2020 Christmas Message


Foreigners from afar, that’s what they knew us to be. Aliens, yes. But people had heard spoken of magi like us back there who could read the stars. Indeed, our school was known for predicting kings, “So, why come here?” We answered, “You see that star? Even there we saw it one evening, at its shar-ma – its appearance – the ‘rising’ before its setting as it were; because it was right next to Venus low in the western sky. It was a sign in the heavens with a meaning for us. And that is why we have come, for your God is the King of Heaven.”

“You say, He’s born already?”


“Then, you should go tell them in Jerusalem.”

There was no need to tell. The news of a birth had spread fast ahead. In the city small gatherings were talking in whispers; for among the soldiers, we learned, there were other paid men who would tell. When we asked one group, “Where?” they just turned their backs, not trusting us. We tried some ragged shepherd boys. They could not understand; for our words were thick. Suddenly one smiled and pointed south. That was all. Now surely, that learned cleric would know. But he just yawned, not interested. And turned away; then through his beard as a throw-out “Go, try the ‘House of Bread’. In the next street was a busy bakery by that name, so we asked. They also smiled; and also gave us bread – bless them! Still no answer to our query; until a kindly farmer among the folk around said ‘Bet-lechem’ was a village name. Just 6 miles he said.

Beyond the city walls low in the west was the Star. Soon it would set; it was late. Tomorrow we could ask the way. For now we would sleep.

But that was not for long. Rough hands dragged us from the straw. We could hear the clink of their swords, although they’d come stealthily in rag-muffled boots. Herod the puppet king was interested – too much so it seemed. He asked, “How long ago?” And other queries made, along with imperious demand to return and tell him what we found. That was, we later learned, lest any boy escape.

Back again in the barn we slept little, and early rose. Bedding rolls packed and fee paid, we quickly left. Our camels picked their way past rubbish, over cobbles on their naturally muffled feet, through narrow unlit alleys, and out through the south east gate. Now we’d soon be there, as under open skies they strode, sky that was growing bright in the east. Then a cluster of houses took shape ahead. We climbed the long slope, and – wonder of wonders! – from up behind one roof the Star appeared.

Inside were gentle parents with an infant. In the quietness of that room we made those offerings for royalty that were the proper worship for us as magi to make. Then we prostrated; for no gift could suffice. And truly He was the giver, not we, for there was a swelling peace in our hearts, and a wonder at seeing the Child King in a mother’s arms.

Homeward bound we rode the miles. On dusty trails, past mountains, over steppes; and through lush oases with their busy towns. Then on again, staying in hostelries where men of nations mixed, or at caravanserai with evenings spent in quiet talk, seated on fireside rugs under the heavens. Asia is long and real. We relished it. Our camels too, for they lightly trod the roads. Perhaps their burden was light because we were uplifted. We magi had scanned the skies, had looked beyond the cycle of heartless lore, which sages said was writ for us, beyond some final merging with eternity and emptiness. Had looked and hoped; for was that really all? Was there nothing for the heart of man?

And now we had found it.

No, rather, He had found us. The King of heaven whose works are truth and His ways judgment, He had come in love and warmth to dwell with men on earth.

ལོ་ཀུ 2:8-14

ཡུལ་དེའི་མཐའ་སྐོར་ནས་ལུག་རྫི་འགའ་ཞིག་ཐང་རྒོད་དུ་བསྡད་དེ། མཚན་མོར་རེས་བསྐོར་ནས་རང་གི་ལུག་ཁྱུ་སྲུང་བཞིན་ཡོད་ལ།

གཙོ་བོའི་ཕོ་ཉ་ཞིག་གློ་བུར་དུ་ལུག་རྫི་རྣམས་ཀྱི་གམ་དུ་ཕེབས༌ཤིང༌། གཙོ་བོའི་གཟི་བརྗིད་ཀྱི་འོད་སྣང་ཡང་ཁོ་ཚོའི་ཕྱོགས་བཞིར་ཁྱབ་པས་ཁོ་རྣམས་ཤིན་ཏུ་འཇིགས་སོ།།

ཕོ་ཉས་དེ་རྣམས་ལ་འདི་སྐད༌དུ། མ་འཇིགས༌ཤིག ངས་ཁྱོད་ཅག་ལ་ཤིན་ཏུ་དགའ་འོས་པའི་འཕྲིན་བཟང་མི་ཐམས་ཅད་དང་འབྲེལ་བ་ཞིག་འཆད༌དེ།

དེ་རིང་དཱ་བིད་ཀྱི་གྲོང་རྡལ་ནས་ཁྱོད་ཅག་གི་ཆེད་དུ་སྐྱབས་མགོན་ཞིག་འཁྲུངས༌ཤིང༌། ཁོང་ནི་གཙོ་བོ་མཱ་ཤི་ཀ་ཡིན།


གློ་བུར༌དུ། ནམ་མཁའི་ཞིང་ཁམས་ནས་ཕོ་ཉའི་དཔུང་ཚོགས་ལས་ཤིན་ཏུ་མང་པོ་གནས་དེར་སླེབས་ཤིང༌། ཕོ་ཉ་དེ་དང་ལྷན་ཅིག་གིས་དཀོན་མཆོག་ལ་བསྟོད་བསྔགས་བྱེད་བཞིན་འདི་སྐད༌དུ།


ས་གཞིར་ཁོང་ཉིད་དགྱེས་པའི་མི་ལ་ཞི་བདེ་འཐོབ་པར་ཤོག །


Luke 2:8-14

And in the same region there were shepherds out in the field, keeping watch over their flock by night. And an angel of the Lord appeared to them, and the glory of the Lord shone around them, and they were filled with great fear. And the angel said to them, “Fear not, for behold, I bring you good news of great joy that will be for all the people. For unto you is born this day in the city of David a Savior, who is Christ the Lord. And this will be a sign for you: you will find a baby wrapped in swaddling cloth and lying in a manger.” And suddenly there was with the angel a multitude of the heavenly host praising God and saying, “Glory to God in the highest, and on earth peace among those with whom he is pleased!”

ལོ་ཀུ 24 – Luke 24

ལོ་ཀུ 24 – Luke 24

24:1-12  གཟའ་འཁོར་གཅིག་གི་ཉིན་དང་པོར་སྐྱ་རེངས་ཤར་བའི་དུས༌སུ།  བུད་མེད་དེ་རྣམས་ཀྱིས་སྟ་གོན་བྱས་པའི་བསུང་རྫས་ཁྱེར་ནས་དུར་ཁུང་གི་མདུན་དུ་ཕྱིན་པ༌ན།  དུར་ཁུང་གི་སྒོ་གཅོད་བྱེད་ཀྱི་རྡོ་ཕ་བོང་དེ་ཕར་བསྒྲིལ་ཟིན་པ་མཐོང༌ཞིང༌།  ཁོ་མོ་རྣམས་དེའི་ནང་དུ་སོང༌ཚེ།  སྐྱབས་མགོན་ཡེ་ཤུའི་སྐུ་གདུང་མ་མཐོང༌ངོ༌།།

ཁོ་མོ་རྣམས་དོགས་པ་སྐྱེ་བཞིན་པའི་སྒང༌ལ།  གློ་བུར༌དུ།  མི་གཉིས་ཁོ་མོ་རྣམས་ཀྱི་གམ་དུ་མངོན་ཅིང་དེ་གཉིས་ཀྱི་གྱོན་པ་ལས་འོད་འཕྲོ་བར་བྱེད།  བུད་མེད་དེ་རྣམས་ཤིན་ཏུ་འཇིགས་ཏེ་མགོ་བོ་སར་བཏུད་པ༌ན།  མི་དེ་གཉིས་ཀྱིས་འདི་སྐད༌དུ།  ཅིའི་ཕྱིར་གསོན་པོར་བཞུགས་པ་དེ་ཉིད་གཤིན་པོའི་ཁྲོད་དུ་འཚོལ་བ་ཡིན༌ནམ།

སྐྱབས་མགོན་ཡེ་ཤུ་སླར་གསོན་པས་གནས་འདིར་མི་བཞུགས།  ཁོང་ཉིད་ག་ལིལ་ཡུལ་ནས་བཞུགས་སྐབས་ཁྱོད་རྣམས་ལ་ཅི་ལྟར་གསུངས་པ་དྲན་པར༌གྱིས།  སྔར་ཁོང་གིས་འདི་སྐད་དུ།  མིའི་བུ་ངེས་པར་མི་སྡིག་ཅན་རྣམས་ཀྱི་ལག་ཏུ་སྤྲོད་ཅིང་།  ཤིང་རྒྱ་གྲམ་གྱི་སྟེང་དུ་བརྡབས་ནས། ཉིན་གསུམ་པ་ལ་སླར་གསོན་པར་འགྱུར་དགོས་ཞེས་གསུངས༌པའོ།།

ཁོ་མོ་རྣམས་ཀྱིས་སྐྱབས་མགོན་ཡེ་ཤུའི་གསུང་དེ་ཕྱིར་དྲན་པ༌དང༌།  དུར་ཁུང་ནས་ཕྱིར་ལོག་སྟེ་དོན་དེ་ཐམས་ཅད་སྐུ་ཚབ་པ་བཅུ་གཅིག་པོ་དང་རྗེས་འབྲང་པ་གཞན་རྣམས་ལ་སྨྲས་སོ།།  གནས་ཚུལ་དེ་སྐུ་ཚབ་པ་རྣམས་ལ་བཤད་མཁན༌ནི། མཱག་རྡལ་གྱི་མིར་ཡམ་དང་ཡོ་ཨན༌ནཱ།  ཡ་ཀོབ་ཀྱི་ཡུམ་སྟེ་མིར་ཡམ་བཅས་ཡིན༌ལ། ཁོ་མོ་རྣམས་དང་མཉམ་དུ་འགྲོགས་པའི་བུད་མེད་གཞན་ཡང་ཡིན།

འོན་ཀྱང་དེ་རྣམས་ཀྱིས་ཁོ་མོ་རྣམས་ཀྱི་གཏམ་ནི་སྨྱོ་གཏམ་ཡིན་པར་སྙམ་ནས་ཡིད་མ་ཆེས་ནའང་།  ཐུགས་སྲས་པེ་ཏྲོ་ཡར་ལངས་ནས་དུར་ཁུང་གི་སྒོ་ཁར་བརྒྱུགས་ཏེ་མགོ་བོ་བསྒུར་ནས་བལྟས༌ཚེ།  སྐུ་གདུང་བཏུམ་བྱེད་ཀྱི་སོ་རས་རྐྱང་རྐྱང་ཤུལ་དུ་ལུས་ཡོད་པ་མཐོང་སྟེ་དོན་དེར་ངོ་མཚར་སྐྱེ་བཞིན་ཕྱིར་ལོག༌གོ།


But on the first day of the week, at early dawn, they went to the tomb, taking the spices they had prepared. And they found the stone rolled away from the tomb, but when they went in they did not find the body of the Lord Jesus. While they were perplexed about this, behold, two men stood by them in dazzling apparel. And as they were frightened and bowed their faces to the ground, the men said to them, “Why do you seek the living among the dead? He is not here, but has risen. Remember how he told you, while he was still in Galilee, that the Son of Man must be delivered into the hands of sinful men and be crucified and on the third day rise.” And they remembered his words, and returning from the tomb they told all these things to the eleven and to all the rest. Now it was Mary Magdalene and Joanna and Mary the mother of James and the other women with them who told these things to the apostles, but these words seemed to them an idle tale, and they did not believe them. But Peter rose and ran to the tomb; stooping and looking in, he saw the linen cloths by themselves; and he went home marveling at what had happened.

24:13-27  ཡང་ཉིན་དེ་ལ་རྗེས་འབྲང་པ་རྣམས་ལས་མི་གཉིས་ཡེ་རུ་སཱ་ལེམ་ནས་བར་ཐག་སྤྱི་ལེ་བཅུ་གཅིག་ཙམ་ཡོད་པའི་ཨེ་མཱ་ཨུ་བྱ་བའི་གྲོང་སྡེར་འགྲོ༌སྐབས།  དོན་ཅི་བྱུང་བ་རྣམས་ཀྱི་སྐོར་ཕན་ཚུན་ལ་གླེང༌བ་རེད།  ཡང་མི་དེ་གཉིས་ཀྱིས་ཕན་ཚུན་ལ་དེ་ལྟར་གླེང་མོད་བྱེད་བཞིན་པའི་དུས༌སུ།  སྐྱབས་མགོན་ཡེ་ཤུ་དངོས་སུ་དེ་གཉིས་ཀྱི་གམ་དུ་ཉེ་བར་བྱོན་ཏེ་ལྷན་དུ་ཕེབས།

འོན་ཀྱང་མི་དེ་གཉིས་ཀྱི་མིག་བསྒྲིབས་པ་ཡིན་པས་ཁོང་སུ་ཡིན་པ་མ་ཤེས་སོ།།  སྐྱབས་མགོན་ཡེ་ཤུས་མི་དེ་གཉིས་ལ་འདི་སྐད༌དུ།  ཁྱོད་གཉིས་ལམ་ལ་ཆས་སྐབས།  ཕན་ཚུན་ལ་དོན་ཅི་ཞིག་གླེང་བཞིན་ཡོད་དམ་ཞེས་གསུངས་པ༌དང༌།  མི་དེ་གཉིས་འགྲོ་མཚམས་བཞག་ཅིང་གདོང་ལ་སྐྱོ་ཉམས་ཤར།

མི་དེ་གཉིས་ལས་མིང་ལ་ཀཱ་ལོ་ཕུ་ཟེར་བ་ན༌རེ།  ཡེ་རུ་སཱ་ལེམ་གྱི་མཇལ་པ་རྣམས་ལས་གནས་དེར་ཉེ་ཆར་དོན་ཅི་བྱུང་བའང་མི་ཤེས་པ་ཁྱོད་རང་ཁོ་ན་ཡིན་ནམ་ཞེས་སྨྲས་པ༌དང༌།  ཡང་ཁོང་གིས་འདི་སྐད༌དུ། དོན་ཅི་ཞིག་བྱུང་ངམ་ཞེས་གསུངས་པ༌ལ།  ཁོ་གཉིས་ན༌རེ། ནཱ་ཙ་རེལ་པ་ཡེ་ཤུའི་དོན་རྣམས་ཡིན༌ཏེ།  ཁོང་ནི་ལུང་སྟོན་པ་ཞིག་ཡིན་ཞིང་དཀོན་མཆོག་དང་མི་ཐམས་ཅད་ཀྱི་མདུན་དུ།  ཁོང་གི་བཀའ་དང་འཕྲིན་ལས་རྣམས་མཐུ་སྟོབས་དང་ལྡན་པ་ཞིག་ཡིན༌ནའང༌།

མཆོད་དཔོན་ཆེན་པོ་དག་དང་བདག་ཅག་གི་དཔོན་རིགས་རྣམས་ཀྱིས་ཁོང་ལ་སྲོག་ཆད་གཅོད་པའི་ཕྱིར་སྤྲད་པ་དང་ཤིང་རྒྱ་གྲམ་གྱི་སྟེང་དུ་བརྡབས་སོ།།  འོན༌ཀྱང༌།  ངེད་ཅག་གིས་སྔར་ནས་ཁོང་ཉིད་ནི་ཡེས་ར་ཨེལ་མི་རིགས་བླུ་མཁན་ཡིན་པར་རེ་བ་བཅངས༌ཤིང༌།  ད་ལྟ་དོན་དེ་ཐམས་ཅད་བྱུང་ནས་ཉིན་གསུམ་འགོར་བ༌དང༌།  ཡང་ངེད་ཅག་གི་ཁྲོད་ནས་བུད་མེད་འགའ་ཞིག་ཞོགས་པའི་དུས་སུ་དུར་ཁུང་དུ་སོང་བ༌ན།

ཁོང་གི་སྐུ་གདུང་མ་རྙེད་པར་ཕྱིར་ལོག༌སྟེ།  ཕོ་ཉ་རྣམས་ཀྱི་ཞལ་གཟིགས་མཇལ་ཞིང་།  དེ་རྣམས་ཀྱིས་ཁོང་ཉིད་སླར་གསོན་པ་ཡིན་ཞེས་སྨྲས་བྱུང་ཟེར་བས་ངེད་རྣམས་ངོ་མཚར་བར་གྱུར།  ཡང་ངེད་ཅག་གི་ཁྲོད་ནས་མི་འགའ་ཞིག་ཀྱང་དུར་ཁུང་དུ་སོང་བ་དང་།  བུད་མེད་རྣམས་ཀྱིས་སྨྲས་པ་བཞིན་མཐོང་ནའང་སྐྱབས་མགོན་ཡེ་ཤུ་མ་མཐོང་ཞེས་སྨྲས་སོ།།

ཡང་སྐྱབས་མགོན་ཡེ་ཤུས་འདི་སྐད༌དུ།  བླུན་པོ༌གཉིས།  ལུང་སྟོན་པ་རྣམས་ཀྱིས་གསུངས་པ་ཐམས་ཅད་ལ་ཡིད་མི་ཆེས༌ཨང༌།  སྐྱབས་མགོན་མཱ་ཤི་ཀས་སྡུག་བསྔལ་དེ་འདྲ་མྱངས་ཤིང་།  རང་ཉིད་ཀྱི་གཟི་བརྗིད་དུ་ཞུགས་དགོས་པའང་མི་ཤེས་སམ་ཞེས་གསུངས༌པ་དང་།  ཡང་མོ་ཤེའི་མདོ་ནས་བཟུང་ལུང་སྟོན་པ་གཞན་དག་གི་མདོ་རེ་རེ༌བཞིན།  གསུང་རབ་ཀྱི་མདོ་ཐམས་ཅད་ལས་ཁོང་རང་ཉིད་ཀྱི་སྐོར་ལ་གསུངས་པ་རྣམས་གསལ་པོར་གསུངས༌སོ།།


That very day two of them were going to a village named Emmaus, about seven miles from Jerusalem, and they were talking with each other about all these things that had happened. While they were talking and discussing together, Jesus himself drew near and went with them. But their eyes were kept from recognizing him. And he said to them, “What is this conversation that you are holding with each other as you walk?” And they stood still, looking sad. Then one of them, named Cleopas, answered him, “Are you the only visitor to Jerusalem who does not know the things that have happened there in these days?” And he said to them, “What things?” And they said to him, “Concerning Jesus of Nazareth, a man who was a prophet mighty in deed and word before God and all the people, and how our chief priests and rulers delivered him up to be condemned to death, and crucified him. But we had hoped that he was the one to redeem Israel. Yes, and besides all this, it is now the third day since these things happened. Moreover, some women of our company amazed us. They were at the tomb early in the morning, and when they did not find his body, they came back saying that they had even seen a vision of angels, who said that he was alive. Some of those who were with us went to the tomb and found it just as the women had said, but him they did not see.” And he said to them, “O foolish ones, and slow of heart to believe all that the prophets have spoken! Was it not necessary that the Christ should suffer these things and enter into his glory?” And beginning with Moses and all the Prophets, he interpreted to them in all the Scriptures the things concerning himself.

24:28-35  ཁོང་རྣམས་འགྲོ་སའི་གྲོང་སྡེ་དེར་སླེབ་ལ་ཉེ་བ༌ན། སྐྱབས་མགོན་ཡེ་ཤུས་ད་དུང་ཕར་ལ་ཕེབས་པའི་ཚུལ་མཛད།  འོན་ཀྱང་དེ་གཉིས་ན༌རེ།  དུས་འགྱངས་ཤིང་ཉི་མ་ཡང་ནུབ་ལ་ཉེ་བས་ཁྱེད་ནི་ངེད་ཅག་དང་མཉམ་དུ་བཞུགས་པར་ཞུ་ཞེས་ནན་གྱིས་ཞུས་སོ།།  དེ་ནས་སྐྱབས་མགོན་ཡེ་ཤུ་ཁྱིམ་ཚང་ཞིག་ཏུ་ཕེབས་ནས་ཁོ་རྣམས་དང་མཉམ་དུ་བཞུགས༌པ་རེད།

དེ་གཉིས་དང་མཉམ་དུ་དགོང་ཟས་བཞེས་པའི་དུས་སུ།  ཁོང་གིས་ཕྱག་ཏུ་བག་ལེབ་བསྣམས་ཏེ།  བྱིན་རླབས་གནང་རྗེས་དུམ་བུར་བགོས་ནས་ཁོ་རྣམས་ལ་གནང་བ༌དང༌།  མི་དེ་གཉིས་ཀྱི་མིག་ཟུང་གསལ་པོར་གྱུར་པ་དང་ཁོང་ཉིད་སུ་ཡིན་པའང་ཤེས་མོད།  འོན་ཀྱང་གློ་བུར་དུ་སྐྱབས་མགོན་ཡེ་ཤུ་མི་མཐོང་བར་གྱུར།  མི་དེ་གཉིས་ཕན་ཚུན་ལ་ན༌རེ།  ཁོང་གིས་ལམ་བར་ནས་འུ་གཉིས་ལ་གསུང་གནང་ཞིང་གསུང་རབ་ཀྱི་དོན་འགྲེལ༌སྐབས། འུ་གཉིས་ཀྱི་སེམས་ནི་ཇི་འདྲའི་དགའ་སྐྱིད་དང་ལྡན་པ་ཞིག་ཡིན་ཨང་ཞེས་སྨྲས་སོ།།

ཁོ་གཉིས་མྱུར་དུ་ཡར་ལངས་ཏེ་ཡེ་རུ་སཱ་ལེམ་དུ་ཕྱིར་ལོག་པ༌དང༌།  ཐུགས་སྲས་བཅུ་གཅིག་པོ་དང་རྗེས་འབྲང་པ་གཞན་དག་མཉམ་དུ་གནས་དེར་འདུས་ཡོད་པར་འཕྲད༌ཅིང༌ན་རེ།  སྐྱབས་མགོན་ཡེ་ཤུ་དངོས་གནས་སླར་གསོན་ཏེ་སི་མོན་གྱི་མིག་མདུན་དུ་མངོན་ནོ་ཞེས་སྨྲས་པ༌དང༌།

ཁོ་གཉིས་ཀྱིས་ཀྱང་ལམ་བར་དུ་འཕྲད་པའི་དོན་དག༌དང༌།  སྐྱབས་མགོན་ཡེ་ཤུས་བག་ལེབ་དུམ་བུར་བགོ་བའི་སྐབས༌སུ།  ཁོང་ཉིད་སུ་ཡིན་པ་རྟོགས་པའི་གནས་ཚུལ་རྣམས་སྨྲས༌སོ།།


So they drew near to the village to which they were going. He acted as if he were going farther, but they urged him strongly, saying, “Stay with us, for it is toward evening and the day is now far spent.” So he went in to stay with them. When he was at table with them, he took the bread and blessed and broke it and gave it to them. And their eyes were opened, and they recognized him. And he vanished from their sight. They said to each other, “Did not our hearts burn within us while he talked to us on the road, while he opened to us the Scriptures?” And they rose that same hour and returned to Jerusalem. And they found the eleven and those who were with them gathered together, saying, “The Lord has risen indeed, and has appeared to Simon!” Then they told what had happened on the road, and how he was known to them in the breaking of the bread.

24:36-43  ཁོ་རྣམས་ཀྱིས་དོན་དེ་དག་གླེང་བཞིན་པའི་སྒང༌ལ། སྐྱབས་མགོན་ཡེ་ཤུ་དངོས་སུ་ཁོ་རྣམས་ཀྱི་དཀྱིལ་དུ་བཞེངས༌ཏེ།  ཁྱོད་རྣམས་བདེ་བར་སྨོན་ཞེས་གསུངས༌ནའང༌།  ཁོ་རྣམས་འཇིགས་ཤིང་སྐྲག་སྟེ་འདྲེ་ཡིན་པར་བསམས།

ཁོང་གིས་འདི་སྐད༌དུ།  ཁྱོད་ཅག་ཅིའི་ཕྱིར་འཇིགས༌སམ།  ཅིའི་ཕྱིར་སེམས་སུ་དོགས་པ་སྐྱེས༌སམ།  ཁྱོད་ཅག་གིས་བདག་གི་རྐང་པ་དང་ལག་པར་ལྟོས་དང་དངོས་གནས་ང་རང་ཡིན།  བདག་གི་ལུས་ལ་རེག་སྟེ་ལྟོས༌དང༌།  འདྲེ་ལ་ཤ་དང་རུས་པའི་ཕུང་བོ་ནི་མེད༌དེ། བདག་ལ་ཡོད་པ་ཡིན་ཞེས་གསུངས་པ༌དང༌།

ཁོ་རྣམས་ལ་རང་ཉིད་ཀྱི་ཕྱག་དང་ཞབས་སྟོན་པར་མཛད་དོ།།  ཁོ་རྣམས་ཤིན་ཏུ་དགའ་བར་གྱུར་ཅིང་ཡིད་ཆེས་མི་ཕོད་པར་ངོ་མཚར་ཆེན་པོ་སྐྱེས་པ༌ན།  ཡང་ཁོང་གིས་འདི་སྐད༌དུ།  ཁྱོད་ཅག་གི་གནས་འདིར་བཟའ་བྱའི་ཟས་ཡོད་དམ་ཞེས་གསུངས་པ༌དང༌།

ཁོ་རྣམས་ཀྱིས་ཁོང་ལ་ཉ་ཤ་བསྲེག་མ་དུམ་བུ་ཞིག་ཕུལ༌ཞིང༌།  ཁོང་གིས་ཕྱག་ཏུ་བསྣམས་ཏེ་ཁོ་རྣམས་ཀྱི་མིག་མདུན་ནས་བཞེས༌སོ།།


As they were talking about these things, Jesus himself stood among them, and said to them, “Peace to you!” But they were startled and frightened and thought they saw a spirit. And he said to them, “Why are you troubled, and why do doubts arise in your hearts? See my hands and my feet, that it is I myself. Touch me, and see. For a spirit does not have flesh and bones as you see that I have.” And when he had said this, he showed them his hands and his feet. And while they still disbelieved for joy and were marveling, he said to them, “Have you anything here to eat?” They gave him a piece of broiled fish, and he took it and ate before them.

24:44-49  ཁོང་གིས་མི་དེ་རྣམས་ལ་འདི་སྐད༌དུ།  དེ་སྔར་ང་རང་ཁྱོད་ཅག་དང་མཉམ་དུ་བཞུགས་པའི་དུས༌སུ།  ངས་ཁྱོད་རྣམས་ལ་སྨྲས་པའི་དོན་འདི༌ནི།  མོ་ཤེའི་བཀའ་ཁྲིམས༌དང༌།  ལུང་སྟོན་པའི༌མདོ། གསུང་མགུར་བཅས་སུ་བདག་གི་སྐོར་ལུང་བསྟན་པ༌ལྟར།  ཐམས་ཅད་འགྲུབ་པར་འགྱུར་དགོས་ཞེས་པ་དེ་ཡིན་ཞེས་གསུངས་སོ།།

ཁོང་གིས་མི་དེ་རྣམས་ལ་གསུང་རབ་ཀྱི་དོན་རྣམས་རྟོགས་པའི༌ཕྱིར།  ཁོ་རྣམས་ཀྱི་བློ་སྒོ་གསལ་པོར༌ཕྱེས་སོ།།  ཡང་ཁོང་གིས་འདི་སྐད༌དུ།  གསུང་རབ་ཀྱི་མདོ༌ལས།  སྐྱབས་མགོན་མཱ་ཤི་ཀས་སྡུག་བསྔལ་མྱོང་ཞིང་།  ཉིན་གསུམ་པ་ལ་གྲོངས་པ་ནས་སླར་གསོན་པར་འགྱུར་བ༌དང༌།

ཆོས་སྒྲོག་མཁན་རྣམས་ཀྱིས་ཡེ་རུ་སཱ་ལེམ་ནས༌བཟུང༌།  ཁོང་གི་མཚན་གྱི་སྒོ་ནས་མི་རིགས་ཐམས་ཅད་ལ་འགྱོད་བཤགས་དང་སྡིག་པ་བསལ་བའི་ཆོས་བསྒྲག་པར་འགྱུར་ཞེས་བཀོད་པ༌དང༌།  དོན་དེ་རྣམས་ལ་དཔང་པོ་བྱེད་མཁན་ནི་ཁྱོད་རྣམས་ཡིན། 

ཡང་ལྟོས༌དང༌།  ངས་བདག་གི་ཡབ་ཀྱི་ཞལ་བཞེས་གནང་ཡོད་པ་དེ་ཉིད་ཁྱོད་རྣམས་ཀྱི་སྟེང་ལ་ཁྱབ་པར་བྱ༌སྟེ།  ཁྱོད་རྣམས་ལ་ནམ་མཁའི་ཞིང་ཁམས་ནས་ནུས་མཐུ་དེ་ཉིད་འཐོབ་པའི་བར༌དུ།  ཁྱོད་ཅག་གིས་གྲོང་ཁྱེར་དུ་བསྒུག་ནས་སྡོད་ཅིག་ཅེས་གསུངས༌སོ།།


Then he said to them, “These are my words that I spoke to you while I was still with you, that everything written about me in the Law of Moses and the Prophets and the Psalms must be fulfilled.” Then he opened their minds to understand the Scriptures, and said to them, “Thus it is written, that the Christ should suffer and on the third day rise from the dead, and that repentance for the forgiveness of sins should be proclaimed in his name to all nations, beginning from Jerusalem. You are witnesses of these things. And behold, I am sending the promise of my Father upon you. But stay in the city until you are clothed with power from on high.”

24:50-53  སྐྱབས་མགོན་ཡེ་ཤུས་མི་དེ་རྣམས་པེ་ཐན་ཡཱ་གྲོང་སྡེའི་ཉེ་འགྲམ་དུ་ཁྲིད༌དེ།  ཕྱག་ཟུང་ཡར་བཏེགས་ནས་མི་དེ་རྣམས་ལ་བྱིན་གྱིས་བརླབས་སོ།།  ཁོང་གིས་མི་དེ་རྣམས་ལ་བྱིན་གྱིས་རླབས་བཞིན་པའི་དུས༌ལ།  ཁོང་ཉིད་དེ་རྣམས་དང་ཁ་བྲལ་ནས་ཕར་ཅུང་ཟད་སོང་བ་དང་ནམ་མཁའི་ཞིང་ཁམས་སུ་དྲངས༌པ་རེད།

མི་རྣམས་ཀྱིས་ཁོང་ལ་གུས་ཕྱག་ཕུལ༌རྗེས།  དགའ་སྤྲོ་ཆེན་པོའི་ངང་ཕྱིར་ཡེ་རུ་སཱ་ལེམ་དུ་ལོག༌ཅིང༌།  དུས་རྟག་ཏུ་མཆོད་ཁང་དུ་དཀོན་མཆོག་ལ་བསྟོད་བསྔགས་བརྗོད༌དོ།།།།


And he led them out as far as Bethany, and lifting up his hands he blessed them. While he blessed them, he parted from them and was carried up into heaven. And they worshiped him and returned to Jerusalem with great joy, and were continually in the temple blessing God.

ལོ་ཀུ 23 – Luke 23

ལོ་ཀུ 23 – Luke 23

23:1-5  དེ་ནས་ཚོགས་མི་ཐམས་ཅད་ཡར་ལངས་པ་དང་སྐྱབས་མགོན་ཡེ་ཤུ་པི་ལ་ཏུའི་མདུན་ལ་ཁྲིད་དེ་ན༌རེ།  མི་འདིས་འབངས་མི་རྣམས་ལ་སླུ་བྲིད་བྱས་ནས་སེ་བཟིར་ལ་ཁྲལ་འཇལ་མི་དགོས་པ༌དང༌།  ཁོས་རང་ཉིད་མཱ་ཤི་ཀ་སྟེ་རྒྱལ་པོ་ཡིན་ཞེས་ཟེར་བ་ངེད་ཅག་གིས་ཐོས་ཞེས་བསྙོན་བཙུགས་པ་རེད།

པི་ལ་ཏུ་ན༌རེ།  ཁྱོད་ནི་ཡ་ཧུ་དཱ་པའི་རྒྱལ་པོ་ཡིན་ནམ་ཞེས་དྲིས་པ༌ན། སྐྱབས་མགོན་ཡེ་ཤུས་འདི་སྐད༌དུ།  ཁྱོད་ཀྱིས་སྨྲས་པ་བཞིན་ཡིན་ཞེས་གསུངས།  ཡང་པི་ལ་ཏུས་མཆོད་དཔོན་ཆེན་པོ་དག་དང་མི་རྣམས༌ལ། ངས་མི་འདིར་ཉེས་སྐྱོན་ཅི་ཡང་མི་རྙེད་ཅེས་སྨྲས་མོད།  འོན༌ཀྱང༌།  དེ་རྣམས་ཀྱིས་ཨུ་ཚུགས་ཆེན༌པོས།  མི་འདི་ཡ་ཧུ་དཱའི་ཡུལ་ཀུན་ཏུ་བརྒྱུད་ཅིང་ཁོས་ག་ལིལ་ཡུལ་ནས་ས་ཆ་འདིའི་བར་དུ་ཆོས་གསུངས༌པ་དང༌།  མི་ཐམས་ཅད་ལ་ངན་སྐུལ་བྱས་ནས་ཟིང་ཆ་བཟོས་ཞེས་སྨྲས་སོ།།


Then the whole company of them arose and brought him before Pilate. And they began to accuse him, saying, “We found this man misleading our nation and forbidding us to give tribute to Caesar, and saying that he himself is Christ, a king.” And Pilate asked him, “Are you the King of the Jews?” And he answered him, “You have said so.” Then Pilate said to the chief priests and the crowds, “I find no guilt in this man.” But they were urgent, saying, “He stirs up the people, teaching throughout all Judea, from Galilee even to this place.”

23:6-12  པི་ལ་ཏུས་གཏམ་དེ་ཐོས་ནས་མི་འདི་ནི་ག་ལིལ་པ་ཡིན་ནམ་ཞེས་དྲིས༌ཤིང༌།  སྐྱབས་མགོན་ཡེ་ཤུ་ནི་ཧེ་རོ་དཱའི་མངའ་ཁོངས་ལ་གཏོགས་པ་ཤེས་རྗེས་ཧེ་རོ་དཱའི་དྲུང་ལ་ཁྲིད་དུ་བཅུག  དེའི་དུས༌སུ།  ཧེ་རོ་དཱའང་ཡེ་རུ་སཱ་ལེམ་དུ་བཞུགས༌སོ།།

ཧེ་རོ་དཱས་སྐྱབས་མགོན་ཡེ་ཤུ་མཐོང་བ་དང་ཤིན་ཏུ་དགའ་བར་གྱུར་ཏོ།། རྒྱུ་མཚན་ནི་ཁོས་སྔར་ནས་སྐྱབས་མགོན་ཡེ་ཤུའི་གནས་ཚུལ་ཐོས་མྱོང༌བས། སྔ་མོ་ནས་ཁོང་ཉིད་མཐོང་འདོད་ཅིང་ཁོང་གིས་ངོ་མཚར་བའི་རྟགས་ཤིག་སྟོན་པ་མཐོང་བར་ཡང་རེ་བ༌ཆེའོ།།  དེ་བས་ཁོས་དྲི་བ་མང་པོ་བཏོན་ནའང་ཁོང་གིས་བཀའ་ལན་ཅི་ཡང་མ་གནང༌།

མཆོད་དཔོན་ཆེན་པོ་དག་དང་མཁན་པོ་རྣམས་ཡར་ལངས་བསྡད་ནས་ཁོང་གཏུག་ཅི་ཐུབ་བྱས༌ཤིང༌།  ཧེ་རོ་དཱ་དང་ཁོའི་དམག་མི་དག་གིས་ཀྱང་ཁོང་ལ་བརྙས་བཅོས་དང་འཕྱ་དམོད་བྱས་པ༌དང༌།  ཁོང་གི་ལུས་ལ་གོས་ཆེན་བསྐོན་ཏེ་ཕྱིར་པི་ལ་ཏུའི་གམ་ལ་འཁྲིད་དུ་བཅུག  ལར་པི་ལ་ཏུ་དང་ཧེ་རོ་དཱ་གཉིས་ཕན་ཚུན་དགྲ་ཟླར་གྱུར་ཡོད་ནའང་ཉིན་དེ་ནས་བཟུང་ཁོ་གཉིས་གྲོགས་སུ་གྱུར༌ཏོ།།


When Pilate heard this, he asked whether the man was a Galilean. And when he learned that he belonged to Herod’s jurisdiction, he sent him over to Herod, who was himself in Jerusalem at that time. When Herod saw Jesus, he was very glad, for he had long desired to see him, because he had heard about him, and he was hoping to see some sign done by him. So he questioned him at some length, but he made no answer. The chief priests and the scribes stood by, vehemently accusing him. And Herod with his soldiers treated him with contempt and mocked him. Then, arraying him in splendid clothing, he sent him back to Pilate. And Herod and Pilate became friends with each other that very day, for before this they had been at enmity with each other.

23:13-17  པི་ལ་ཏུས་མཆོད་དཔོན་ཆེན་པོ་རྣམས་དང་དཔོན༌རིགས།  མི་ཚོགས་བཅས་བསྡུས་ཏེ་ན༌རེ།  ཁྱོད་རྣམས་ཀྱིས་མི་འདིས་མི་དག་ལ་ངན་སྐུལ་བྱས་ནས་ཟིང་ཆ་བཟོས་སོང་ཟེར་ཞིང་ངའི་མདུན་དུ་ཁྲིད་ཡོང༌བས།  ངས་ཀྱང་ཁྱོད་ཅག་གི་མདུན་དུ་ཁོའི་ཉེས་སྐྱོན་ལ་རྩད་བཅད་ནའང་ཁྱོད་རྣམས་ཀྱིས་སྨྲས་པ་ལྟ་བུའི་ཉེས་སྐྱོན་ཅི་ཡང་མ་རྙེད།

ཧེ་རོ་དཱས་ཀྱང་ཉེས་སྐྱོན་མ་རྙེད་པར་ཕྱིར་བདག་གི་གམ་དུ་བཏང༌བ་རེད། ལྟོས༌དང༌། ཁོས་སྲོག་ཆད་ཁུར་དགོས་པའི་ཉེས་པ་ཅི་ཡང་བྱས་མེད།  དེའི་ཕྱིར་བདག་གིས་ཁོ་ལ་རྟ་ལྕག་གིས་གཞུས་རྗེས་ཕྱིར་གཏོང་རྒྱུ་ཡིན་ཞེས་སྨྲས་སོ།།

སྐྱུར་མེད་བག་ལེབ་ཀྱི་དུས་ཆེན་ལ་ཁེལ༌ཚེ།  པི་ལ་ཏུ་ཡིས་ཁོ་རྣམས་ཀྱི་རེ་ཞུ་ལྟར་བཙོན་པ་ཞིག་བཙོན་གྲོལ་དུ་གཏོང་དགོས་པ་རེད།


Pilate then called together the chief priests and the rulers and the people, and said to them, “You brought me this man as one who was misleading the people. And after examining him before you, behold, I did not find this man guilty of any of your charges against him. Neither did Herod, for he sent him back to us. Look, nothing deserving death has been done by him. I will therefore punish and release him.”

23:18-25  འོན་ཀྱང་མི་ཚོགས་ཀྱིས་མཉམ་དུ་པཱ་རབ་པཱ་ངེད་ཅག་ལ་སྤྲོད་དང་མི་དེ་སོད་ཅིག་ཅེས་འབོད་སྒྲ་བསྒྲགས།  པཱ་རབ་པཱ་ནི་གྲོང་ཁྱེར་གྱི་ཟིང་འཁྲུག་ལ་ཞུགས་པ་དང་མི་ཡང་བསད་མྱོང་བས་བཙོན་དུ་བཅུག་པ་ཞིག་ཡིན༌ནོ།།

པི་ལ་ཏུས་སྐྱབས་མགོན་ཡེ་ཤུ་ཕྱིར་གཏོང་འདོད་དེ་སླར་ཡང་མི་ཚོགས་ལ་གཏམ་སྨྲས༌ཀྱང༌།  དེ་རྣམས་ཀྱིས་སྐད་ཆེན༌པོས།  ཁོ་རང་ཤིང་རྒྱ་གྲམ་གྱི་སྟེང་དུ་རྡོབས་ཤིག་ཅེས་ཡང་ཡང་འུར་བརྒྱབ་བོ།།

ཐེངས་གསུམ་པར་ཡང་པི་ལ་ཏུ་ན༌རེ།  རྒྱུ་མཚན་ཅི་ཡིན༌ནམ།  མི་འདིས་དོན་ངན་ཅི་བྱས་པ་ཡིན༌ནམ།  བདག་གིས་ཁོ་གསོད་དགོས་པའི་ཉེས་སྐྱོན་ཅི་ཡང་མ་རྙེད༌པས།  ཁོ་ལ་རྟ་ལྕག་གིས་གཞུས་རྗེས་ཕྱིར་གཏོང་ངེས་ཡིན་ཞེས་སྨྲས་སོ།།

འོན་ཀྱང་དེ་རྣམས་ཀྱིས་འུར་ཆེན་པོས་ཁོ་རང་ཤིང་རྒྱ་གྲམ་གྱི་སྟེང་དུ་རྡོབས་ཤིག་ཅེས་པི་ལ་ཏུ་ལ་ནན་གྱིས་བརྗོད༌ཅིང༌།  དེ་རྣམས་ཀྱིས་འུར་ཆེན་པོ་བརྒྱབ་པས་ཁོ་རྣམས་ཀྱི་འདོད་མོས་དང་མཐུན་པར་གྱུར།

པི་ལ་ཏུས་མི་དེ་རྣམས་ཀྱི་རེ་ཞུ་ལྟར་ཁྲིམས་ཐག་བཅད༌དེ།  ཟིང་འཁྲུག་ལ་ཞུགས་པ་དང་མི་ཡང་བསད་མྱོང་བའི་བཙོན་པ་དེ་ཕྱིར་བཏང༌ཞིང༌། སྐྱབས་མགོན་ཡེ་ཤུ་མི་དེ་རྣམས་ལ་འདོད་མོས་ལྟར་བྱེད་དུ་བཅུག་གོ།


But they all cried out together, “Away with this man, and release to us Barabbas”— a man who had been thrown into prison for an insurrection started in the city and for murder. Pilate addressed them once more, desiring to release Jesus, but they kept shouting, “Crucify, crucify him!” A third time he said to them, “Why? What evil has he done? I have found in him no guilt deserving death. I will therefore punish and release him.” But they were urgent, demanding with loud cries that he should be crucified. And their voices prevailed. So Pilate decided that their demand should be granted. He released the man who had been thrown into prison for insurrection and murder, for whom they asked, but he delivered Jesus over to their will.

23:26-31  སྐྱབས་མགོན་ཡེ་ཤུ་ཕར་ཁྲིད་ནས་འགྲོ་སྐབས།  ཀི་རེ་ནེ་པ་སྟེ་མིང་ལ་སི་མོན་ཟེར་བ་ཞིག་ཡོད་པ་དེ་གྲོང་གསེབ་ནས་ཡོང་བ༌ན། དེ་རྣམས་ཀྱིས་ཁོ་ལ་ཤིང་རྒྱ་གྲམ་ཁུར་ནས་སྐྱབས་མགོན་ཡེ་ཤུའི་རྗེས་སུ་འབྲང་དུ་བཅུག  མི་ཤིན་ཏུ་མང་པོ་ཞིག་ཀྱང་ཁོང་གི་རྗེས་སུ་འབྲངས་ཤིང་།  དེ་རྣམས་ལས་བུད་མེད་འགའ་ཡོད་པ་ཁོང་གི་ཆེད་དུ་སེམས་སྡུག་ཆེན་པོས་ངུས་སོ།།

འོན་ཀྱང་སྐྱབས་མགོན་ཡེ་ཤུས་ཞལ་ཕྱིར་འཁོར་ནས་དེ་རྣམས་ལ་འདི་སྐད༌དུ།  ཡེ་རུ་སཱ་ལེམ་གྱི་བུ་མོ༌རྣམས།  བདག་གི་དོན་དུ་མི་ངུ་བར་ཁྱོད་རང་ཉིད་དང་ཁྱོད་ཀྱི་བུ་ཕྲུག་རྣམས་ཀྱི་དོན་དུ་ངུས༌ཤིག  རྒྱུ་མཚན་ནི་མི་རྣམས་ཀྱིས།  ཕྲུ་གུ་སྐྱེ་མི་ནུས་པ་དང་མངལ་ཡང་སྦྲུམ་མ་མྱོང༌བ།  ཕྲུ་གུར་ནུ་མའང་སྣུན་མ་མྱོང་མཁན་རྣམས་བདེའོ་ཞེས་ཟེར་བའི་དུས་ཤིག་ཡོང་ངེས༌ཡིན།

དེའི་དུས༌སུ།  ཡང་མི་རྣམས་ཀྱིས་རི་ཆེན་པོ་དག་ལ་ན་རེ།  ངེད་ཅག་གི་སྟེང་དུ་སྙིལ་ཅིག་ཅེས༌དང༌།  ཡང་རི་སྒང་ཆུང་བ་དག་ལ་ངེད་ཅག་གི་ལུས་འདི་ཁོབས་ཤིག་ཅེས་ཟེར་བར་འགྱུར།  རྒྱུ་མཚན་ནི་ཁོ་རྣམས་ཀྱིས་སྡོང་བོ་སྔོན་པོ་ཡིན་དུས་འདི་ལྟར་བྱེད༌ན།  རྗེས་སུ་སྡོང་སྐམ་ཡིན་དུས་ཅི་ཞིག་བྱེད་པར་འགྱུར་རམ་ཞེས་གསུངས༌སོ།།


And as they led him away, they seized one Simon of Cyrene, who was coming in from the country, and laid on him the cross, to carry it behind Jesus. And there followed him a great multitude of the people and of women who were mourning and lamenting for him. But turning to them Jesus said, “Daughters of Jerusalem, do not weep for me, but weep for yourselves and for your children. For behold, the days are coming when they will say, ‘Blessed are the barren and the wombs that never bore and the breasts that never nursed!’ Then they will begin to say to the mountains, ‘Fall on us,’ and to the hills, ‘Cover us.’ For if they do these things when the wood is green, what will happen when it is dry?”

23:32-38  ཡང་མི་ཉེས་ཅན་གཞན་གཉིས་ཀྱང་སྐྱབས་མགོན་ཡེ་ཤུ་དང་མཉམ་དུ་གསོད་པར་ཁྲིད༌ཅིང༌།  མགོ་སྐོགས་གནས་ཟེར་བའི་ས་ཆར་སླེབས་པ༌དང༌།  སྐྱབས་མགོན་ཡེ་ཤུ་ཤིང་རྒྱ་གྲམ་གྱི་སྟེང་དུ་བརྡབས་པ་དང་།  མི་ཉེས་ཅན་དེ་གཉིས་ཀའང་ཁོང་གི་གཡས་གཡོན་དུ་དེ་ལྟར་ཤིང་རྒྱ་གྲམ་གྱི་སྟེང་དུ་བརྡབས་སོ།།

དུས༌དེར། སྐྱབས་མགོན་ཡེ་ཤུས་འདི་སྐད༌དུ།  ཀྱེ།  ཡབ་ལགས།  ཁོ་རྣམས་ཀྱིས་རང་གིས་ཅི་བྱེད་བཞིན་པའང་མི་ཤེས་པས་ཉེས་སྐྱོན་བསལ་བར་མཛོད་ཅེས་གསུངས་སོ༎  དེ་ནས་དམག་མི་རྣམས་ཀྱིས་རྒྱན་འཕངས་ནས་ཁོང་གི་ན་བཟའ་བགོ་བཤའ་བརྒྱབ།  མི་རྣམས་ཀྱང་གནས་དེར་འགྲེངས་ནས་ལྟ་བཞིན་འདུག༌ལ།  དཔོན་པོ་རྣམས་ཀྱང་ན༌རེ། ཁོས་མི་གཞན་རྣམས་བསྐྱབས་མྱོང༌མོད།  འོན་ཀྱང་ཁོ་ནི་དཀོན་མཆོག་གིས་བདམས་པའི་སྐྱབས་མགོན་མཱ་ཤི་ཀ་ཡིན༌ན།  རང་ཉིད་སྐྱོབ་ཐུབ་པ་ལོས་ཡིན་ཞེས་འཕྱ་སྨོད་བྱས་པ༌དང༌།

དམག་མི་རྣམས་ཀྱང་ཁོང་གི་དྲུང་དུ་ཡོང་ནས་རྒུན་ཆང་སྐྱུར་མོ་ཕུལ་ཏེ་ན༌རེ།  གལ་ཏེ་ཁྱོད་རང་ཡ་ཧུ་དཱ་པའི་རྒྱལ་པོ་ཡིན༌ན།  ཁྱོད་ཀྱིས་རང་ཉིད་སྐྱོབས་དང་ཞེས་འཕྱ་དམོད་བྱས།  སྐྱབས་མགོན་ཡེ་ཤུའི་གོང་དུ་ཤིང་བྱང་ཞིག་གི་ངོས་སུ་འདི་ནི་ཡ་ཧུ་དཱ་པའི་རྒྱལ་པོ་ཡིན་ཞེས་བྲིས་ཡོད༌དོ།།


Two others, who were criminals, were led away to be put to death with him. And when they came to the place that is called The Skull, there they crucified him, and the criminals, one on his right and one on his left. And Jesus said, “Father, forgive them, for they know not what they do.” And they cast lots to divide his garments. And the people stood by, watching, but the rulers scoffed at him, saying, “He saved others; let him save himself, if he is the Christ of God, his Chosen One!” The soldiers also mocked him, coming up and offering him sour wine and saying, “If you are the King of the Jews, save yourself!” There was also an inscription over him, “This is the King of the Jews.”

23:39-43  ཤིང་རྒྱ་གྲམ་གྱི་སྟེང་དུ་བརྐྱངས་པའི་མི་ཉེས་ཅན་གཉིས་ལས་གཅིག་ན༌རེ། ཁྱོད་རང་སྐྱབས་མགོན་མཱ་ཤི་ཀ་མ་ཡིན༌ནམ། ཁྱོད་ཀྱིས་རང་ཉིད་དང་ངེད་གཉིས་སྐྱོབས་ཤིག་ཅེས་སྨྲས་ཏེ་འཕྱ་དམོད་བྱས་སོ།།  འོན་ཀྱང་ཉེས་ཅན་ཅིག་ཤོས་ཀྱིས་ཉེས་ཅན་དེ་ལ་སྡིགས་མོ་བྱེད་བཞིན་ན༌རེ།  ཁྱོད་ལའང་ཉེས་ཆད་དེ་འདྲ་བཅད་པ་ཡིན་པས་ད་དུང་དཀོན་མཆོག་ལ་མི་འཇིགས༌སམ།

འུ་གཉིས་ལ་ཆད་པ་འཕོག་འོས༌ཏེ།  འུ་གཉིས་ཀྱིས་ཆད་པ་མྱོང་བ་ནི་ཅི་བྱས་དོན་དང་མཐུན༌པ་ཡིན།  འོན་ཀྱང་མི་འདིས་ཉེས་སྐྱོན་ཅི་ཡང་མ་བྱས་ཞེས་སྨྲས་པ༌དང༌།  ཡང་ཁོས་སྐྱབས་མགོན་ཡེ་ཤུ་ལ།  ཡེ་ཤུ༌ལགས། ཁྱེད་རང་རྒྱལ་སྲིད་ཀྱི་ནང་དུ་ཕེབས་ཡོང་བའི་དུས༌སུ།  ང་རང་ཡང་ཐུགས་ལ་འཛིན་པར་མཁྱེན་ཞེས་ཞུས་སོ།།

ཁོང་གིས་ཉེས་ཅན་དེ་ལ་འདི་སྐད༌དུ།  བདག་གིས་ཁྱོད་ལ་བདེན་པར་སྨྲ༌སྟེ།  དེ་རིང་ཁྱོད་ནི་བདག་དང་མཉམ་དུ་ནམ་མཁའི་ཞིང་ཁམས་ཀྱི་དགའ་བདེའི་ལྡུམ་རའི་ནང་དུ་ཡོད་པར་འགྱུར་ཞེས་གསུངས༌སོ།།


One of the criminals who were hanged railed at him, saying, “Are you not the Christ? Save yourself and us!” But the other rebuked him, saying, “Do you not fear God, since you are under the same sentence of condemnation? And we indeed justly, for we are receiving the due reward of our deeds; but this man has done nothing wrong.” And he said, “Jesus, remember me when you come into your kingdom.” And he said to him, “Truly, I say to you, today you will be with me in paradise.”

23:44-49  ཉིན་གུང་གི་སྐབས༌སུ།  ཡུལ་དེ་ཡོངས་སུ་ཕྱི་དྲོའི་ཆུ་ཚོད་གསུམ་པའི་བར་དུ་མུན་ནག་འཐིབས་ཤིང་།  ཉི་མའི་འོད་ཀྱང་བསྒྲིབས་པ༌དང༌།  མཆོད་ཁང་གི་ཡོལ་བ་ཆེན་པོ་དེའང་དུམ་བུ་གཉིས་སུ་རལ་བར་གྱུར་ཏོ།།

སྐྱབས་མགོན་ཡེ་ཤུས་གསུང་སྐད་ཆེན༌པོས།  ཀྱེ།  ཡབ་ལགས།  ངས་རང་གི་རྣམ་ཤེས་ཁྱེད་ཀྱི་ཕྱག་ཏུ་བཅོལ་བ་ཡིན་ཞེས་གསུངས་པ་དང་སྐུ་དབུགས་ཆད་པར་གྱུར་ཏོ།།

བརྒྱ་དཔོན་གྱིས་དོན་དེ་ཐམས་ཅད་མཐོང་ནས་དཀོན་མཆོག་ལ་བསྟོད་བསྔགས་བྱེད༌བཞིན།  སྐྱེས་བུ་འདི་ནི་དངོས་གནས་མི་རྣམ་དག་ཅིག་ཡིན་ཞེས་སྨྲས་སོ།། 

གནས་དེར་འཛོམས་པའི་ལྟ་མཁན་ཐམས་ཅད་ཀྱིས་ཀྱང་དོན་དེ་དག་མཐོང༌སྟེ།  སེམས་སྐྱོ་བའི་ངང་ནས་ལག་པས་བྲང་ཁར་རྡུང་བཞིན་ཕྱིར་ལོག༌ཅིང༌།  ཁོང་ལ་རྒྱུས་མངའ་བའི་མི་ཐམས་ཅད་དང་།  ག་ལིལ་ཡུལ་ནས་ཁོང་གི་རྗེས་སུ་འབྲངས་པའི་བུད་མེད་རྣམས་ཀྱང་རྒྱང་རིང་ནས་བསྡད་དེ་དོན་དེ་དག་ལ་ལྟ་བཞིན་འདུག༌གོ།


It was now about the sixth hour, and there was darkness over the whole land until the ninth hour, while the sun’s light failed. And the curtain of the temple was torn in two. Then Jesus, calling out with a loud voice, said, “Father, into your hands I commit my spirit!” And having said this he breathed his last. Now when the centurion saw what had taken place, he praised God, saying, “Certainly this man was innocent!” And all the crowds that had assembled for this spectacle, when they saw what had taken place, returned home beating their breasts. And all his acquaintances and the women who had followed him from Galilee stood at a distance watching these things.

23:50-56  མིང་ལ་ཡོ་སེབ་ཟེར་བ་དེ་ནི་དཔོན་རིགས་ཚོགས་པའི་ཚོགས་མི་ཞིག་ཡིན༌ལ།  ཁོ་ནི་རང་གཤིས་བཟང་ཞིང་གཞུང་རྒྱུད་དྲང་བ་ཞིག་ཀྱང་ཡིན༌པས།  དཔོན་རིགས་ཚོགས་པའི་གྲོས་གཞི་དང་བྱ་སྤྱོད་དག་ལ་ཡིད་མ་འཐད་དོ།།  ཁོ་ནི་ཡ་ཧུ་དཱ་པའི་ཨ་རི་མ་ཐཱ་གྲོང་རྡལ་གྱི་མི་ཡིན་ཞིང་རྟག་ཏུ་དཀོན་མཆོག་གི་རྒྱལ་སྲིད་ལ་སྒུག་མཁན་ཡང་ཡིན།

ཁོ་རང་པི་ལ་ཏུའི་གམ་དུ་སོང་སྟེ་སྐྱབས་མགོན་ཡེ་ཤུའི་སྐུ་གདུང་གནང་ཕྱིར་ཞུ་བ་ཞུས༌ཤིང་།  ཁོས་སྐྱབས་མགོན་ཡེ་ཤུའི་སྐུ་གདུང་མར་བླངས་ཏེ་སོ་རས་ཀྱིས་དཀྲིས༌རྗེས།  སྔར་བེམ་པོ་བཞག་མ་མྱོང་བའི་དུར་ཁུང་བརྐོས་མ་ཞིག་ཏུ་དུར་ལ་སྦས་སོ།།

ཉིན་དེ་ནི་སྟ་གོན་གྱི་ཉིན་མོ་ཡིན་ཞིང་ངལ་གསོ་བའི་ཉིན་མོ་ཡང་སླེབ་ལ༌ཉེའོ།།  སྐྱབས་མགོན་ཡེ་ཤུ་དང་ལྷན་དུ་ག་ལིལ་ཡུལ་ནས་ཡོང་བའི་བུད་མེད་རྣམས་ཀྱང་ཡོ་སེབ་ཀྱི་རྗེས་སུ་འབྲངས༌ཤིང༌།  དུར་ཁུང་དེ་དང་ཁོང་གི་སྐུ་གདུང་ཇི་ལྟར་དུར་ལ་སྦས་པ་མཐོང༌བ་རེད།  བུད་མེད་དེ་རྣམས་ཕྱིར་ལོག་སྟེ་བསུང་རྫས་དང་བྱུགས་རྫས་སྟ་གོན་བྱས་པ༌དང༌།  ངལ་གསོ་བའི་ཉིན་ལ་དཀོན་མཆོག་གི་བཀའ་ཁྲིམས་བཞིན་ངལ་གསོས༌སོ།།


Now there was a man named Joseph, from the Jewish town of Arimathea. He was a member of the council, a good and righteous man, who had not consented to their decision and action; and he was looking for the kingdom of God. This man went to Pilate and asked for the body of Jesus. Then he took it down and wrapped it in a linen shroud and laid him in a tomb cut in stone, where no one had ever yet been laid. It was the day of Preparation, and the Sabbath was beginning. The women who had come with him from Galilee followed and saw the tomb and how his body was laid. Then they returned and prepared spices and ointments.