Ways of Walking
ཡོ་ཧ་ནན། ༡ 3:12
བདུད་ཀྱི་ཁོངས་གཏོགས་ཡིན་པའི་རང་གི་གཅུང་པོ་སྲོག་གཅོད་མཁན་ཀ་ཡིན་ནང་བཞིན་ལ་མ་འགྱུར་ཞིག ཅིའི་ཕྱིར་བསད་ཞེ་ན། ཀ་ཡིན་གྱི་བྱ་བ་ངན་པ་ཡིན་ཞིང༌། ཁོའི་གཅུང་པོའི་བྱ་བ་དྲང་པོ་ཡིན་པས་སོ།*
Last time we learned in Genesis Chapter 3 why Adam and Eve were expelled from the Garden of Eden. The story continues in Genesis 4 where we will find how one son’s behaviour (spyod lam) differed from that of the other.
འགོད་པ། 4:1
དེ་ཡང་ཨ་དམ་རང་གི་གཏན་གྲོགས་ཧ་ཝ་དང་མཉམ་དུ་འདུས་པས། མོ་མངལ་དང་ལྡན་པར་གྱུར་ཏེ། བུ་ཞིག་སྐྱེས་པས། ཁོ་མོས་ “ཡ་ཝེ་དཀོན་མཆོག་གི་བྱིན་རླབས་ཀྱིས་ང་ལ་བུ་ཞིག་སྐྱེས་བྱུང་” ཞེས་བཤད། ཁོང་གིས་བུ་དེའི་མིང་ལ་ཀ་ཡིན་ཞེས་བཏགས།
Cain is born and Eve realises that the LORD has helped her through all the pain of giving birth.
འགོད་པ། 4:2-3
དེ་ནས་ཡང་ཁོང་ལ་བུ་ཆུང་བ་ཧ་བེལ་སྐྱེས་སྟེ། ཧ་བེལ་གྱིས་ལུག་རྫི་བྱས་པ་དང༌། ཀ་ཡིན་གྱིས་ཞིང་ལས་བྱས། དུས་འགའ་ཞིག་གི་རྗེས་སུ་ཀ་ཡིན་གྱིས་ཞིང་གི་འབྲས་བུ་ནས་ཡ་ཝེ་དཀོན་མཆོག་ལ་མཆོད་པ་ཞིག་ཕུལ།
God’s help continues. He had given Adam and Eve clothing (Genesis 3:21). Now he has also enabled that first family to grow crops and to herd animals. For this reason they make offerings.
འགོད་པ། 4:4-7
ཧ་བེལ་གྱིས་སྔོན་སྐྱེས་ལུག་གི་ཚི་ལུས་དཀོན་མཆོག་ལ་མཆོད་པ་ཕུལ་ཏེ། ཁོ་དང་ཁོའི་མཆོད་པ་ལ་དཀོན་མཆོག་ཐུགས་དགྱེས། འོན་ཀྱང་ཀ་ཡིན་གྱི་མཆོད་པ་ལ་དཀོན་མཆོག་ཐུགས་མ་དགྱེས་པས། ཀ་ཡིན་ཤིན་ཏུ་ཁྲོས་ཤིང་རྣམ་འགྱུར་ལོག་གོ ཡ་ཝེ་དཀོན་མཆོག་གིས་ཀ་ཡིན་ལ་ “ཁྱོད་རང་རླུང་ལངས་ཏེ་རྣམ་འགྱུར་ལོག་པའི་དོན་གང་ཡིན་ནམ། གལ་ཏེ་ཁྱོད་ཀྱིས་སྤྱོད་པ་བཟང་པོ་བྱས་པ་ཡིན་ན་ངས་ཁྱོད་རང་ངེས་པར་དོར་བར་མི་བྱ། འོན་ཀྱང་ཁྱོད་ཀྱིས་ལས་ངན་བྱས་པ་ཡིན་ན། སྡིག་ཉེས་ནི་སྤྱང་ཀིས་ལུག་གུ་སྒུག་པ་ལྟར་ཁྱོད་ཀྱི་འགྲམ་ལ་སྒུག་ནས་བསྡད་ཡོད། དེས་ཁྱོད་ལ་དབང་གནོན་བྱེད་པར་འདོད་ཀྱང༌། ཁྱོད་དེ་ལ་དབང་དུ་སྒྱུར་དགོས་” ཞེས་གསུངས།
Cain had no desire to honour the LORD; instead, he thought, maybe, that by making an offering the destruction of his crops by hail and diseases could be prevented. But Abel, in making his offering, wanted to give honour to God, and for this reason the LORD was pleased. And Cain knew it. When the LORD accepted Abel’s offering, a passion of disgust boiled up in Cain’s heart; it was nothing less than hatred for the goodness of his simple little brother. The chief demon was lying in ambush, like a snake, wanting to have evil power over of Cain’s life.
འགོད་པ། 4:6-8
ཡ་ཝེ་དཀོན་མཆོག་གིས་ཀ་ཡིན་ལ་ “ཁྱོད་རང་རླུང་ལངས་ཏེ་རྣམ་འགྱུར་ལོག་པའི་དོན་གང་ཡིན་ནམ། གལ་ཏེ་ཁྱོད་ཀྱིས་སྤྱོད་པ་བཟང་པོ་བྱས་པ་ཡིན་ན་ངས་ཁྱོད་རང་ངེས་པར་དོར་བར་མི་བྱ། འོན་ཀྱང་ཁྱོད་ཀྱིས་ལས་ངན་བྱས་པ་ཡིན་ན། སྡིག་ཉེས་ནི་སྤྱང་ཀིས་ལུག་གུ་སྒུག་པ་ལྟར་ཁྱོད་ཀྱི་འགྲམ་ལ་སྒུག་ནས་བསྡད་ཡོད། དེས་ཁྱོད་ལ་དབང་གནོན་བྱེད་པར་འདོད་ཀྱང༌། ཁྱོད་དེ་ལ་དབང་དུ་སྒྱུར་དགོས་” ཞེས་གསུངས། དེ་ནས་ཀ་ཡིན་གྱིས་རང་གི་གཅུང་པོ་ཧ་བེལ་ལ་ “ང་ཚོ་ས་ཞིང་ལ་འགྲོ་” ཞེས་བཤད་དེ། ཞིང་ཁར་ཀ་ཡིན་གྱིས་ཁོའི་གཅུང་པོ་ཧ་བེལ་བརྡུངས་ནས་བསད།
Despite the LORD’s warning, Cain planned murder. When Cain said, ”Come with me!”, Abel, so simple and unsuspecting, went out with him to the steppe.
འགོད་པ། 4:9-16
དེའི་རྗེས་སུ་ཡ་ཝེ་དཀོན་མཆོག་གིས་ཀ་ཡིན་ལ་ “ཁྱོད་ཀྱི་སྤུན་མཆེད་ཧ་བེལ་གང་དུ་ཡོད་དམ་” ཞེས་བཀའ་དྲིས་གནང་བས། དེའི་ལན་ལ་ཁོས་ “ངས་མི་ཤེས། ཁོ་གང་དུ་ཡོད་མེད་ལྟ་མཁན་ང་རེད་དམ་” ཞེས་བཤད། དེ་ནས་ཡ་ཝེ་དཀོན་མཆོག་གིས་ “ཁྱོད་ཀྱིས་ལས་ངན་དེ་ལྟར་གང་གི་དོན་དུ་བྱས་སམ། ཁྱོད་ཀྱི་གཅུང་པོའི་ཁྲག་གིས་ས་སྟེང་ནས་ང་འབོད་ཀྱི་འདུག དེའི་རྐྱེན་ཁྱོད་ལ་ཆད་པ་ཞིག་ཕོག་པར་འོས་པས། ད་ཕྱིན་ཆད་ཁྱོད་ཀྱིས་ཞིང་ལས་བྱེད་མི་ཆོག གང་ལགས་ཟེར་ན། ཁྱོད་ཀྱིས་བསད་པའི་གཅུང་པོའི་ཁྲག་དེ་སའི་ནང་ཐིམ་ཡོད་པས་སོ། ཁྱོད་ཀྱིས་ས་ལས་འབྲས་བུ་ཐོབ་ཐབས་བྱས་ཀྱང་འབྲས་བུ་གང་ཡང་སྐྱེ་མི་ཡོང༌། ཁྱོད་ནི་ཆགས་ས་བརྟེན་ས་མེད་པར་འཇིག་རྟེན་ནང་འཁྱམས་ཏེ་བསྡད་དགོས་ཡོང་” ཞེས་གསུངས། དེ་ནས་ཀ་ཡིན་གྱིས་ཡ་ཝེ་དཀོན་མཆོག་ལ་ “ཉེས་ཆད་དེ་ལྟར་ངས་འཁུར་མི་ཐུབ། གཟིགས་དང༌། ཁྱེད་ཀྱིས་དེ་རིང་ང་ཁྱེད་རང་གི་སྐུ་དྲུང་དང་ས་ཞིང་ནས་བསྐྲད་གནང་བས། ང་ནི་ཁྱིམ་མེད་འཇིག་རྟེན་ནང་འཁྱམས་ཏེ་བསྡད་ན་སུ་ཡིན་ཡང་ང་དང་ཕྲད་པ་དེས་ང་གསད་ཡོང་” ཞེས་བཤད། འོན་ཀྱང་ཡ་ཝེ་དཀོན་མཆོག་གིས་ “དེ་ལྟར་མིན། གལ་ཏེ་གཞན་གྱིས་ཁྱོད་བསད་ན་སྲོག་གཅོད་མཁན་དེ་ལ་ཆད་པ་ལྡབ་བདུན་ཕོག་ཡོང་” ཞེས་གསུངས། དེའི་རྐྱེན་གྱིས་ཀ་ཡིན་མི་གཞན་གྱིས་མི་གསོད་པའི་ཕྱིར་དཀོན་མཆོག་གིས་ཁོ་ལ་རྟགས་ཤིག་བསྐྱོན། དེ་ནས་ཀ་ཡིན་ཡ་ཝེ་དཀོན་མཆོག་གི་དྲུང་ནས་སོང་སྟེ། ཨེ་དེན་གྱི་ཤར་ཕྱོགས་སུ་ཡོད་པའི་ས་ཆ་འཁྱམ་ཉུལ་ཞེས་པར་གནས་སོ།།
The body was buried. But God knew. Then, when Abel remained missing and Cain’s crops failed to grow, it became understood by people that Cain was a murderer.
The Way of Cain
See how little he respects the LORD; instead he answers rudely (v.9).
See how he does not repent; instead he complains of his punishment. So the LORD gives him protection from any human avenger of Abel’s blood; and thus graciously gives him time to repent.
[Note: Every man’s life is precious to God, even Cain’s life. And for murder a price must be paid. Blood is paid for with blood. But in the end vengeance belongs to God, who will pass sentence of death on every murderer; and God’s vengeance, that vengeance of sevenfold perfection, would be carried out even on a man who murdered Cain!]
See how Cain does not even thank the LORD for that protection, but takes himself even further away on his own selfish path of wandering (v.16).
[Note on Cain’s carelessness: Jewish religious experts wrote a description of him as saying, “There is no judgment, no judge, no future life; no good reward will be given to the righteous, nor will judgment be inflicted on the wicked.”]
The Way of Abel
Abel the good man died. As for Cain, he followed the path of wandering his own way, and made a successful living for himself and established a lineage. The evil man prospered, as so often happens.
Yet Abel’s blood continued to speak from the ground. God could not and would not forget.
One day there would be God-given laws to decide cases of murder and homicide. The desire of relatives for vengeance would be satisfied.
And yet another future day lay far ahead when the precious blood of an innocent man, instead of speaking in a cry for vengeance, would speak the better news of all vengeance done, “Finished!” (John 19:30)
ཡོ་ཧ་ནན། 19:30
ཡེ་ཤུས་རྒུན་ཆང་སྐྱུར་མོ་དེ་བཞེས་ནས་ “ད་གྲུབ་བོ་” ཞེས་གསུངས་པ་དང༌། དབུ་བཏུད་དེ་སྐུ་སྲོག་བཏང་གནང་ངོ༌།།
*********************
When Jesus bled and died two criminals died on other crosses next to him; vengeance was being taken on them by the Roman judges for the violence that they as robbers had committed. But one of them recognized that Jesus was the sinless Messiah, and repented of his crimes. And Jesus comforted him.
You can read about it in Luke 23:32-43.
ལུ་ཀཱ 23:32-43
ཁོང་དང་མཉམ་དུ་ཉེས་ཅན་གཉིས་སྲོག་གཅོད་གཏོང་ཕྱིར་ཁྲིད། མགོ་རུས་ཞེས་ཟེར་བའི་ས་ཆར་སླེབས་ནས་ཁོང་མཉམ་དུ་ཉེས་ཅན་གཉིས་ནས་གཅིག་ཁོང་གི་གཡས་ཕྱོགས་སུ་ཡོད་པའི་རྒྱང་ཤིང་དང་གཅིག་ཁོང་གི་གཡོན་ཕྱོགས་སུ་ཡོད་པའི་རྒྱང་ཤིང་ལ་གཟེར་བརྒྱབ། དེ་ནས་ཡེ་ཤུས་ “ཀྱེ་ཡབ་ལགས། ཁོ་ཚོས་གང་བྱེད་པ་མི་རྟོགས་པས་ཁོ་ཚོའི་སྡིག་ཉེས་སེལ་བར་མཛོད་” ཅེས་གསུངས་པ་དང༌། དམག་མིས་རྒྱན་བརྒྱབ་ནས་ཁོང་གི་ན་བཟའ་བགོ་བཤའ་བྱས། མི་ཚོགས་ཀྱིས་ས་ཆ་དེར་བལྟས་ནས་བསྡད། དཔོན་རིགས་ཀྱིས་ཀྱང་ཁོང་ལ་འཕྱ་དམོད་བྱེད་དེ་ “ཁོས་གཞན་རྣམས་བསྐྱབས་ཏེ་ཁོ་ནི་དཀོན་མཆོག་གིས་བདམས་པའི་སྐྱབས་མགོན་མཱ་ཤི་ཀ་ཡིན་ན། རང་ཉིད་སྐྱོབ་པར་བྱོས་ཤིག་” ཅེས་བཤད། དམག་མིས་ཀྱང་ཁོང་ལ་འཕྱ་སྨོད་བྱེད་དེ་ཁོང་གི་མདུན་དུ་ཡོང་ནས་ཁོང་ལ་རྒུན་ཆང་སྐྱུར་མོ་ཕུལ་ཏེ། “ཁྱོད་ཡ་ཧུ་དཱ་པའི་རྒྱལ་པོ་ཡིན་ན་རང་ཉིད་སྐྱོབ་པར་བྱོས་ཤིག་” ཅེས་ཟེར། ཁོང་གི་སྟེང་ལ་ཡོད་པའི་ཉེས་ཚིག་ལ་ཡ་ཧུ་དཱ་པའི་རྒྱལ་པོ་ཞེས་བྲིས་ཡོད། དེར་རྒྱང་ཤིང་ལ་ཡོད་པའི་ཉེས་ཅན་གཉིས་ལས་གཅིག་གིས་ཁོང་ལ་ཁ་ངན་བཤད་དེ་ “ཁྱོད་སྐྱབས་མགོན་མཱ་ཤི་ཀ་མ་ཡིན་ནམ། ཁྱོད་ཀྱིས་རང་ཉིད་དང་ང་ཚོ་སྐྱོབས་ཤིག་” ཅེས་ཟེར། འོན་ཀྱང་མི་དེ་ལ་བཀའ་བཀྱོན་བྱས་ནས་ཉེས་ཅན་གཞན་གྱིས་ “ཁྱོད་ལ་ཡང་ཁོང་གི་ཉེས་ཆད་དང་འདྲ་བ་ཕོག་པས་ཁྱོད་རང་དཀོན་མཆོག་ལའང་མི་འཇིགས་སམ། ང་ཚོ་གཉིས་ཀྱིས་བྱས་པའི་ལས་ངན་དང་མཐུན་པའི་ཆད་པ་བྱུང་བས་ང་ཚོར་དྲང་པོའི་ཁྲིམས་གཅོད་ཕོག འོན་ཀྱང་མི་འདིས་ཉེས་སྐྱོན་ཅི་ཡང་མ་བྱས་” ཞེས་གསུངས་ནས། ཁོས་ “ཡེ་ཤུ་ལགས། ཁྱེད་ཀྱི་རྒྱལ་སྲིད་ཐོབ་དུས་ང་དྲན་དུ་གསོལ་” ཞེས་ཞུས་པས། ཁོང་གིས་ཁོ་ལ་ “ངས་ཁྱོད་ལ་བདེན་པར་ཟེར་རྒྱུར། ཉིན་མོ་འདི་རང་ལ་ཁྱོད་ང་དང་མཉམ་དུ་དཀོན་མཆོག་གི་ཞིང་ཁམས་སུ་ཡོད་པར་འགྱུར་རོ་” ཞེས་གསུངས། སྟོན་པ་ཡེ་ཤུ་སྐུ་ཚེ་ལས་་པ།
The repentant criminal died on earth, but would find liberation at God’s judgment seat; it was because Jesus was carrying on himself the vengeance required of all murderers. He died instead of them; his blood was being shed for them that they might not die the second death but have unfading life.
The blood of Jesus “speaks a better word than the blood of Abel” (Hebrews 12:24)
The Life of Yeshu 