JACOB THE GREEDY GRASPER (mi ‘dzin mkhan gyo ‘phrog byed pa)

ཡ་ཧུ་དཱ་པ། 11:9

དད་པའི་སྒོ་ནས་གནས་གཡར་བ་ལྟར་ཞལ་ཆད་མཛད་པའི་ཡུལ་དེ་ལ་བསྡད་དེ། ཁོང་དང་ཞལ་ཆད་འཛིན་མཁན་ཡིན་པའི་ཨི་སཱག་དང་ཡ་ཀོབ་ལྟར་གུར་རྣམས་ལ་བསྡད།


Last time we read how Isaac lived as a nomadic herder in the land of Canaan; and how God twice had to remind him of the Promise given to Abraham his father, adding ‘Sojourn in the land’ (Gen 26:2), and ‘Fear not, for I am with you’ (Gen 26:24).

So Isaac stayed in the SW of the land, and prospered greatly.

Today and in future posts we will read about the sons of Isaac, Esau and Jacob.


Twins are Born to Isaac

བཀོད་པ 25:19-26


20ཨི་སཱག་ལོ་བཞི་བཅུ་ལོན་སྐབས་རེ་བྷེ་ཀ་ཆང་ས་བརྒྱབ་བོ། རི་བེ་ཀའི་ཕ་ནི་པ་དམ་ཨ་རམ་གྱི་ཨ་རམ་པ་བེ་ཐུ་ཨེལ་ཡིན་པ་དང་། ཨ་ཇོའི་མིང་ལ་བན་ཞེས་པའོ།

21རེ་བྷེ་ཀ་ལ་ཕྲུ་གུ་མ་སྐྱེས་པའི་རྐྱེན་གྱིས། ཨི་སཱག་གིས་མོའི་ཆེད་དུ་དཀོན་མཆོག་ལ་སྨོན་ལམ་བཏབ་པས། གཙོ་བོ་དཀོན་མཆོག་གིས་ཁོའི་སྨོན་ལམ་གསན་ནས། རེ་བྷེ་ཀ་མངལ་དང་ལྡན་པར་འགྱུར་རོ།

22མོའི་མངལ་དུ་ཕྲུ་གུ་མཚེ་མ་ཡོད་པ་དང་། ཕྲུ་གུ་མ་སྐྱེས་པའི་སྔོན་དུ་མའི་མངལ་གྱི་ནང་དུ་དེ་གཉིས་གཅིག་གིས་གཅིག་ལ་འཐབ་ཀྱི་ཡོད་དོ། མོས་འདི་ལྟར་ང་ལ་ཇི་ལྟར་བྱུང་ངམ་ཞེས་སྨྲས་སོ། དེར་བརྟེན་མོས་གཙོ་བོ་དཀོན་མཆོག་ལ་ལན་ཞུ་བར་ཕྱིན་ནོ།







26བུ་གཉིས་པ་དེ་སྐྱེས་སྐབས་ཁོའི་ལག་པས་ཨེ་སའོའི་རྟིང་པ་བཟུང་ཡོད་པའི་ཕྱིར་ཁོའི་མིང་ལ་ཡ་ཀོབ་བཏགས་སོ། བུ་དེ་གཉིས་སྐྱེས་པའི་ཚེ་ཨི་སཱག་ལོ་དྲུག་བཅུ་ལོན་ཡོད་པ་ཡིན་ནོ༎

 Abraham had found a wife for Isaac from among his brother’s family who believed in the LORD. But it was 20 years , and after much prayer, before any children were born to Rebekah. And then it was a birth that people talked about; the twin boys were so different from the moment they appeared. Because of the second baby following so closely behind the first, he was called Jacob. It was a name whose meaning was ‘May he be at the heels’, but because of Jacob’s greedy (ham pa tshapo) character, it came to mean ‘He whose hand over reaches (bsnyab pa lag pa su ring)’.


A Careless Upbringing (gso pa)

བཀོད་པ 25:27-28

27ཕྲུ་གུ་དེ་གཉིས་ཡར་འཚར་བ་དང་། ཨེ་སའོ་ནི་ཁྱིམ་གྱི་ཕྱིར་རུ་འཁྱམས་ནས་འགྲུལ་མཁན་རྔོན་པ་རྩལ་ཅན་དུ་འགྱུར་ཏོ། འོན་ཀྱང་ཡ་ཀོབ་ནི་ཁྱིམ་ནང་སྡོད་མཁན་ཁུ་སིམ་པོ་ཞིག་ཡིན་ནོ།

28ཨི་སཱག་གིས་ཨེ་སའོ་ལ་བྱམས་པ་བྱེད་ཀྱི་ཡོད་དོ་གང་ལ་ཟེར་ན། ཁོས་བསད་པའི་རི་དྭགས་ཀྱི་ཤ་ཟ་བར་དགའ་པོ་ཡོད་དོ། འོན་ཀྱང་རེ་བྷེ་ཀས་ཡ་ཀོབ་ལ་བྱམས་པ་བྱེད་ཀྱི་ཡོད་དོ།

Unlike Abraham’s upbringing of him, Isaac did not bring up his own sons ‘in righteousness’ so that they might inherit the Promise (Gen 18:19). He was fond of Esau, whom he preferred for his own pleasure. But Rebekah preferred quiet Jacob to Esau, and remembered what the LORD had said to her when she conceived them in her womb (v.23). She had perhaps told it to Jacob.


Jacob Grasps Esau’s Birthright

བཀོད་པ 25:29-34

29ཉིན་ཞིག་ཡ་ཀོབ་ཀྱིས་སྲན་མའི་ཁུ་བ་སྐོལ་བཞིན་ཡོད་སྐབས། ཨེ་སའོ་ཁྱི་ར་རྒྱབ་ནས་ལོག་ཡོང་སྐབས་ཁོ་ལྟོགས་ཡོད་པས། 30ཁོས་ཡ་ཀོབ་ལ། ང་ཤིན་ཏུ་ལྟོགས་ཡོད་པས། སྲན་མའི་ཁུ་བ་དེ་ནས་ང་ལ་འཐུང་བར་སྤྲོད་ཅེས་ལབ་བོ། (དེའི་ཕྱིར་རྗེས་སུ་ཁོའི་མིང་ལ་ཨེ་དྷོམ་ཡང་བརྗོད་ཀྱི་ཡོད་དོ།)

31ཡ་ཀོབ་ཀྱིས་ལན་དུ། གལ་ཏེ་ཁྱོད་ཀྱི་སྔོན་སྐྱེས་ཀྱི་ཐོབ་ཐང་དེ་ང་ལ་སྤྲད་ན་ངས་ཁྱོད་ལ་སྲན་མའི་ཁུ་བ་འདི་སྤྲད་ཀྱི་ཡིན་ཞེས་ལབ་བོ།

32ཨེ་སའོས། འགྲིག་གི་རེད། ད་ལྟ་ཤིན་ཏུ་ལྟོགས་ནས་ཤི་འགྲོ་ཡོད་པས། ངའི་སྔོན་སྐྱེས་ཀྱི་ཐོབ་ཐང་གི་ང་ལ་ག་རེ་ཕན་ཐོག་གམ་ཞེས་ལབ་པ་དང་།

33ཡ་ཀོབ་ཀྱིས། དེ་རིང་ཁྱོད་ཀྱི་སྔོན་སྐྱེས་ཀྱི་ཐོབ་ཐང་ང་ལ་སྤྲད་པའི་མནའ་སྐྱེལ་ཞིག་ལབ་པ་དང་།

ཨེ་སའོས་མནའ་སྐྱེལ་ཏེ་ཁོའི་ཐོབ་ཐང་ཡ་ཀོབ་ལ་སྤྲད་དོ། 34དེ་ནས་ཡ་ཀོབ་ཀྱིས་ཨེ་སའོ་ལ་བག་ལེབ་དང་སྲན་མའི་ཁུ་བ་སྤྲད་པས། ཨེ་སོས་དེ་བཟའ་ཞིང་འཐུང་ཏེ་ལངས་ནས་སོང་ངོ་། དེ་ལྟར་ཨེ་སའོས་སྔོན་སྐྱེས་ཀྱི་ཐོབ་ཐང་ལ་རྩིས་མེད་བྱས་སོ༎

 Esau arrives in the tent tired, thirsty and hungry. He sees and smells what is being cooked by Jacob. And he blurts out (skad cha shor), ‘Let me gulp some of the red stuff, this red stuff’.

And Jacob quietly sees his opportunity to steal from Esau, and he grasps it.

In this careless way Esau despised his birthright losing to Jacob both the best part of possessions to be inherited and headship of the family (khyim bdag), which were the rights of prior birth (sngon skyes kyi thob thang).

“He sold his birthright for a single meal” (Hebrews 12:6).



Jacob seems to have had keen interest in the word spoken by the LORD to his mother saying he would have  power over his brother, but to have no interest in the LORD’s Promise made by covenant to his grandfather Abraham.

Next Post

Next time we will read how Jacob the grasper also stole from Esau his father Isaac’s blessing by a clever and deceitful (mgo skor) plan. Then in further posts we will learn of his flight to escape Esau’s vengeance, and of his final return to Canaan still in great fear of Esau. But the LORD was watching over him, and in the end he was converted to faith in the LORD.


Source – bible-history.com



In the last post we read how God promised that Sarai aged 90 would give Abraham a son (Genesis Chapter 17 verse 16). ‘Call her Sarah’, he said.


The Time had Come

As for the sudden appearance of three visitors, things happen fast when the very time of God’s said promise draws near.


The Hospitality Shown to Three Visitors

བཀོད་པ 18:1-8

1མམ་རེ་ཞེས་པའི་ཤིང་སྡོང་གི་ཉེ་འགྲམ་དུ་ཨབ་ར་ཧམ་ལ་གཙོ་བོ་དཀོན་མཆོག་མངོན་པར་མཛད་གནང་ངོ། ཉིན་གུང་ཉི་མ་ཚ་བའི་སྐབས་སུ་ཨབ་ར་ཧམ་རང་གི་གུར་གྱི་སྒོའི་འགྲམ་དུ་བསྡད་ཡོད་པ་རེད།

2ཁོས་མིག་ཡར་བལྟ་བ་དང་། མི་གསུམ་ལངས་ཡོད་པ་མཐོང་ངོ་། དེ་ཚོ་ལ་མཐོང་མ་ཐག་ཏུ་ཁོང་རྒྱུག་ཅིང་དེ་ཚོ་ལ་འཕྲད་དུ་ཕྱིན་ནས། མགོ་སྒུར་ཞིང་གདོང་ས་ལ་རེག་ནས།

3ཁོང་གིས་གསུངས་པ། གཙོ་བོ་ལགས། ཁྱེད་རྣམས་ངའི་ནང་ལ་ངལ་གསོ་མ་གནང་བར་མ་ཕེབས་རོགས་གནང་། ཁྱེད་རྣམས་ལ་ཞབས་ཕྱི་ཞུ་བར་ང་འདིར་ཡོད།

4ཁྱེད་རྣམས་ཀྱི་ཞབས་འཁྲུ་བར་ཆུ་ཕྲན་བུ་འཁྱེར་ནས་ཡོང་གི་ཡིན། དེར་ཤིང་གི་འོག་ཏུ་སྐུ་ངལ་གསོས་ཤིག་དང་།

5ཞལ་ལག་ཡང་འཁྱེར་ནས་ཡོང་གི་ཡིན། དེས་ཕྱོགས་ཐོན་བྱེད་རྒྱུར་སྟོབས་རྙེད་ཡོང་། ངའི་ནང་ལ་ཕེབས་ནས་ཆེ་བསྟོད་གནང་སོང་། དེར་བརྟེན་ད་ང་ལ་ཞབས་ཕྱི་ཞུ་རུ་འཇུག་རོགས་གནང་།

དེ་ཚོས་ལན་དུ། ཐུགས་རྗེ་ཆེ་ཁྱོད་ཀྱི་གཏམ་དེར་ང་ཚོས་ངོས་ལེན་ཡོད།

6ཨབ་ར་ཧམ་གུར་ནང་རྒྱུག་ནས་ས་རཱ་ལ། གྲོ་ཞིབ་ལེགས་ཤོས་ལས་བརྫིས་ཏེ་མགྱོགས་པོར་བག་ལེབ་འགའ་ཤས་བཟོས་ཤིག་ཅེས་ལབ་བོ།

7དེ་རྗེས་ཨབ་ར་ཧམ་ཕྱུགས་ཀྱི་ཁྱུའི་ནང་རྒྱུག་ཏེ་བེའུ་གཞོན་པ་རྒྱག་པ་ཞིག་འདམས་ནས་གཡོག་པོ་ལ་སྤྲད་པ་དང་། ཁོས་མྱུར་དུ་ཕྱིན་ནས་དེ་དག་གྲ་སྒྲིག་བྱས་སོ།

8ཁོང་གིས་འོ་མ་དང་མར་གང་ཙམ་ཞིག་དང་། ཤ་དེ་མི་དེ་ཚོའི་མདུན་དུ་ཕུལ་ནས། དེར་ཤིང་སྡོང་གི་འོག་ཏུ་དེ་ཚོ་ལ་ཁ་ཟས་དྲངས་ནས་དེ་ཚོས་ཟས་སོ།

With the courteous language and generous hospitality that is found in Asia to this day, Abraham provides for the tired travellers. It was more than the cool shade of a tree and water for their feet; it was a feast that he ordered. Then he waited on them as they ate.

Who were they? Did he wonder at first? But we are told in verse 1 that their leader was the LORD.


The LORD Speaks

བཀོད་པ 18:9-10

9དེ་ནས་དེ་ཚོས་ཁོང་ལ། ཁྱོད་ཀྱི་ཆུང་མ་ག་རུ་ཡོད་དམ་ཞེས་དྲིས་པས།

ལན་དུ་ཨབ་ར་ཧམ་གྱིས། མོ་གུར་ནང་ཡོད་ཞུས་སོ།

10དེའི་ནང་ནས་གཅིག་གིས་སྨྲས་པ། ད་ནས་ཟླ་བ་དགུའི་རྗེས་སུ་ཕྱིར་ལོག་ཡོང་སྐབས་ཁྱོད་ཀྱི་ཆུང་མ་ས་རཱ་ལ་བུ་ཞིག་སྐྱེས་ཡོང་ཞེས་གསུངས་པ་དང་།


As if having normal social interest the visitors ask after his family. Then it is the LORD who speaks. And Sarah, who cannot see him, hears him say, “…your wife Sarah, she shall have a son”.


Sarah’s Disbelief

བཀོད་པ 18:11-15

11ཨབ་ར་ཧམ་དང་ས་རཱ་ན་ཚོད་རྒས་ཡོད་པས། ས་རཱའི་མངལ་ཁྲག་ཆད་ཡོད་པ་རེད།

12ས་རཱ་གསང་ནས་གད་མོ་གད་ཅིང་། ང་དང་ངའི་ཇོ་བོ་ནི་ལོ་རྒས་ཚར་བས། ད་ང་ལ་བུ་ཞིག་གང་ལྟར་སྐྱེས་ཐུབ་བམ་ཞེས་བསམ་མོ།

13དེ་ནས་གཙོ་བོ་དཀོན་མཆོག་གིས་ཨབ་ར་ཧམ་ལ། མོ་ལ་ཕྲུ་གུ་སྐྱེས་མི་སྲེད་ཅེས་ས་རཱས་ཅིའི་ཕྱིར་གད་དམ།

14གཙོ་བོ་དཀོན་མཆོག་ལ་ལས་གང་ཡང་སྒྲུབ་མིཐུབ་པ་ཁག་པོ་ཡོད་དམ། ངས་ལབ་པ་ལྟར་ཟླ་བ་དགུའི་རྗེས་སུ་ང་ལོག་ཡོང་བ་དང་། ས་རཱ་ལ་བུ་ཞིག་བྱུང་ཡོང་།

15ས་རཱ་འཇིགས་ཏེ། ངས་གད་མོ་ཤོར་མེད་ཅེས་ལབ་པ་དང་། ཁོང་གིས་ཁྱོད་ཀྱི་གད་མོ་ཤོར་སོང་ཞེས་གསུངས་སོ༎

When Sarah laughed inwardly, she was out of sight. But God hears every laugh of disbelief in our hearts; and the LORD rebuked her.


Is Anything too Wonderful for the LORD?

Because she had doubted, Sarah is suddenly gripped by fear. What to say? Who is this visitor who read her thoughts? And her disbelief is changed to faith.

ཡ་ཧུ་དཱ་པ། 11:11

དད་པའི་སྒོ་ནས་ས་རཱ་ཡིས་ཀྱང་ཞལ་ཆད་མཛད་མཁན་དེ་ཐུགས་གཏད་ཆོག་པར་བརྩིས་པས། རྒས་མོར་གྱུར་ཡང་ཕྲུ་གུ་སྐྱེ་ཐུབ་པའི་ནུས་པ་ཐོབ།


A Year of Waiting

Only one more year to wait, but a year of great events; a year of terrible judgment on the evil cities where Lot had chosen to live (Genesis 18:16-19:29).

It was a year of insecurity, also in which Abraham again behaved faithlessly – because he was weak at times just as we are. And God again had to rescue him and Sarah when fearful circumstances threatened him (Genesis 20:1-18), because God blesses the blameless in heart (See Gen 17:1, and the previous post).


Isaac is Born at the Said Time! 

བཀོད་པ 21:1-7


2ས་རཱ་མངལ་དང་ལྡན་པར་འགྱུར་ནས། ཨབ་ར་ཧམ་རྒས་པའི་ཚེ་མོ་ལ་བུ་ཞིག་སྐྱེས་སོ། བུ་དེ་ནི་དཀོན་མཆོག་གིས་སྐྱེས་ཡོང་གསུངས་པའི་དུས་ཚོད་དེ་རང་ལ་སྐྱེས་སོ།



5ཨི་སཱག་སྐྱེས་པའི་ཚེ་ཨབ་ར་ཧམ་ལོ་ ༡༠༠ ལོན་ཡོད་པ་དང་།

6ས་རཱས། ཕྲུ་གུ་འདི་སྐྱེས་པའི་སྒོ་ནས་དཀོན་མཆོག་གིས་ང་ལ་དགའ་བ་དང་། གད་མོ་གནང་བས། བྱ་བ་དེའི་སྐོར་ཐོས་མཁན་རྣམས་ཀྱིས་ཀྱང་ང་དང་མཉམ་དུ་གད་མོ་བགད་ཡོང།

7ས་རཱས་ཕྲུ་གུ་སྐྱེས་ཡོང་ཞེས་ཨབ་ར་ཧམ་ལ་སུ་ཞིག་གིས་ལབ་སྲིད་དམ། འོན་ཀྱང་ཁོང་རྒས་པའི་དུས་སུ་ང་ནས་ཕྲུ་གུ་ཞིག་སྐྱེས་བྱུང་ཞེས་སྨྲས་སོ།

Sarah’s laugh of disbelief is changed to a laugh of joy. They had a son and descendants would be born through him!


A Footnote for Those who would Follow Jesus Christ:               


ཐི་མོ་ཐེ། ༢ 2:11-13

11 གཏམ་འདི་ཁས་ལེན་བྱེད་འོས་པ་ཞིག་ཡིན་ཏེ།



12 གལ་ཏེ་བཟོད་པའི་གོ་ཆ་བརྟན་གྱུར་ན།།




13 ངེད་ཀྱི་དད་སེམས་བསྐྱུར་ཡང་ཁོང་མིན་ཏེ།།





Many believers in Jesus Christ have died for their faith; they will live eternally. That is the Gospel. But those who deny Him will perish eternally.

Yet those who turn from their denial, from disbelief to faith will reign in heaven with King Jesus, because of His said promise. That too is the Gospel. The Lord remains faithful.

Further Posts

We shall be reading about Abraham and Sarah’s descendants.



Introduction: In the previous post we read how the Lord had given Abram a promise of land for his descendants in the most solemn declaration of blessing and judgment ever given to mankind. Why was this given to Abram in his weakness? It was because Abram trusted him.

Five more years have passed. But still he has no son and the land is not his.

What could Abram do? What can any believer do when heaven is not visible to our eyes, and we only see daily difficulties.


A Son by Any Means

Sarai, who did not believe, suggested to Abram something he could do as a means of getting a son. He agrees, and son called Ishmael is born to Abram through Sarai’s servant girl when he is 86.

Then Sarai feels acutely the shame of not being mother to the son. And Abram seems to realise that this is not the right means. You can read about it in Genesis Chapter 16:1-16.


Fifth Covenant Declaration by the Lord

འགོད་པ།  17:1-4

1 ཡང་ཨབ་རམ་དགུང་ལོ་དགུ་ཅུ་གོ་དགུ་ལོན་པའི་ཚེ་ཡ་ཝེ་དཀོན་མཆོག་གིས་ཁོང་གི་མདུན་ལ་མངོན་པར་མཛད་དེ་ “ང་ནི་དབང་ཀུན་ལྡན་པའི་དཀོན་མཆོག་ཡིན། ངའི་བཀའ་ལ་རྟག་ཏུ་མཉན་ནས་མི་དྲང་པོ་སྐྱོན་མེད་པ་ཞིག་བྱོས་ཤིག

2 ངས་ཁྱོད་དང་ཁ་ཆད་བྱས་ནས་ཁྱོད་ཀྱི་བུ་རྒྱུད་མང་པོ་འཕེལ་དུ་འཇུག་” ཅེས་གསུངས།

3 ཨབ་རམ་གྱིས་ཕྱག་འཚལ་བ་དང༌། དཀོན་མཆོག་གིས་

4 “ལྟོས་ཤིག ངས་ནི་ཁྱོད་མི་རིགས་མང་པོའི་མེས་པོར་འགྱུར་བར་བྱ། འདི་ནི་ང་དང་ཁྱོད་མཉམ་དུ་བྱས་པའི་ཁ་ཆད་དེ་ཡིན།

Another 13 years have passed. The repeated covenant promise of Almighty God was generous. Abram’s children would be numberless as dust of the earth (Gen 13:15), and boundless as the stars spread across the sky. The great sworn promise was all about what God would do. Was there nothing Abram could do?


Abram’s Part in the Covenant

འགོད་པ།   17:5-8

5 ད་ཕྱིན་ཆད་ཁྱོད་ལ་ཨབ་རམ་མི་ཟེར། ཁྱོད་ཀྱི་མིང་ཨབ་ར་ཧམ་ཟེར་བར་འགྱུར། དེ་གང་ཡིན་ཟེར་ན། ངས་ཁྱོད་ལ་མི་རིགས་མང་པོའི་མེས་པོར་འགྱུར་བའི་ཕྱིར།

6 ངས་ཁྱོད་ཀྱི་བུ་རྒྱུད་ཤིན་ཏུ་མང་པོ་སྤེལ་ཏེ་རྒྱལ་ཁབ་མང་པོར་འགྱུར་བར་བྱ། རྒྱལ་པོ་རྣམས་ཀྱང་ཁྱོད་ཀྱི་བུ་རྒྱུད་ལས་འབྱུང་བར་འགྱུར།

7 ཡང་ངའི་རྒྱུན་ཆད་མེད་པའི་ཁ་ཆད་དེ་ཁྱོད་དང༌། ཁྱོད་ཀྱི་མ་འོངས་པའི་བུ་རྒྱུད་ཐམས་ཅད་དང་མཉམ་དུ་སྲུང་བར་བྱ། ཡང་ཁྱོད་དང་ཁྱོད་ཀྱི་བུ་རྒྱུད་ཐམས་ཅད་ཀྱི་དཀོན་མཆོག་ང་ཡིན་པར་འགྱུར།

8 ཡང་ངས་ཁྱོད་ཕྱི་རྒྱལ་བ་ལྟར་སྡོད་བཞིན་པའི་ས་ཆ་ཀ་ནཱན་ཡུལ་ཡོངས། ཁྱོད་དང་ཁྱོད་ཀྱི་བུ་རྒྱུད་རྣམས་ལ་སྟེར་བར་བྱ། ཁྱོད་ཚོ་དེའི་རྒྱུན་ཆད་མེད་པའི་བདག་པོར་འགྱུར། ཁྱོད་ཀྱི་བུ་རྒྱུད་ཐམས་ཅད་ཀྱི་དཀོན་མཆོག་ང་ཡིན་པར་འགྱུར་” ཞེས་གསུངས་སོ།།

Yes, there was something that Abram could do, and he must do it; he must be blameless (verse 1), with a heart that always wanted to be clean. And, yes, he wanted that; and the Lord gave him the new name Abraham, meaning ‘Father of a Multitude’. His very name would be proclaiming the grace of God shown to him for another 76 years until he died (Genesis 25:7, 8).


The Sign of God’s Covenant Grace

འགོད་པ།   17:9-14

9དཀོན་མཆོག་གིས་ཨབ་ར་ཧམ་ལ་གསུངས་པ། མ་འོངས་པའི་དུས་སུ་ཁྱོད་དང་ཁྱོད་ཀྱི་མི་བརྒྱུད་ཐམས་ཅད་ཀྱིས་ང་མཉམ་དུ་ཞག་པའི་དམ་བཅའ་འདི་སྲུང་དགོས།


11-12ད་ནས་ཕྱིན་ཆད་སྐྱེས་ནས་ཉི་མ་བརྒྱད་ལོན་པའི་རྗེས་སུ་བུ་རྣམས་ཀྱི་མདུན་ལྤགས་བཅད་དགོས། ཁྱོད་ཀྱི་ནང་དུ་སྐྱེས་པའི་བྲན་གཡོག་གི་བུ་རྣམས་དང་ཕྱི་རྒྱལ་ཡུལ་ནས་ཉོས་པའི་བྲན་གཡོག་རྣམས་ཀྱི་བུ་རྣམས་ལ་དེ་ལྟར་མདུན་ལྤགས་གཅོད་དགོས། དེ་ལྟར་བྱས་པའི་སྒོ་ནས་ཁྱོད་དང་ངའི་བར་ལ་དམ་བཅའ་ཅིག་འཇོག་ཡོད་པ་དེ་བསྟན་རྒྱུ་ཡིན།

13ཕོ་ཐམས་ཅད་ཀྱི་མདུན་ལྤགས་གཅོད་དགོས། ང་དང་ཁྱོད་ཀྱི་བར་ལ་བཞག་པའི་དམ་བཅའ་དེ་དུས་རྒྱུན་གྱི་ཕྱིར་ཡིན་པའི་ལུས་གཟུགས་ཀྱི་རྟགས་སུ་འགྱུར་རོ།

14མདུན་ལྤགས་མ་བཅད་པའི་མི་ངའི་འབངས་སུ་བརྩི་བར་མི་འགྱུར། གང་ལ་ཟེར་ན། དེས་ང་མཉམ་དུ་བཞག་པའི་དམ་བཅའ་དེ་རྩིས་མེད་བྱས་པ་ཡིན་ནོ།

There was something else that Abraham could do, and must do, and would do. He and his children and his dependants must receive in their flesh the circumcision sign which showed that they, his household, were included in God’s blessing.


At Last a Son for Sarai

འགོད་པ།   17:15-21

15དཀོན་མཆོག་གིས་ཨབ་ར་ཧམ་ལ་གསུངས་པ། ད་ནས་ཕྱིན་ཆད་ཁྱོད་ཀྱི་ཆུང་མའི་མིང་ས་ར་ཡི་མི་ཟེར་བར་ས་རཱ་ཞེས་པར་འགྱུར།

16ངས་མོ་ལ་བྱིན་གྱིས་རླབས་ཏེ། མོ་ནས་ཁྱོད་ལ་བུ་ཞིག་སྤྲོད་རྒྱུ་ཡིན། ངས་མོ་ལ་བྱིན་གྱིས་རླབས་ནས་མི་རིགས་མང་པོའི་མ་རུ་འགྱུར་ཡོང་། མོ་ནས་སྐྱེས་པའི་མི་བརྒྱུད་ལས་རྒྱལ་པོའང་འབྱུང་བར་འགྱུར།

17ཨབ་ར་ཧམ་སྒུར་ནས་ཐོད་པས་ས་ལ་རེག་ནས། གད་མོ་ཤོར་ནས། རང་གི་སེམས་ལ། ལོ་ ༡༠༠ ལོན་པ་ཞིག་ལ་ཕྲུ་གུ་སྐྱེས་སྲིད་དམ། ས་རཱ་ལོ་དགུ་བཅུ་ཡིན་པ་ལ་ཕྲུ་གུ་ཞིག་སྐྱེས་བར་སྲིད་དམ་ཞེས་བསམས་སོ།

18ཨབ་ར་ཧམ་གྱིས་དཀོན་མཆོག་ལ་ཞུས་པ། ཨིཤ་མ་ཨེལ་ངའི་ནོར་བདག་ཏུ་འགྱུར་བཅུག་པར་མཛད་དམ་ཞེས་ཞུས་པས།

19འོན་ཀྱང་དཀོན་མཆོག་གིས་གསུངས་པ། དེ་ལྟར་བྱེད་མི་བཅུག། ཁྱོད་ཀྱི་ཆུང་མ་ས་རཱ་ལ་བུ་ཞིག་སྐྱེས་ཡོང་། ཁྱོད་ཀྱིས་དེའི་མིང་ཨི་སཱག་ཞེས་བཏགས་དགོས། ཁོ་དང་ཁོའི་རིགས་བརྒྱུད་ཐམས་ཅད་དང་མཉམ་དུ་ངས་དུས་གཏན་གྱི་ཕྱིར་དམ་བཅའ་བྱེད་པར་བྱ། དམ་བཅའ་དེ་ནི་གཏན་གྱི་ཆེད་དུ་ཡིན།

20ཁྱོད་ཀྱིས་ཨིཤ་མ་ཨེལ་གྱི་ཕྱིར་ཁྱོད་ཀྱི་ཞུ་བ་དེ་ངས་ཐོས་བྱུང་། དེར་བརྟེན་ངས་ཁོ་ལ་བྱིན་གྱིས་རླབས་ཏེ་མི་རིགས་མང་པོ་སྤྲོད་རྒྱུ་ཡིན། ཁོའི་རིགས་བརྒྱུད་ནང་རྒྱལ་སྲས་བཅུ་གཉིས་སྐྱེས་པ་དང་། ཁོའི་རིགས་བརྒྱུད་ལ་མི་རིགས་རླབས་ཆེན་ཞིག་བཟོ་རྒྱུ་ཡིན།


 Abraham laughs because God’s ways are so wonderful. Sarai will be mother of nations and kings, her new name ‘Sarah’ meaning ‘Princess’. And her son would have the name ‘Isaac’, meaning ‘He laughs’. The future promised in the covenant would be fulfilled through Isaac, not through Ishmael. However, Ishmael would also be blessed.


Abraham Obeys

འགོད་པ།   17:22-27


23ཉིན་དེ་རང་ལ་ཨབ་ར་ཧམ་གྱིས་དཀོན་མཆོག་གིས་བཀའ་བཞིན་བྱས་ཏེ། རང་གི་བུ་ཨིཤ་མ་ཨེལ་དང་། ནང་དུ་ཡོད་པའི་སྐྱེས་པ་རྣམས་དང་། རང་གི་ནང་དུ་སྐྱེས་པའམ་རང་གིས་གཞན་ནས་ཉོས་པའི་བྲན་གཡོག་ཐམས་ཅད་ཀྱི་མདུན་ལྤགས་བཅད་དོ།




 That same day everyone, including Ishmael whom Abraham loved (v.18), received in the flesh the sign of faith.



  1. Abraham has no son yet. Next time we will read how God challenged Sarai’s unbelief. Then much else would happen before Isaac was born.
  2. Isaac’s descendants would be the nation chosen by God to occupy the Promised Land. Ishmael’s descendants would include all the Arab nations with their kings, and living in their own territories.
  3. The meaning of circumcision:    It is surgical removal of the foreskin of the penis. Jewish families still have their baby boys circumcised; it is for them a sign that they are God’s own people. When a believer in Jesus Christ has a new heart, he declares it by being baptized, not by being physically circumcised. It is baptism which is his sign of faith; that is the sign that he is spiritually circumcised in his heart.