྱེར་ཡོང་བའི་ཕྱག་རྟགས་འདི་ཚོ་བཞེས་ཤིག དཀོན་མཆོག་གི་བཀའ་དྲིན་གྱི་སྒོ་ནས་ང་ལ་གང་དགོས་པ་ཚང་མ་ཁོང་གི་གནང་ཡོད་ཅེས་སྨྲས་སོ། ཡ་ཀོབ་ཀྱིས་ཨུ་ཚུགས་ནན་ཏན་བྱས་པས་ཨེ་སའོས་ཕྱག་རྟགས་དེ་ཚོ་བཞེས་སོ།

It was more, far more, than Jacob deserved or expected. Esau’s forgiveness and warm reception were like the face of God that had been shown to him at dawn.

 

The Invitation not Accepted

བཀོད་པ 33:12-16

12ཨེ་སའོས་ཁོ་ལ། ད་ང་ཚོ་འགྲོ་བའི་གྲ་སྒིགས་བྱེད་དགོས་པས། ང་ཁྱོད་ཀྱི་སྔོན་དུ་འགྲོ་བར་བྱ་ཞེས་སྨྲས་པ་དང་།

13ལན་དུ་ཡ་ཀོབ་ཀྱིས། ཁྱེད་ཀྱི་མཁྱེན་གསལ་ལྟར་ངའི་ཕྲུ་གུ་སྐྱོ་པོ་ཡོད་པ་དང་། ངས་བ་གླང་དང་ར་ལུག་དང་དེའི་ཕྲུ་གུ་ཚོ་ལའང་འཚོ་སྐྱོང་བྱེད་དགོས། དེ་ཚོ་ལ་ཉིན་གཅིག་རང་ལ་ཞེ་དྲགས་འརྒྱུག་བཅུག་པ་ཡིན་ན་ཁྱུ་ཚང་མ་ཤི་བར་འགྱུར།

14དེའི་ཕྱིར་ཁྱེད་ངའི་སྔོན་ལ་ཕེབས་ཤིག་དང་ང་ཚོ་ག་ལེར་རྗེས་ལ་སླེབས་ཡོང་། ཟོག་སེམས་ཅན་དང་ཕྲུ་གུ་དང་མཉམ་དུ་གང་མགྱོགས་འགྲོ་རྒྱུ་ཡིན་པ་དང་། ཡུལ་ཨེ་དྷོམ་དུ་ཁྱེད་དང་འཕྲད་ཡོང་ཞེས་སྨྲས་པས།

15ཨེ་སའོས་ཁོ་ལ། འོ་ན་ངས་ངའི་མི་འགའ་ཤས་ཁྱོད་དང་མཉམ་དུ་བཞག་རྒྱུ་ཡིན་ཞེས་སྨྲས་པས།

ལན་དུ་ཡ་ཀོབ་ཀྱིས། ཁྱེད་ཀྱི་ཐུགས་རྗེ་གཟིགས་པ་ལས་ལྷག་པ་ང་ལ་གང་ཡང་མི་དགོས་ཞུས་སོ།

16ཉིན་དེར་ཨེ་སའོ་ཡུལ་ཨེ་དྷོམ་དུ་ཕྱིར་ལོག་སོང་ངོ་།

 Jacob turns back north and deceives Esau in so doing, when he should have had the courage to tell him of his vow to return to Bethel.

 

The Return at Last, but not to Bethel

བཀོད་པ 33:17-20

17འོན་ཀྱང་ཡ་ཀོབ་ཡུལ་སུ་ཀོད་ལ་སོང་ནས་དེར་རང་གི་ཆེད་དུ་ཁང་པ་ཞིག་དང་རང་གི་ཁྱུའི་ཕྱིར་རྩ་ཁང་རྣམས་བཟོས་སོ། དེའི་ཕྱིར་ས་གནས་དེའི་མིང་སུ་ཀོད་ཞེས་བཏགས་སོ།

18ཡ་ཀོབ་ཡུལ་མེ་སོ་པོ་ཊ་མི་ཡ་ནས་ལོག་པའི་རྗེས་སུ། ཀ་ནན་ཡུལ་གྱི་ཤེ་ཀེམ་ཞེས་པའི་གྲོང་ཁྱེར་དུ་བདེ་བར་འབྱོར་ནས། གྲོང་ཁྱེར་གྱི་ཉེ་འགྲམ་གྱི་ཐང་དུ་སྒར་བཏབ་ནས་བསྡད་དོ།

19སྒར་བཏབ་པའི་ས་ཞིང་དེ་ཤེ་ཀེམ་གྱི་ཕ་ཧ་མོར་གྱི་རིགས་བརྒྱུད་ནས་དངུལ་སྲང་ ༡༠༠ ལ་ཡ་ཀོབ་ཀྱིས་ཉོས་སོ།

20ཁོས་ས་གནས་དེར་མཆོད་ཁྲི་ཞིག་བཟོས་ནས་དེ་མིང་ལ་ཨེལ་ཨིསི་རཱཨེལ་གྱི་དཀོན་མཆོག་བཏགས་སོ༎

 Jacob seems so happy to have achieved his desires and to be safe that he builds a house east of the Jordan and settles for a while.

When at last he goes further and crosses the Jordan, it is to make his camp near Shechem, a Canaanite city with good trading opportunities and whose people are friendly. But the altar he built seems to celebrate his own success, rather than being thanks to God who had watched over him ever since that night at Bethel.

Jacob seems happy, but his children have not been brought up well. Their ungodly behaviour will force Jacob to leave Shechem and finally fulfil his vow at Bethel. After that he will travel around in the promised land as Abraham had done (Gen 37:1). And to be with his father Isaac in the last days of his life at Mamre; where Esau will join with him in burying their father in the family burial ground (Genesis 35:27-29).

JacobsTravels

**********

Jacob’s sons, and also their offspring, do not possess his new faith. The whole family settled in Egypt and stayed there. It was not until 400 years have passed that the offspring of Israel will return as pilgrims, and God will give them the Land of Canaan. In the next post, the events that took them to Egypt will be summarised. After that, these posts will be about the return to the Promised Land, and about the spiritual pilgrimage of which it is a picture.

 

Footnote About Confession of Sin.

Jesus said that a man who made an offering for himself, but remained at enmity with a neighbour, would be in danger of hell instead of a blessing. He said,

 

མད་ཐཱ། 5:24

ཁྱེད་ཀྱི་མཆོད་པ་དེ་མཆོད་ཁྲིའི་མདུན་དུ་བཞག་ནས་སོང་ལ། སྔོན་དུ་ཁྱེད་ཀྱི་སྤུན་ཟླ་དང་སྡུམ་པར་གྱུར་ཅིག དེ་ནས་ཤོག་ལ་ཁྱེད་ཀྱི་མཆོད་པ་ཕུལ།

“First be reconciled to your brother, and then come and offer your gift” (Matthew 5:24).

 

He also said in the prayer (‘The Lord’s Prayer’) which he taught his disciples that we must forgive our brother everything:

 

མད་ཐཱ། 6:12

ངེད་ཚོས་གཞན་གྱི་ཉེས་པ་དག། གུ་ཡངས་གཏོང་བ་ཇི་བཞིན་དུ།། ངེད་ཀྱི་སྡིག་བུན་སེལ་བར་མཛོད།།

“Forgive us our debts, as we also have forgiven our debtors” (Matthew 6:12)

 

See how beautifully Esau welcomed Jacob; it is a picture of how God wants to be able to receive us to Himself.

 

 

******************************************