མཛད་པ། Acts 27:13-32

Acts 27.13-32 w B

Now when the south wind blew gently, supposing that they had obtained their purpose, they weighed anchor and sailed along Crete, close to the shore.  But soon a tempestuous wind, called the northeaster, struck down from the land. And when the ship was caught and could not face the wind, we gave way to it and were driven along. Running under the lee of a small island called Cauda, we managed with difficulty to secure the ship’s boat. After hoisting it up, they used supports to undergird the ship. Then, fearing that they would run aground on the Syrtis, they lowered the gear, and thus they were driven along. Since we were violently storm-tossed, they began the next day to jettison the cargo. And on the third day they threw the ship’s tackle overboard with their own hands. When neither sun nor stars appeared for many days, and no small tempest lay on us, all hope of our being saved was at last abandoned.

Since they had been without food for a long time, Paul stood up among them and said, “Men, you should have listened to me and not have set sail from Crete and incurred this injury and loss. Yet now I urge you to take heart, for there will be no loss of life among you, but only of the ship. For this very night there stood before me an angel of the God to whom I belong and whom I worship, and he said, ‘Do not be afraid, Paul; you must stand before Caesar. And behold, God has granted you all those who sail with you.’ So take heart, men, for I have faith in God that it will be exactly as I have been told. But we must run aground on some island.”

When the fourteenth night had come, as we were being driven across the Adriatic Sea, about midnight the sailors suspected that they were nearing land. So they took a sounding and found twenty fathoms.  A little farther on they took a sounding again and found fifteen fathoms. And fearing that we might run on the rocks, they let down four anchors from the stern and prayed for day to come. And as the sailors were seeking to escape from the ship, and had lowered the ship’s boat into the sea under pretense of laying out anchors from the bow, Paul said to the centurion and the soldiers, “Unless these men stay in the ship, you cannot be saved.” Then the soldiers cut away the ropes of the ship’s boat and let it go. (Acts 27:13-32)

T script 7 x 600px

The Two-Week Storm at Sea

It was a large ship with a valuable cargo of the wheat from the fields of Egypt needed for feeding Rome’s large population.

But soon this sailing vessel was being driven by the storm and helpless. First the sailors strength-ened it by lashing it with ropes. Then fearing being wrecked on the shoals of Syrtis (see map), the mainsail was lowered so as not to go so fast. And to avoid being swamped by the waves some of the wheat, and then even the spare heavy sailing gear, was thrown overboard.

However Paul was in the safe hands of God, who gave him prophetic words of encouragement for everyone.

Read on to find out what eventually happened.

Map 123

ལེའུ་དང་པོ། 7:18-35 (Gospel of Luke)

ཁྲུས་གསོལ་མཁན་ཡོ༷་ཧ་ནན་གྱི་སློབ་མ་རྣམས་ཀྱིས་ཁོང་ལ་དོན་དེ་ཚོ་ཐམས་ཅད་བཤད་པས། ཡོ༷་ཧ་ནན་གྱིས་སློབ་མ་གཉིས་བོས་པ་དང༌།

གཙོ་བོའི་མདུན་དུ་བཏང་སྟེ་ཁོང་ལ་“ཁྱེད་འབྱོན་པར་འགྱུར་ཞེས་བྱ་བ་དེ་ཡིན་ནམ། ཡང་ན་ང་ཚོ་གཞན་ཞིག་སྒུག་པར་བྱ་”ཞེས་འདྲི་བའི་ཆེད་དུ་བཏང༌། སློབ་མ་དེ་གཉིས་ཡེ༷་ཤུའི་དྲུང་དུ་སླེབས་ནས་དེ་ཚོས་ཁོང་ལ་“ཁྲུས་གསོལ་མཁན་ཡོ༷་ཧ་ནན་གྱིས་འདི་ཞུ་བར་ང་ཚོ་མངགས་ཏེ། ཁྱེད་འབྱོན་པར་འགྱུར་བ་དེ་ཡིན་ནམ། ཡང་ན་ང་ཚོ་གཞན་ཞིག་སྒུག་པར་བྱ་”ཞེས་སྨྲས།

དེའི་སྐབས་སུ་ཡེ༷་ཤུས་ནད་རིགས་སྣ་ཚོགས་སོས་པར་མཛད་པ་དང༌། གདོན་འདྲེ་མང་པོ་ཕྱིར་བསྐྲད་པ་མ་ཟད། ལོང་བ་མང་པོ་མཐོང་བར་མཛད།

ལན་དུ་ཁོང་གིས་དེ་ཚོར་“སོང་ལ་ཁྱེད་ཀྱིས་གང་མཐོང་བ་དང་ཐོས་པ། ལོང་བས་མཐོང་བ། ཞ་བོ་འགྲོ་བ། མཛེ་ནད་ཅན་དག་པར་འགྱུར་བ། འོན་པས་ཐོས་པ། གཤིན་པོ་རྣམས་གསོན་པོར་ལངས་པར་འགྱུར་བ། དབུལ་ཕོངས་རྣམས་ལ་འཕྲིན་བཟང་སྒྲོག་པ་སོགས་ཡོ༷་ཧ་ནན་ལ་ཤོད།


ཡོ༷་ཧ་ནན་གྱི་བང་ཆེན་སོང་ནས་ཡེ༷་ཤུས་མི་ཚོགས་ལ་ཡོ༷་ཧ་ནན་གྱི་སྐོར་འདི་ལྟར་གསུངས་“ཁྱེད་ཚོས་ཅི་ཞིག་ལྟ་རུ་དབེན་སྟོང་ལ་སོང༌། རླུང་གིས་གཡོ་བའི་འདམ་རྩྭ་ཞིག་ལྟ་རུ་སོང་ངམ།

འོ་ན་ཁྱེད་ཚོས་ཅི་ཞིག་ལྟ་རུ་སོང༌། མི་གོས་སྤུས་ལེགས་གྱོན་པ་ཞིག་ལ་ལྟ་རུ་སོང་ངམ། གོས་སྤུས་ལེགས་གྱོན་པ་དང་རྒྱས་སྤྲོས་བྱེད་པ་རྣམས་ནི་རྒྱལ་པོའི་ཕོ་བྲང་ལ་སྡོད་མཁན་ཡིན།

ཁྱེད་ཚོས་ཅི་ཞིག་ལ་ལྟ་རུ་སོང༌། ལུང་སྟོན་པ་ཞིག་ལ་ལྟ་རུ་སོང་ངམ། ལགས་ཡིན། ངས་ཁྱེད་ཚོ་ལ་ཟེར་རྒྱུར། ལུང་སྟོན་པ་ལས་ལྷག་པ་ཞིག་ལྟ་རུ་སོང༌།

ཁོང་གི་སྐོར་ལ་དཀོན་མཆོག་གི་དམ་པའི་གསུང་རབ་ནང་དུ་འདི་ལྟར་གསུངས། ལྟོས་ཤིག

ང་ཡི་ཕོ་ཉ་ཁྱེད་ཀྱི་མདུན་དུ་གཏོང༌༎ དེ་ཡིས་ཁྱེད་ཀྱི་ལམ་ནི་བསལ་བར་བྱ༎ ཞེས་གསུངས།

ངས་ཁྱེད་ཚོ་ལ་ཟེར་རྒྱུར། བུད་མེད་ལས་སྐྱེས་པ་ཐམས་ཅད་ཀྱི་ནང་ནས་ཡོ༷་ཧ་ནན་ལས་ཆེ་བ་གཅིག་ཀྱང་མེད། འོན་ཀྱང་དཀོན་མཆོག་གི་རྒྱལ་སྲིད་ནང་ལ་མི་ཆུང་ཤོས་ཁོང་ལས་ཆེའོ་”ཞེས་གསུངས།

ཁྲལ་སྡུད་མཁན་ཚུད་པའི་མི་ཐམས་ཅད་ཀྱིས་དེ་ཐོས་ནས་དཀོན་མཆོག་གི་དྲང་བ་ཉིད་ངོས་ལེན་བྱས། གང་ལགས་ཟེར་ན། དེ་ཚོས་ཡོ༷་ཧ་ནན་གྱི་ཁྲུས་གསོལ་བླངས་པའི་ཕྱིར་རོ།


དུས་རབས་འདིའི་མི་རྣམས་གང་ཞིག་ལ་སྡུར་བར་བྱ། དེ་ཚོ་སུ་དང་འདྲ་བ་ཡིན།







གང་ལགས་ཟེར་ན། ཁྲུས་གསོལ་མཁན་ཡོ༷་ཧ་ནན་བག་ལེབ་ཀྱང་མི་ཟ་རྒུན་ཆང་ཀྱང་མི་འཐུང་བར་ཕེབས་དུས་ཁྱོད་ཚོས་“འདྲེ་ཞུགས་པ་ཞིག་ཡིན་”ཞེས་སྨྲས།

མིའི་རིགས་ཀྱི་བུ་ཟ་འཐུང་བྱེད་པར་ཡོང་ནས་ཁྱོད་ཚོས་“ལྟོས་ཤིག ཁོ་ནི་ལྟོགས་རྔམ་ཅན་དང༌། ར་བཟི་ཅན། ཁྲལ་སྡུད་མཁན་དང་སྡིག་ཉེས་ཅན་གྱི་གྲོགས་པོ་ཞིག་ཡིན་”ཞེས་སྨྲ།


T script 7 x 600px

The disciples of John reported all these things to him. And John, calling two of his disciples to him, sent them to the Lord, saying, “Are you the one who is to come, or shall we look for another?” And when the men had come to him, they said, “John the Baptist has sent us to you, saying, ‘Are you the one who is to come, or shall we look for another?’” In that hour he healed many people of diseases and plagues and evil spirits, and on many who were blind he bestowed sight. And he answered them, “Go and tell John what you have seen and heard: the blind receive their sight, the lame walk, lepers are cleansed, and the deaf hear, the dead are raised up, the poor have good news preached to them. And blessed is the one who is not offended by me.”

When John’s messengers had gone, Jesus began to speak to the crowds concerning John: “What did you go out into the wilderness to see? A reed shaken by the wind? What then did you go out to see? A man dressed in soft clothing? Behold, those who are dressed in splendid clothing and live in luxury are in kings’ courts. What then did you go out to see? A prophet? Yes, I tell you, and more than a prophet. This is he of whom it is written,

“‘Behold, I send my messenger before your face, who will prepare your way before you.’

I tell you, among those born of women none is greater than John. Yet the one who is least in the kingdom of God is greater than he.” (When all the people heard this, and the tax collectors too, they declared God just,[g] having been baptized with the baptism of John, but the Pharisees and the lawyers rejected the purpose of God for themselves, not having been baptized by him.)

“To what then shall I compare the people of this generation, and what are they like? They are like children sitting in the marketplace and calling to one another,

“‘We played the flute for you, and you did not dance; we sang a dirge, and you did not weep.’

For John the Baptist has come eating no bread and drinking no wine, and you say, ‘He has a demon.’ The Son of Man has come eating and drinking, and you say, ‘Look at him! A glutton and a drunkard, a friend of tax collectors and sinners!’ Yet wisdom is justified by all her children.”

ལེའུ་དང་པོ། 7:11-17 (Gospel of Luke)


གྲོང་ཁྱེར་གྱི་རྒྱལ་སྒོ་དང་ཉེ་བར་བྱོན་སྐབས། ཁོང་གིས་མི་ཚོགས་མང་པོ་ཡོང་བཞིན་པ་གཟིགས། དེ་ཚོས་ཡུགས མོ་ཞིག་གི་བུ་གཅིག་པོའི་ཕུང་པོ་ཕྱི་ལོགས་སུ་ཁུར་བ་དང༌།


ཏོག་ཙམ་ཚུར་ཕེབས་པ་དང་ཕུང་པོ་ཡོད་པའི་འཁྱོགས་ཤིང་ལ་ཕྱག་གིས་རེག་ནས་ཁུར་མཁན་བསྡད། ཁོང་གིས་“གཞོན་ནུ། ངས་ཁྱེད་ལ་ཟེར་རྒྱུར། ཡར་ལོངས་ཤིག་”ཅེས་གསུངས་པས་

གཤིན་པོ་དེ་གསོན་པོར་ལངས་ནས་སྐད་ཆ་བཤད། ཡེ༷་ཤུས་བུ་དེ་རང་གི་ཨ་མ་ལ་གནང༌།


གཏམ་འདི་ཡ༷་ཧུ་དཱ་ཡུལ་ཡོངས་དང༌། མཐའ་འཁོར་གྱི་ས་ཆ་ཀུན་ཏུ་ཁྱབ་པ་རེད།

T script 7 x 600px

Soon afterward he went to a town called Nain, and his disciples and a great crowd went with him. As he drew near to the gate of the town, behold, a man who had died was being carried out, the only son of his mother, and she was a widow, and a considerable crowd from the town was with her. And when the Lord saw her, he had compassion on her and said to her, “Do not weep.” Then he came up and touched the bier, and the bearers stood still. And he said, “Young man, I say to you, arise.” And the dead man sat up and began to speak, and Jesus[d] gave him to his mother. Fear seized them all, and they glorified God, saying, “A great prophet has arisen among us!” and “God has visited his people!” And this report about him spread through the whole of Judea and all the surrounding country.