མཛད་པ། Acts 22:22-30

Acts 22.22-30 w B

Up to this word they listened to him. Then they raised their voices and said, “Away with such a fellow from the earth! For he should not be allowed to live.” And as they were shouting and throwing off their cloaks and flinging dust into the air, the tribune ordered him to be brought into the barracks, saying that he should be examined by flogging, to find out why they were shouting against him like this. But when they had stretched him out for the whips,  Paul said to the centurion who was standing by, “Is it lawful for you to flog a man who is a Roman citizen and uncondemned?” When the centurion heard this, he went to the tribune and said to him, “What are you about to do? For this man is a Roman citizen.” So the tribune came and said to him, “Tell me, are you a Roman citizen?” And he said, “Yes.” The tribune answered, “I bought this citizenship for a large sum.” Paul said, “But I am a citizen by birth.” So those who were about to examine him withdrew from him immediately, and the tribune also was afraid, for he realized that Paul was a Roman citizen and that he had bound him.

But on the next day, desiring to know the real reason why he was being accused by the Jews, he unbound him and commanded the chief priests and all the council to meet, and he brought Paul down and set him before them. (Acts 22:22-30)

t-script-7-x-600px

Having been tied down for a severe horse-whipping, Paul has waited until now to tell the Roman soldiers that he belongs to a family possessing Roman citizenship.

And because that was just like him being a Party member (gungkhran tangyon), for them to have treated him like this strikes fear into them.

Paul is not flogged, but will be kept under arrest and given his right to a proper trial as a Roman citizen.

ལེའུ་དང་པོ། 5:17-26 (Gospel of Luke)

ཉིན་ཞིག་ཁོང་གིས་ཆོས་བསྟན་གནང་བའི་སྐབས། ག༷་ལིལ་ཡུལ་གྱི་གྲོང་གསེབ་རེ་རེ་དང༌།

ཡ༷་ཧུ་དཱ་ཡུལ། ཡེ༷་རུ་ཤ་ལེམ་ནས་ཡོང་བའི་ཕཱ༷་རུ་ཤི་པ་དང་ཆོས་ཁྲིམས་ལ་མཁས་པའི་མི་ཁ་ཤས་དེ་རུ་བསྡད་དེ། ནད་གསོ་བར་མཛད་པའི་ཆེད་དུ་དཀོན་མཆོག་གི་ནུས་མཐུ་ཁོང་དང་ལྷན་དུ་གནས།

མི་འགའ་ཤས་ཀྱིས་ཉལ་ཁྲི་སྟེང་ལ་གོམ་པ་སྤོ་མི་ཐུབ་པའི་ནད་པ་གཅིག་ཁུར་ཏེ་ནང་ལ་ཡོང་ནས་ཡེ༷་ཤུའི་མདུན་དུ་འཇོག་པའི་ཐབས་བཙལ་ཡང༌། མི་ཚོགས་མང་བས་དེ་ཚོ་ཁོང་གི་དྲུང་དུ་མ་ཐར་སྟབས།

ཁང་པའི་ཐོག་ཁར་འཛེགས་ནས་ཐོག་ས་བཀོག་སྟེ་དེ་ཚོས་ནད་པ་དང་ཉལ་ཁྲི་མཉམ་དུ་མི་ཚོགས་ཀྱི་དཀྱིལ་ལ་ཡེ༷་ཤུ་བཞུགས་སའི་མདུན་དུ་མར་ཕབ་པ་རེད།

ཁོ་ཚོའི་དད་པའི་སེམས་མཁྱེན་ནས་ཁོང་གིས་“བུ། ཁྱེད་ཀྱི་སྡིག་ཉེས་སེལ་ཟིན་པ་ཡིན་”ཞེས་གསུངས། ཆོས་ཁྲིམས་ལ་མཁས་

པའི་མི་དང་ཕཱ༷་རུ་ཤི་པའི་བསམ་པ་ལ་དཀོན་མཆོག་ལ་སྐུར་བ་འདེབས་མཁན་འདི་སུ་ཡིན། དཀོན་མཆོག་གཅིག་པོས་མ་གཏོགས་གཞན་སུས་སྡིག་ཉེས་སེལ་ཐུབ་སྙམ།

ཁོ་ཚོའི་བསམ་པ་མཁྱེན་ནས་ཡེ༷་ཤུས་ཁོ་ཚོར་“ཁྱོད་ཚོས་བསམ་བློ་འདི་ལྟར་བཏང་དགོས་པའི་རྒྱུ་མཚན་གང་ཡིན། ནད་པ་དེར་ཁྱེད་ཀྱི་སྡིག་ཉེས་སེལ་ཟིན་ཟེར་བ་ལས་སླ་པོ་ཡིན་ནམ། ཡང་ན་ལོངས་ལ་སོང་ཞིག་ཟེར་བ་ལས་སླ་པོ་ཡིན།

འོན་ཀྱང་མིའི་རིགས་ཀྱི་བུ་ཟེར་མཁན་དེ་ལ་འཇིག་རྟེན་འདིར་སྡིག་ཉེས་སེལ་བའི་དབང་ཡོད་པ་ཁྱོད་ཚོས་ཤེས་པའི་ཕྱིར༌༌༌༌”ཞེས་གསུངས་ནས་ཁོང་གིས་ནད་པ་དེ་ལ་“ངས་ཁྱེད་ལ་ཟེར་རྒྱུར། ལོངས་ལ་ཉལ་ཁྲི་ཁྱེར་ནས་ནང་ལ་ལོག་ཅིག་”ཅེས་གསུངས་པས། མི་དེས་དེ་ཚོའི་མདུན་དུ་ལམ་སེང་ཡར་ལངས་ནས་ཉལ་ཁྲི་ཁྱེར་བ་དང་དཀོན་མཆོག་ལ་བསྟོད་དེ་ཁྱིམ་དུ་ཕྱིར་ལོག  དེ་ཚོ་ཐམས་ཅད་ཡ་མཚན་ཆེན་པོ་སྐྱེས་ནས་དཀོན་མཆོག་ལ་བསྟོད་པ་ཕུལ།

འཇིགས་སྐྲག་སྐྱེས་ཏེ་“དེ་རིང་ང་ཚོས་ངོ་མཚར་ཅན་གྱི་མཛད་པ་མཐོང་བྱུང་”ཞེས་བཤད་དོ།

t-script-7-x-600px

On one of those days, as he was teaching, Pharisees and teachers of the law were sitting there, who had come from every village of Galilee and Judea and from Jerusalem. And the power of the Lord was with him to heal.

And behold, some men were bringing on a bed a man who was paralyzed, and they were seeking to bring him in and lay him before Jesus, but finding no way to bring him in, because of the crowd, they went up on the roof and let him down with his bed through the tiles into the midst before Jesus. And when he saw their faith, he said, “Man, your sins are forgiven you.”

And the scribes and the Pharisees began to question, saying, “Who is this who speaks blasphemies? Who can forgive sins but God alone?” When Jesus perceived their thoughts, he answered them, “Why do you question in your hearts? Which is easier, to say, ‘Your sins are forgiven you,’ or to say, ‘Rise and walk’? But that you may know that the Son of Man has authority on earth to forgive sins”—he said to the man who was paralyzed—“I say to you, rise, pick up your bed and go home.”

And immediately he rose up before them and picked up what he had been lying on and went home, glorifying God. And amazement seized them all, and they glorified God and were filled with awe, saying, “We have seen extraordinary things today.”

路加福音 5:17-26

有一天,耶穌教訓人,有法利賽人和教法師在旁邊坐著,他們是從加利利各鄉村和猶太並耶路撒冷來的。主的能力與耶穌同在,使他能醫治病人。有人用褥子抬著一個癱子,要抬進去放在耶穌面前,卻因人多,尋不出法子抬進去,就上了房頂,從瓦間把他連褥子縋到當中,正在耶穌面前。耶穌見他們的信心,就對癱子說:「你的罪赦了!」文士和法利賽人就議論說:「這說僭妄話的是誰?除了神以外,誰能赦罪呢?」耶穌知道他們所議論的,就說:「你們心裡議論的是什麼呢?或說『你的罪赦了』,或說『你起來行走』,哪一樣容易呢? 但要叫你們知道,人子在地上有赦罪的權柄。」就對癱子說:「我吩咐你,起來,拿你的褥子回家去吧!」那人當眾人面前立刻起來,拿著他所躺臥的褥子回家去,歸榮耀於神。 眾人都驚奇,也歸榮耀於神,並且滿心懼怕,說:「我們今日看見非常的事了!」