SONG OF THE PILGRIMS

ཡེ་ཤ་ཡཱ 35

དམ་པའི་ལམ།

1བྱེ་ཐང་དགའ་བདེར་སྤྱོད་བར་འགྱུར་བ་དང།

མེ་ཏོག་རྣམས་ནི་མི་མེད་ལུང་སྟོང་ནང་དུ་བཞད་པར་འགྱུར།

2བྱེ་ཐང་གཞས་གཏོང་དགའ་འབོད་བྱེད་པ་དང། དེ་ནི་ལེ་བ་ནོན་གྱི་རི་ལྟར་མཛེས།

ཀར་མེལ་དང་ཤ་རོན་གྱི་ཞིང་ལྟར་ས་ལུད་འཛོམ། ཚང་མས་དཀོན་མཆོག་ཁོང་གི་གཟི་བརྗིད་མཐོང།

ཁོང་གི་རླབས་ཆེན་སྟོབས་ཤུགས་རྣམས་མཐོང་ངོ།

3ཐང་ཆད་པ་ཡི་ལག་པར་ནུས་ཤུགས་གནོང། སྟོབས་མེད་འདར་བའི་པུས་མོར་ནུས་ཤུགས་གནོང།

4སེམས་ཤུགས་ཆགས་མཁན་ཚང་མ་ཐམས་ཅད་ལ།

འཇིགས་པ་མེད་པར་སྟོབས་ཤུགས་ལྡན་པ་བྱོས། དཀོན་མཆོག་ཁྱེད་རང་སྐྱོབ་པར་ཕེབས་བཞིན་ཡོད།

ཁྱོད་ཀྱི་དགྲ་ལ་ཆད་པ་གཏོང་ཕྱིར་ཕེབས་བཞིན་འདུག་ཅེས་སྨྲོས།

5ལོང་བས་མཐོང་ཞིང། འོན་པས་ཐོས་པར་འགྱུར།

6ཞ་བོས་མཆོང་ནས་གར་ཁྲབ་བྱེད་པར་འགྱུར། སྨྲ་མི་ཐུབ་པས་དགའ་བས་སྐད་འབོད་བྱེད།

བྱེ་ཐང་ནང་དུ་རྒྱུག་ཆུ་རྒྱུགས་པར་བྱེད།

7འཚིག་པའི་བྱེད་མ་མཚོ་རུ་འགྱུར། ས་གནས་སྐམ་པོར་ཆུ་མིག་རྣམས་ཀྱི་ཁེངས་པར་འགྱུར།

ཁྱི་སྤྱང་རྣམས་ཀྱི་སྡོད་པའི་ས་གནས་སུ། དེ་རུ་འདམ་རྩ་དང་ནི་སྨྱུག་རྩ་སྐྱེས།

8དེ་རུ་རྒྱ་ལམ་ཞིག་བྱུང་བར་འགྱུར། དེའི་མིང་ལ་དམ་པའི་ལམ་ཞེས་གྲགས།

སྡིག་ཅན་སུ་ཞིག་ལམ་དེའི་སྟེང་ནམ་ཡང་མི་འགྲོད་དོ།

དེ་རྒྱུ་འགྲོ་མཁན་ལ་ནི་གླེན་པ་སུ་ཞིག་གིས་ལམ་ནོར་འཁྲིད་མི་ཐུབ།

9དེ་རུ་སེང་གེ་བྱུང་མི་ཡོང། འཇིགས་རུང་སེམས་ཅན་རྣམས་ནི་ལམ་དེར་མི་འགྲོའོ།

གཙོ་བོ་དཀོན་མཆོག་ཁོང་གིས་སྐྱོབ་པར་མཛད་གནང་བ་ཚོ།

ལམ་དེ་བརྒྱུད་ནས་ཁྱིམ་དུ་ལོག་པར་བྱ།

10དེ་ཚོ་གླུ་དང་སྐད་འབོད་བྱེད་བཞིན་པར། དགའ་སྤྲོའི་ངང་ནས་ཡེ་རུ་ཤ་ལེམ་འབྱོར།

དེ་ཚོ་སྡུག་བསྔལ་དང་ནི་མྱ་ངན་ལས། དེ་ཚོ་གཏན་གྱི་ཆེད་དུ་རང་དབང་ཐོབ་པར་འགྱུར༎

 

**********************************

The way ahead for the believer may be long and hard, but at its end is the Promised Land and the Heavenly City; for it is a spiritual pilgrimage. Although there is hardship along the way, God gives strength and joy in the pilgrim’s heart.

Those saved by the blood of the Lord Jesus are made clean by His cleanness. So, the road is their road for them to walk in holiness. Jesus said, ‘I am the Way’. And he too will be there at the end; He has gone ahead, and will lead us into the heavenly Jerusalem.

Believe the Great Promise of God; remember Abraham and others whose faith is a witness to us of God’s faithfulness:

 

ཡ་ཧུ་དཱ་པ། 12:1-2

དེའི་ཕྱིར་དེ་ལྟར་མང་བའི་དཔང་པོ་རྣམས་ནི་སྤྲིན་པ་བཞིན་ང་ཚོ་བསྐོར་བས། བར་ཆད་ཀུན་དང༌། ངེད་རྣམས་ལ་འཁྱུད་པར་སླ་བའི་སྡིག་ཉེས་ཕར་བཞག་སྟེ་བཟོད་པའི་སྒོ་ནས་ང་ཚོའི་མདུན་ལ་ཡོད་པའི་རྒྱུག་ལམ་སྟེང་རྒྱུགས་དགོས།

ངེད་རྣམས་ཀྱི་དད་པའི་འགོད་པ་པོ་དང་ཡོངས་སུ་རྫོགས་པར་མཛད་མཁན་ཡེ་ཤུའི་ཕྱོགས་སུ་ནན་གྱིས་ལྟ་དགོས། ཁོང་གི་མདུན་དུ་བཞག་པའི་དགའ་སྤྲོའི་དོན་ལ་དེའི་འཕྱ་དམོད་རྩིས་མེད་དུ་བཏང་སྟེ་རྒྱང་ཤིང་གི་སྡུག་བསྔལ་བཟོད་ནས་དཀོན་མཆོག་གི་བཞུགས་ཁྲིའི་གཡས་སུ་བཞུགས།

 

Foot note

This is the last of the ‘Pilgrim Series’ of posts. Please tell us if you found it helpful. What other scriptures would you like us to explain?

ABRAHAM UNDERSTANDS THE ULTIMATE TRUTH

 

(Hebrews 11:17-19)

By faith Abraham, when he was tested, offered up Isaac, and he who had received the promises was in the act of offering up his only son, of whom it was said, “Through Isaac shall your offspring be named.”

He considered that God was able even to raise him from the dead, from which, figuratively speaking, he did receive him back.

ཡ་ཧུ་དཱ་པ། 11:17-19

དཀོན་མཆོག་གིས་མེས་པོ་ཨབ་ར་ཧམ་ལ་ཨི་སཱག་བརྒྱུད་ནས་ཁྱོད་ཀྱི་བུ་རྒྱུད་རྩི་བར་འགྱུར་ཞེས་གསུངས་ཀྱང༌། ཉམས་ཚོད་བླངས་པའི་ཚེ་དད་པའི་སྒོ་ནས་ཞལ་ཆད་འཛིན་མཁན་ཨབ་ར་ཧམ་གྱིས་རང་གི་བུ་གཅིག་པོ་ཨི་སཱག་མཆོད་པར་འབུལ་གྲབས་བྱས།

ཨབ་ར་ཧམ་གྱིས་དཀོན་མཆོག་གིས་མི་རྣམས་འཆི་བ་ལས་སླར་གསོན་དུ་མཛད་ཐུབ་པར་སྙམ་ཞིང༌། ཁོང་ལ་བུ་ཨི་སཱག་འཆི་བ་ལས་ལོག་པ་བཞིན་ཐོབ།

 

***************************

The son Isaac for whom Abraham had waited so long was now coming of age – a son through whom all God’s promises of offspring and of blessing for the whole world would come true. Yet now, at this time, God was telling him to offer Isaac as a blood sacrifice. Why? What to say?

And the boy asked, ‘Where is the lamb?’ Abraham answered, ‘God will provide a lamb.’

God had brought Abraham 1,700km from Ur; he had walked the Promised Land as sojourner from N to S; four times God had repeated His Great Promise of many offspring who would occupy the land.

Were land and offspring just illusory things (dngos po) (- and so must certainly be destroyed, jig gyu los yod) ; were they impermanent or permanent (rtag pa red /  mi rtag pa red)? Abraham knew the answer. They were impermanent and destructible; but they were a picture of the truth.

They reached the place of sacrifice. An altar was built. Still there was no lamb.

But in obedience to God, Abraham took the knife to Isaac’s throat because he had faith in the real truth (don dam bden pa); which was that in some unseen way God would provide the many offspring he had promised.

 

བཀོད་པ 22:1-19

1དུས་ཚོད་འགའ་ཤས་ཀྱི་རྗེས་སུ་དཀོན་མཆོག་གིས་ཨབ་ར་ཧམ་ལ་ཚོད་བལྟ་གནང་ཞིང་ཁོ་ལ། ཨབ་ར་ཧམ་ཞེས་འབོད་པས། ཁོས་ང་འདི་རུ་ཡོད་ཅེས་ཞུས་པ་དང་།

2དཀོན་མཆོག་གིས་ཁོ་ལ། ད་ཁྱོད་ཀྱིས་རང་གི་ཧ་ཅང་གཅེས་པའི་བུ་གཅིག་པུ་ཨི་སཱག་འཁྲིད་དེ་མོ་རི་ཡཱ་ཞེས་པའི་ཡུལ་དུ་སོང་ཞིག ངས་ཁྱོད་ལ་བསྟན་པའི་རི་ཞིག་ཏུ་ཁོ་ནི་ང་ལ་དམར་མཆོད་ཀྱི་ཆེད་དུ་འབུལ་ཞིག་ཅེས་བཀའ་གནང་ངོ་།

3ཨབ་ར་ཧམ་སྔ་དྲོ་ལངས་ཏེ་དམར་མཆོད་ཀྱི་ཆེད་དུ་ཤིང་འགའ་ཤས་བཅད་དེ་བོང་བུར་བཀལ་ནས། བུ་ཨི་སཱག་དང་གཡོག་པོ་གཉིས་འཁྲིད་དེ། དཀོན་མཆོག་གིས་གསུངས་པའི་གནས་སུ་སོང་ངོ་།

4ཞག་གསུམ་པ་ལ་ཨབ་ར་ཧམ་གྱིས་ས་ཆ་དེ་ཐག་རིང་ནས་མཐོང་ངོ་།

5དེ་ནས་ཨབ་ར་ཧམ་གྱིས་གཡོག་པོ་ལ། ཁྱོད་ཚོ་བོང་བུ་མཉམ་དུ་དེར་སྡོད་ཅིག་དང་། ང་དང་ངའི་བུ་གནས་དེར་ཕྱིན་ནས་སྨོན་ལམ་བཏབ་ཅིང་ཁྱོད་ཚོའི་རྩར་ལོག་ཡོང་ཞེས་སྨྲས་སོ།

6དམར་མཆོད་ཀྱི་ཤིང་དེ་ཨི་སཱག་ལ་འཁུར་བཅུག་སྟེ། ཨབ་ར་ཧམ་གྱིས་གྲི་ཞིག་དང་སོ་ལེའི་མེ་ཞིག་འཁྱེར་ནས་ཁོང་གཉིས་མཉམ་དུ་སོང་ངོ་། 7ཁོང་ཚོ་ལམ་དུ་འགྲོ་བའི་ཚེ་ཨི་སཱག་གིས་ཕ་ཨབ་ར་ཧམ་ལ།

ངའི་ཡབ་ལགས། ལགས་ངའི་བུ།

མེ་འབར་བའི་ཕྱིར་ཤིང་དང་སོ་ལེའི་མེ་ཡོད་ཀྱང་། དམར་མཆོད་ཀྱི་ཕྱིར་ལུ་གུ་ག་རུ་ཡོད་དམ་ཞེས་ཨི་སཱག་གིས་ཞུས་སོ།

8ཨབ་ར་ཧམ་གྱིས། དཀོན་མཆོག་རང་ཉིད་ཀྱིས་ང་ཚོ་ལ་ལུག་གུ་ཞིག་གནང་ཡོང་ཞེས་སྨྲས་པ་དང་། ཁོ་གཉིས་མཉམ་དུ་མུ་མཐུད་ནས་སོང་ངོ་།

9དཀོན་མཆོག་གིས་གསུངས་པའི་གནས་སུ་བསླེབས་ཏེ། ཨབ་ར་ཧམ་གྱིས་དེ་རུ་མཆོད་ཁྲི་ཞིག་བཟོས་ནས་ཤིང་སྒྲིག་པ་དང་། རང་གི་བུ་ཨི་སཱག་ཐག་པའི་བསྡམས་ནས་མཆོད་ཁྲིའི་ཤིང་གི་སྒང་དུ་བཞག་གོ

10དེ་ནས་ཨབ་ར་ཧམ་གྱིས་བུ་བསད་པའི་ཕྱིར་ལག་པའི་གྲི་དེ་ཡར་འཆར་བ་དང་།

11འོན་ཀྱང་གཙོ་བོ་དཀོན་མཆོག་གི་ཕོ་ཉས་ནམ་མཁའ་ནས་བོས་ཏེ། ཨབ་ར་ཧམ། ཨབ་ར་ཧམ་གསུངས་པ་དང་།

ཁོས་ང་འདི་རུ་ཡོད་ཞུས་པ་ལས།

12ཕོ་ཉས། ཁྱོད་ཀྱི་བུ་ལ་གནོད་པ་གང་ཡང་མ་བྱེད་ཅིག། ད་ལྟ་ངའི་དོན་དུ་ཁྱོད་ཀྱིས་རང་གི་བུ་གཅིག་པུ་དེའང་མ་འཕང་པས། ད་ཁྱོད་ཀྱིས་དཀོན་མཆོག་ལ་གུས་ཞབས་དང་བཀའ་སྲུང་བ་དེ་ངས་ཤེས་བྱུང་གསུངས་སོ།

13ཨབ་ར་ཧམ་གིས་ཡར་བལྟས་པ་དང་། ཤིང་ལྡུམ་ཞིག་གི་འོག་ཏུ་ར་ཅོ་ཁོན་ཡོད་པའི་ལུག་གུ་ཞིག་མཐོང་ངོ་། ལུག་གུ་དེ་བླངས་ནས་རང་གི་བུའི་ཚབ་ཏུ་སྦྱིན་སྲེག་གི་མཆོད་པར་ཕུལ་ལོ།

14ཨབ་ར་ཧམ་གྱིས་ས་གནས་དེའི་ལ་གཙོ་བོ་དཀོན་མཆོག་གིས་གནང་བར་འགྱུར་ཞེས་མིང་བཏགས་སོ། དེའི་ཕྱིར་དེ་རིང་གི་བར་དུ་མི་ཐམས་ཅད་ཀྱི་ས་གནས་དེ་ནི་དཀོན་མཆོག་གི་རི་བོར་རུ་ཁོང་གིས་གནང་བར་འགྱུར་ཞེས་ཟེར་རོ།

15གཙོ་བོ་དཀོན་མཆོག་གི་ཕོ་ཉས་ཨབ་ར་ཧམ་ལ་ནམ་མཁའ་ནས་ཡང་སྐྱར་བོས་ཏེ་གསུངས་པ།

16གཙོ་བོ་དཀོན་མཆོག་གིས་གསུངས་བཞིན་ཡོད། ངའི་མིང་གི་ནང་དམ་བཅའ་བྱེད་ཡོད། ཁྱོད་ཀྱིས་ལས་འདི་བྱས་པ་དང་། ཁྱོད་རང་གི་བུ་གཅིག་པུ་དེ་ང་ལས་མ་བཀག་པས་ངས་ངེས་པར་དུ་ཁྱོད་ལ་བྱིན་རླབས་སྤྲོད་རྒྱུ་ཡིན།

17དེར་བརྟེན་ངས་མནའ་འདི་འཇོག་གི་ཡོད། ནམ་མཁར་ཡོད་པའི་སྐར་མ་རྣམས་དང་རྒྱ་མཚོའི་མཐའ་ལ་ཡོད་པའི་བྱེ་མ་ལྟར་ཁྱོད་ལ་རིགས་བརྒྱུད་མང་པོ་སྤྲོད་རྒྱུ་ཡིན། ཁྱོད་ཀྱི་རིགས་བརྒྱུད་རྣམས་ཀྱིས་རང་གི་དགྲ་བོ་རྣམས་ལ་དབང་འཛིན་བྱེད་པར་འགྱུར།

18ཁྱོད་ཀྱི་ངའི་བཀའ་ལ་ཉན་པའི་རྐྱེན་གྱིས་ངས་ཁྱོད་ཀྱི་རིགས་བརྒྱུད་ལ་བྱིན་གྱིས་རླབས་པ་ལྟར། ཁོ་ཚོ་ལའང་བྱིན་རླབས་ཐོབ་པའི་ཕྱིར་ང་ལ་ཞུས་པར་འགྱུར།

19དེ་ནས་ཨབ་ར་ཧམ་གཡོག་པོ་ཚོའི་རྩར་ཕྱིར་ལོག་ནས། དེ་ཚོ་དང་མཉམ་དུ་རང་གི་ས་གནས་བྷིར་ཤེ་བྷ་རུ་སོང་ནས། དེར་ཨབ་ར་ཧམ་གཞིས་ཆགས་སོ༎

 

And God did provide.

A ram had to die so that Abraham’s beloved only son would live to have offspring. And those offspring would one day occupy the Promised Land.

 

******

 

Abel, Enoch, Noah, Abraham, Sarah, Isaac and Jacob all sought a ‘better country’ than the one they had left, but they never obtained the fields and hills of any earthly country. They only ‘saw afar’. Canaan was a fertile country with a beautiful city, Jerusalem, but what God had promised was an unfading heavenly land and city.

 

ཡ་ཧུ་དཱ་པ། 11:13-16

13 དེ་ཚོ་ཐམས་ཅད་ཀྱིས་མ་འཆི་བར་དུ་དད་པ་ལ་བརྟེན་ཏེ། གང་ཞལ་གྱིས་བཞེས་པ་མ་ཐོབ་ཀྱང༌། ཐག་རིང་ནས་མཐོང་ཞིང་དགའ་བསུ་བྱས། འཇིག་རྟེན་འདིར་རང་ཉིད་གནས་གཡར་བ་དང༌། མགྲོན་པོར་ངོས་འཛིན་བྱས།

14 དེ་ལྟར་སྨྲ་བའི་མི་རྣམས་ཀྱིས་འདི་ངའི་ཕ་ཡུལ་ཡིན་ཟེར་ཐུབ་པའི་ལུང་པ་ཞིག་སྒུག་མཁན་ཡིན་པར་གསལ་སྟོན་བྱེད།

15 ཡུལ་གང་ནས་ཐོན་པ་དེ་དྲན་པ་ཡིན་ན་དེར་ལོག་པའི་གོ་སྐབས་བྱུང་ཡོད།

16 འོན་ཀྱང་ཁོ་ཚོས་དེ་ལས་ལེགས་པའི་ཡུལ་ཏེ་དཀོན་མཆོག་གི་ཞིང་ཁམས་སུ་ཡོད་པ་དེ་རེ་སྒུག་བྱེད་མཁན་ཡིན། དེའི་ཕྱིར་དཀོན་མཆོག་གིས་ཁོ་ཚོའི་དོན་ལ་གྲོང་ཁྱེར་མཆོག་ཅིག་བཤམས་པར་མཛད་ཅིང༌། ཁོང་ཁོ་ཚོའི་དཀོན་མཆོག་ཅེས་ཟེར་བར་ཐུགས་ཚ་མི་གནང༌།

 

At Mount Moriah, a ram was provided instead of a son. But one day God would provide the true Lamb, His Only Beloved Son, instead of a ram, to be a sacrifice to clear the sins of the whole world (John 1:36).

Jesus Christ brought liberation (thar pa) for mankind; he was that offspring of Eve whose feet would one day bruise the serpent’s head (Genesis 3:15) by having his feet bruised as he was nailed to the Cross. That ugly piece of wood was the altar on which he made Himself to be a sacrifice for our sins (1 Peter 2:24).

THE PILGRIMAGE OF GOD’S PEOPLE

“Then Moses made Israel set out from the Red Sea, and they went into the Wilderness of Shur. They went three days in the wilderness and found no water” (Exodus 15:22)

སྡེབ་ཐོན 15:22

དེ་ནས་མོ་ཤེས་ཨིསི་རཱཨེལ་པ་རྣམས་ལ་རྒྱ་མཚོ་དམར་པོ་ནས་འཁྲིད་དེ་ཤུར་ཞེས་པའི་འབྲོག་སྟོང་དུ་ཕྱིན་པ་དང་། དེར་ཁོ་ཚོ་ཉིན་གསུམ་བར་དུ་འགྲུལ་རུང་ཆུ་མ་ཐོབ་བོ།

 

**********

 

They followed the cloud of the LORD across ‘et-Tih’, the Desert of the Wanderers’ as the Arabs call it today. They could proceed quietly, no longer chased, while their animals could eat what herbage (rtswa) there was in the dry country (thang ther).

At the oasis (bye thang spang ljongs) of Marah the water was bitter (Ex 15:23). But God acted. He said, ‘Keep my word; for then I am the LORD your healer’ (vv.24-26).

God did provide at Elim too. Here the tribes could camp apart, each with its own spring, and surrounding pasture. But their food had run out; so God provided ‘bread’ that came down upon the camp – every day it came from then on; they called it ‘manna’ (=‘what is it?’ Nu 11:4-9).

Then another desert had to be crossed to reach Horeb, the mountain appointed by God as a place of worship. Here there was both space for the multitude to camp, and water that God provided (Ex 17:5, 6). Here God met them and made a covenant: if they listened to His Ten Words (bka’ bcu – Ex 20:1-17) and kept His dharma (chos byed), they would be led and protected as his own people (Exodus 19:4-6).

A year after leaving Goshen and keeping Passover Festival, they set off again at God’s command. “You have stayed long enough at this mountain … Go in and take possession of the land sworn to Abraham” (Deuteronomy 1:6-8). So they set off following the cloud (Numbers 10:34). But when they camped in the desert of Paran, they grumbled at the daily diet of manna; so God gave them meat, and they ate until they were sick! (Numbers Chapter 11)

When they reached the wider camping ground of Kadesh, they stayed a while. They were on the southern borders of Canaan. It was a good report that the spies brought of a land flowing with milk and honey (Nu 13:27), but also news of large fortified cities in the valleys that lay ahead of them. And the people in fear disobeyed the command of the LORD to go in, forgetting all the wonders that he had done for them.

And God said, ’None of the men who have seen my glory and my signs shall see the land … your dead bodies shall fall in this wilderness. And your children shall be shepherds in the wilderness for forty years … until the last of your dead bodies lies in the wilderness’ (Numbers Chapter 14).

So for 40 years they wandered around Mount Seir and the Red Sea. Moses recalled all these events  later (Deuteronomy 1:19 -2:1). And how God then spoke to him that the time for Israel to enter Canaan had come, “You have been travelling around this mountain country long enough. Turn northwards” (Dt 2:2). So they did so without troubling the Edomites (descendants of Esau to whom God had given Mount Seir, by taking it away from the godless Horites), and being careful to stay clear of the countries of Moab and Ammon (descendants of Lot); but when they were attacked by Amorite Canaanites, God gave Israel the victory (see map of route). As the pilgrimage continued, every camping stage was recorded, written down by Moses (Nu 33:37-49). The way had been through a ‘great and terrifying wilderness’, and even now a wide detour must be made, with ‘thirsty ground’, and water for which they had to dig. But now too there was a song in their hearts (Nu 21:17, 18).

 

གྲངས་ཀ 21:17-18

སྐབས་དེར་ཨིསི་རཱཨེལ་པ་ཚོས་གཤམ་གསལ་ལྟར་མགུར་མ་ལེན་ནོ།

ཀྱེ། ཁྲོན་པ་རྣམས་རང་གི་ཆུ་ཡར་བཏོན་ཞིག།

ང་ཚོས་མགུར་མ་ལེན་ནས་དེ་ལ་བསུ་བར་བྱ།

ཁྲོན་པ་དེ་ནི་རྒྱལ་སྲས་རྣམས་ཀྱིས་བྲུས། མི་མང་གི་འགོ་བྱེད་རྣམས་ཀྱིས།

ཕྱག་བེར་དང་དབྱུག་པས་བྲུས་པ་ཡིན་ནོ།

 

It was a song of happiness, for now there were occasional glimpses from the high passes of the land of Canaan to the West across the Great Valley.

And finally they descended and camped in the spacious well-watered plains by the River Jordan. It was there that Moses reminded them of God’s power and wisdom and faithful provision throughout their pilgrimage from Egypt to Canaan.

 

བཀའ་ཁྲིམས་སྐྱར་བཤད་ 8:1-10

1དེ་རིང་ངས་ཁྱོད་ཚོར་སློབ་སྟོན་བྱས་པའི་ཁྲིམས་ཡོངས་རྫོགས་འདི་དག་དམ་ཚིག་གཙང་མའི་སྒོ་ནས་རྩིས་སྲུང་གྱིས་ཤིག་དང་། ཁྱོད་ཚོ་གསོན་པོར་གནས་ཤིང་། གྲངས་འབོར་འཕེལ་རྒྱས་བྱུང་སྟེ། སྔར་གཙོ་བོ་དཀོན་མཆོག་གིས་ཁྱོད་ཚོའི་མེས་པོ་རྣམས་ལ་དབུ་མནའ་བཞེས་པའི་ཡུལ་དེ་ཁྱོད་ཚོས་བདག་འཛིན་བྱེད་པར་འགྱུར།

2འདས་པའི་ལོ་བཞི་བཅུའི་རིང་ལ་འབྲོག་སྟོང་བརྒྱུད་ཀྱི་ལམ་ཐག་རིང་པོ་དེར་གཙོ་བོ་དཀོན་མཆོག་ཁྱོད་ཚོའི་དཀོན་མཆོག་གིས་ཇི་ལྟར་དབུ་འཁྲིད་གནང་བ་དེ་དག་ལ་དྲན་གསོ་བྱོས་ཤིག ཁྱོད་ཚོས་ཁོང་གི་བཀའ་ལ་རྩིས་སྲུང་ཞུ་མིན་ཚོད་ལྟ་གནང་བ་དང་། ཁྱོད་ཚོའི་བསམ་བློར་ཤེས་རྟོགས་གནང་ཕྱིར་ཁོང་གིས་ཁྱོད་ཚོ་དཀའ་ངལ་གྱི་ནང་དུའང་ཚུད་བཅུག་པ་གནང་བ་ཡིན་ནོ།

3ཁོང་གིས་ཁྱོད་ཚོ་ལྟོགས་བཅུག་པ་གནང་བ་དང་། དེ་རྗེས་ཟས་སུ་མན་ན་གནང་ཞིང་། ཡང་ཁ་ཟས་དེ་ནི་ཁྱོད་ཚོ་དང་ཁྱོད་ཚོའི་མེས་པོ་རྣམས་ཀྱིས་དེ་སྔ་ནམ་ཡང་བཟའ་མ་མྱོང་བ་ཞིག་ཡིན་པ་དང་། མི་གསོན་པོར་གནས་ཕྱིར་བག་ལེབ་གཅིག་པོར་བློ་བཅོལ་ན་མི་འགྲིགས་ཤིང་། འོན་ཀྱང་གཙོ་བོ་དཀོན་མཆོག་གི་ཞལ་ནས་ཐོན་པའི་བཀའ་རྒྱ་རེ་རེ་སྒོ་ནས་གསོན་པའི་ཆེད་དུ་སློབ་སྟོན་གནང་ཕྱིར་དེ་ལྟར་མཛད་པ་ཡིན་ནོ།

4ལོ་ངོ་བཞི་བཅུའི་རིང་དུ་ཁྱོད་ཚོའི་གྱོན་གོས་རྣམས་མ་རལ་བ་མ་ཟད་རྐང་པ་ཡང་མ་བསྐྲངས་སོ།

5ཇི་ལྟར་ཕས་རང་གི་བུ་ཕྲུག་རྣམས་བཅུན་པ་ལྟར། གཙོ་བོ་དཀོན་མཆོག་ཁྱོད་ཚོའི་དཀོན་མཆོག་གིས་ཀྱང་ཁྱོད་ཚོ་ལ་བཅུན་ཞིང་ཉེས་ཆད་གནང་ཡོད་པ་དེར་དྲན་གསོ་བྱོས་ཤིག

6དེ་བས་ན་གཙོ་བོ་དཀོན་མཆོག་གིས་གནང་བའི་བཀའ་རྒྱ་དེ་དག་སྲུང་ཞིང་། ཁོང་ལ་འཇིགས་ཤིག། ཁོང་གི་ཁྲིམས་བཞིན་དུ་མི་ཚེ་སྐྱོལ་ཞིག་དང་།

7གཙོ་བོ་དཀོན་མཆོག་ཁྱོད་ཚོའི་དཀོན་མཆོག་གིས་ཁྱོད་ཚོ་ས་ལུད་འཛོམས་པའི་ཡུལ་ཞིག་ཏུ་འཁྲིད་ཕེབས་རྒྱུ་ཡིན་པ་དང་། ཡང་ཡུལ་དེར་གཙང་པོ་དང་ཆུ་མིག་དང་། ས་འོག་གི་རྒྱུག་ཆུ་སོགས་ཐོན་ཏེ། ལུང་གཤོང་དང་རི་བརྒྱུད་ཁུལ་དུ་འབབ་པར་འགྱུར་རོ།

8ཡུལ་དེའི་ཐོན་སྐྱེད་ནི་གྲོ་དང་། ནས་དང་རྒུན་འབྲུམ། སེ་ཡབ། སེ་འབྲུ་དང་། ཁ་སྐྱུར་པོའི་ཙི་ཤིང་དངསྦྲང་རྩི་བཅས་ཡིན་ནོ།

9དེར་ཁྱོད་ཚོ་ནམ་ཡང་མི་ལྟོགས་པ་དང་། ཁྱོད་ཚོར་དགོས་མཁོའི་དཀའ་ངལ་ཞིག་ནམ་ཡང་བྱུང་མི་ཡོང་། ཡུལ་དེའི་བྲག་རི་ཁག་ཏུ་ལྕགས་ཀྱི་གཏེར་ཁ་ཡོད་པ་དང་དེའི་རི་བརྒྱུད་ཁག་ནས་ཟངས་ཀྱི་གཏེར་ཁ་བཏོན་པར་འགྱུར།

10ཁྱོད་ཚོར་རང་གི་འདོད་མོས་བཞིན་གྱི་ཁ་ཟས་འབྱོར་ཞིང་། ཁོང་གིས་གནང་བའི་ས་ལུད་འཛོམས་པོའི་ཡུལ་དེའི་ཆེད་དུ་ཁྱོད་ཚོས་གཙོ་བོ་དཀོན་མཆོག་ཁྱོད་ཚོའི་དཀོན་མཆོག་ལ་ཐུགས་རྗེ་ཆེ་ཞུ་བར་འགྱུར༎

 

And Moses said to them, ’If you will keep the dharma, the good land is yours. Today go in’.

 

བཀའ་ཁྲིམས་སྐྱར་བཤད་ 7:9-11

9གཙོ་བོ་དཀོན་མཆོག་ཁྱོད་ཚོའི་དཀོན་མཆོག་གཅིག་རང་མ་གཏོགས་དེ་མིན་དཀོན་མཆོག་གཞན་ཞིག་མེད་པ་དང་། ཁོང་ནི་དམ་ཚིག་ཅན་ཡིན་པ་དེ་དྲན་པར་བྱོས་ཤིག ཁོང་གིས་ཉིད་ཀྱི་དམ་བཅའ་འསྲུང་བར་མཛད་ཅིང་། ཁོང་ལ་བརྩེ་བ་ཞུ་མཁན་དང་ཁོང་གི་བཀའ་རྒྱ་སྲུང་མཁན་གྱི་མི་རབས་སྟོང་ཕྲག་བར་དུ་ཁོང་གིས་རྒྱུན་དུ་བྱམས་སྐྱོང་གནང་ངེས་སོ།

10འོན་ཀྱང་ཁོང་ལ་སྡང་དགྲ་ཞུ་མཁན་རྣམས་ལ་ཁོང་གིས་ཐེ་ཚོམ་མེད་པར་ཉེས་ཆད་གཏོང་བ་གནང་རྒྱུ་ཡིན་པས།

11ད་ཁྱོད་ཚོ་ལ་སློབ་སྟོན་གང་བྱས་ཡོད་པ་དེ་ལ་ཉོན་ཅིག དེ་རིང་ངས་ཁྱོད་ཚོར་བཤད་པའི་ཁྲིམས་ཡོངས་རྫོགས་བརྩི་སྲུང་བྱོས་ཤིག།

 

Map-Route-Exodus-Israelites-Egypt

************

It seemed that God’s promise to Abraham of numerous offspring and the Land of Canaan was about to be completely fulfilled. But Abraham realized, more than anyone, that God’s promises were to do with permanent spiritual truth, not just with the impermanent rewards of offspring and prosperity. We shall read about that next time.