ཡེ་ཤ་ཡཱ (17) – Isaiah (17)

1  གཙོ་བོ་དཀོན་མཆོག་གིས་གསུངས་པ།  དྷ་མསེ་ཀསེ་དེ་ཡུན་རིང་པོར་གྲོང་ཁྱེར་དུ་མི་གནས་པར་སྤུང་པའི་གྱང་གོག་ཏུ་འགྱུར་རོ།

An oracle concerning Damascus. Behold, Damascus will cease to be a city and will become a heap of ruins.

2  སི་རི་ཡའི་གྲོང་ཁྱེར་ཁག་གཏན་གྱི་ཆེད་དུ་སྟོངས་པར་འགྱུར།  དེ་ཚོ་ནི་ལུག་དང་ཕྱུགས་ཟོག་གི་རྩ་ཁར་འགྱུར་བ་དང་སུས་ཀྱང་དཀྲོགས་པར་མི་འགྱུར་རོ།

The cities of Aroer are deserted; they will be for flocks, which will lie down, and none will make them afraid.

3  ཨིསི་རཱཨེལ་ནི་སྲུང་སྐྱོབ་མེད་པར་འགྱུར་བ་དང།  དྷ་མསེ་ཀསེ་ནི་རང་གི་རང་དབང་རླག་པར་འགྱུར།  ཨིསི་རཱཨེལ་པའི་མི་མང་ལྟར་སི་རི་ཡ་ལྷག་ལུས་རྣམས་དམའ་འབེབས་ངང་གནས་ཡོང།  ང་ཀུན་དབང་ཅན་གྱི་གཙོ་བོ་དཀོན་མཆོག་གིས་སྨྲས་པ་ཡིན།

The fortress will disappear from Ephraim, and the kingdom from Damascus; and the remnant of Syria will be like the glory of the children of Israel, declares the Lord of hosts.

4  གཙོ་བོ་དཀོན་མཆོག་གིས།  ཨིསི་རཱཨེལ་གྱི་རླབས་ཆེན་རྣམས་རྫོགས་པའི་དུས་ཤིག་ཡོང་གི་ཡོད་པ་དང།  དེ་ཚོའི་རྒྱུ་ནོར་རྣམས་ཉམ་ནས་དབུལ་འཕོང་འགྱུར་རོ།

And in that day the glory of Jacob will be brought low, and the fat of his flesh will grow lean.

5  ཨིསི་རཱཨེལ་ནི་ལོ་ཏོག་ཚོད་ནས་རྩད་མ་རྔས་ཟིན་པའི་ཞིང་ཁ་ལྟར་བྱུང་བར་འགྱུར།  རེ་ཕ་ཨིམ་གྱི་ལུང་གཤོང་དུ་ལོ་ཐོག་བསྡུ་ཟིན་པའི་ཞིང་ཁ་བཞིན་མི་མེད་ལུང་སྟོང་དུ་འགྱུར།

And it shall be as when the reaper gathers standing grain and his arm harvests the ears, and as when one gleans the ears of grain in the Valley of Rephaim.

6  མི་འགའ་ཤས་གཅིག་པོར་གསོན་པོར་གནས་པ་དང།  ཨིསི་རཱཨེལ་ནི་ཁ་སྐྱུར་པོའི་ཤིང་སྡོང་གི་རྩེ་མོར་འབྲས་བུ་གཉིས་གསུམ་མ་གཏོགས་ཚང་མ་ཏོག་ཟིན་པའམ་ཡང་ན་ཡལ་ག་འོག་མར་འབྲས་བུ་འགའ་ཤས་ལྷག་པ་དང་འདྲའོ།  ང་གཙོ་བོ་དཀོན་མཚོག་ཨིསི་རཱཨེལ་གྱི་དཀོན་མཆོག་གིས་སྨྲས་པ་ཡིན་ཞེས་བཀའ་གནང་ངོ།

Gleanings will be left in it, as when an olive tree is beaten —  two or three berries in the top of the highest bough, four or five on the branches of a fruit tree, declares the Lord God of Israel.

7  ཉིན་དེ་སླེབས་སྐབས་མི་མང་ཚོས་བཀོད་པ་པོ་ཨིསི་རཱཨེལ་གྱི་དཀོན་མཆོག་དམ་པར་སྐྱབས་རོགས་ཞུས་ཕྱིར་ཁ་བསྒྱུར་ཡོང།

In that day man will look to his Maker, and his eyes will look on the Holy One of Israel.

8  དེ་ཚོས་རང་གི་ལག་པས་བཟོས་པའི་མཆོད་ཁྲིར་བློས་མི་འགེལ་བའམ།  དེ་ཚོའི་རང་གི་ལག་པས་བཟོས་པའི་ལག་ཆ་ལྷ་མོ་ཨ་ཤེ་རཱ་དང་སྤོས་བདུག་པའི་མཆོད་ཁྲི་རྣམས་ལ་ཡིད་མི་ཆེས་སོ།།

He will not look to the altars, the work of his hands, and he will not look on what his own fingers have made, either the Asherim or the altars of incense.

9  ཉིན་དེ་སླེབས་སྐབས་གྲོང་ཁྱེར་བཙན་པོ་བཟོས་པ་དང་སྲུང་སྐྱོབས་ལེགས་པར་བྱས་པ་རྣམས་ལུང་སྟོང་དུ་འགྱུར་བ་དང།  དེ་ཚོ་ཧི་ཝི་པ་དང་ཨ་མོར་པ་ཚོས་ཨིསི་རཱཨེལ་པ་ཚོ་ནས་བྲོས་སྐབས་སྤངས་པའི་གྲོང་ཁྱེར་ལྟར་གྱང་རུལ་ཁག་ལྷག་པར་འགྱུར་རོ།

In that day their strong cities will be like the deserted places of the wooded heights and the hilltops, which they deserted because of the children of Israel, and there will be desolation.

10  ཨིསི་རཱཨེལ་པ་ཚོ་ཁྱོད་ཚོས་སྟོབས་ཆེན་བྲག་བཞིན་ཁྱོད་ཚོར་སྐྱོབས་པ་དང་སྲུང་སྐྱོབས་གནང་མཁན་དཀོན་མཆོག་དེ་བརྗེད་ཡོད་པ་དང།  དེའི་ཚབ་ལ་ཁྱོད་ཚོས་ཕྱི་རྒྱལ་བའི་ལྷ་ལ་མཆོད་པའི་ཆེད་ལྡུམ་ར་རྩ་ཆེ་རྣམས་འཛུགས་ཡོད་དོ།

For you have forgotten the God of your salvation and have not remembered the Rock of your refuge; therefore, though you plant pleasant plants and sow the vine-branch of a stranger,

11  འོན་ཀྱང་དེ་ཚོ་འདེབས་པའི་ཞོག་པ་དེ་རང་ལ་སྐྱེས་པ་དང་མེ་ཏོག་ཤར་ན་ཡང་དེ་ལ་སྟོན་ཐོག་མི་ཡོང།  དེར་བཀའ་ངལ་དང་མི་དྲག་པའི་ནད་ཟུག་གཅིག་པོ་ཡོང་བར་འགྱུར་རོ༎

though you make them grow on the day that you plant them, and make them blossom in the morning that you sow, yet the harvest will flee away in a day of grief and incurable pain.

12  སྟོབས་ཆེན་མི་རིགས་ཚོ་རྒྱ་མཚོའི་རྦ་རླབ་ཆེན་པོའི་ཆུ་སྒྲ་སྒྲིགས་པ་ལྟར་འུར་སྒྲ་ཐོས་བཞིན་འདུག

Ah, the thunder of many peoples; they thunder like the thundering of the sea! Ah, the roar of nations; they roar like the roaring of mighty waters!

13  མི་རིགས་ཁག་རྦ་རླབ་རྒྱུགས་ཡོང་བ་ལྟར་ཡོང་ངོ།  འོན་ཀྱང་དཀོན་མཆོག་གིས་བཀའ་བཀྱོན་གནང་བ་དང་དེ་ཚོས་ཕྱི་ནུར་བརྒྱབ་བོ།  རི་བོའི་སྟེང་དུ་རྡུལ་ལྟར་དང་རླུང་ནང་སོག་མ་ལྟར་དེ་ཚོ་ཕྱིར་དེད་པར་འགྱུརོ།

The nations roar like the roaring of many waters, but he will rebuke them, and they will flee far away, chased like chaff on the mountains before the wind and whirling dust before the storm.

14  དགོང་དྲོ་དེ་ཚོས་འཇིགས་སྐྲག་བསྐུལ་ན་ཡང་ཞོག་པ་དེ་ཚོ་མེད་པར་འགྱུར།  ང་ཚོའི་ཡུལ་དུ་འཕྲོག་བཅོམ་བྱ་མི་ཚོར་སྐྱལ་བ་ནི་དེ་ལྟར་ཡིན་ནོ༎

At evening time, behold, terror! Before morning, they are no more! This is the portion of those who loot us, and the lot of those who plunder us.

ཡེ་ཤ་ཡཱ (16) – Isaiah (16)

1  བྱེ་ཐང་གི་སེ་ལའི་གྲོང་ཁྱེར་ནས་མོ་ཨབ་པའི་མི་མང་རྣམས་ནས་ཡེ་རུ་ཤ་ལེམ་གྱི་ཁྲིམས་དཔོན་རྒྱལ་སྲིད་སྐྱོངས་མཁན་གྱི་ཆེད་དུ་ལུག་གུ་ཞིག་ཕྱག་རྟགས་སུ་བཏང་ངོ།

Send the lamb to the ruler of the land, from Sela, by way of the desert, to the mount of the daughter of Zion.

2  བྱ་ཚང་ནས་བྱ་འཐོར་བ་ལྟར་དེ་ཚོ་ཆུ་བོ་ཨར་ནོན་གྱི་མཐར་སྒུག་ནས་ཕར་ཚུར་འགྲུལ་བ་རེད།

Like fleeing birds, like a scattered nest, so are the daughters of Moab at the fords of the Arnon.

3  དེ་ཚོས་ཡ་ཧུ་དཱ་པའི་མི་མང་ལ་ང་ཚོས་ཅི་བྱེད་དགོས་གྲོས་སྟོན་གནང་རོགས་གནང།  ཉིན་གུང་གི་ཉི་མ་ཚ་པོའི་དུས་སུ་ཤིང་སྡོང་ཞིག་གི་འོག་ཏུ་གྲིབ་ནག་སིལ་པོ་ཡོང་བ་ལྟར་ང་ཚོར་སྐྱོབ་གནང་ནས་ཁྱེད་རྣམས་ཀྱི་གྲིབ་ནག་ནང་ངལ་གསོ་བྱེད་དུ་བཅུག་རོགས་གནང།  ང་ཚོ་སྐྱབས་བཅོལ་བ་ཡིན་པས་སུས་ཀྱང་མི་མཐོང་བའི་གནས་སུ་སྦས་རོགས་གནང།

“Give counsel; grant justice; make your shade like night at the height of noon; shelter the outcasts; do not reveal the fugitive;

4  ང་ཚོ་ཁྱེད་ཀྱི་ཡུལ་དུ་སྡོད་བཅུག་ནས་ང་ཚོ་ལ་མེད་པར་བཟོ་འདོད་ཡོད་པ་ཚོ་ནས་སྐྱབས་རོགས་གནང་ཞེས་ཞུས་སོ།  (མནར་གཅོད་དང་འཇིགས་པའི་མཐའ་མ་བྱུང་བ་དང་ཡུལ་མེད་པར་བཟོ་མཁན་རྣམས་གནས་པར་མི་འགྱུར་རོ།

let the outcasts of Moab sojourn among you; be a shelter to them from the destroyer. When the oppressor is no more, and destruction has ceased, and he who tramples underfoot has vanished from the land,

5  དེ་ནས་དཱ་བིད་ཀྱི་རིགས་བརྒྱུད་ནས་ཅིག་རྒྱལ་པོར་འགྱུར་ནས།  ཁོང་གིས་མི་མང་རྣམས་དམ་ཚིག་དང་བརྩེ་བའི་ཐོག་ནས་རྒྱལ་སྲིད་སྐྱོངས་བ་དང།  ཁོང་གིས་དྲང་བདེན་གནང་རྒྱུར་མགྱོགས་པོ་དང་ཁྲིམས་ཀྱི་སྲུང་སྐྱོབ་གནང་བར་འགྱུར།)

then a throne will be established in steadfast love, and on it will sit in faithfulness in the tent of David one who judges and seeks justice and is swift to do righteousness.”

6  ཡ་ཧུ་དཱའི་མི་མང་རྣམས་ནས་སྨྲས་པ།  ང་ཚོས་མོ་ཨབ་པའི་མི་མང་རྣམས་ཇི་ལྟར་སྤོབས་པ་ཅན་ཡིན་པ་ཐོས་བྱུང།  ང་ཚོས་དེ་ཚོ་ང་རྒྱལ་ཅན་དང་སྤོབས་པ་ཅན་ཡིན་པ་ཤེས་ཀྱི་ཡོད། འོན་ཀྱང་དེ་ཚོའི་གཏམ་འདོད་རྣམས་སྟོང་པ་ཡིན།

We have heard of the pride of Moab — how proud he is! — of his arrogance, his pride, and his insolence; in his idle boasting he is not right.

7  མོ་ཨབ་པའི་མི་མང་རྣམས་མྱོང་པའི་དཀའ་སྡུག་གི་རྐྱེན་གྱིས་ངུའོ།  དེ་ཚོའི་གྲོང་ཁྱེར་ཀིར་ཧེ་རེསེ་དུ་ཁ་ཟས་ཞིམ་པོ་ཟ་བ་རྣམས་དྲན་ནས་ཚང་མས་ངུ་བར་འགྱུར།  དེ་ཚོ་རེ་བ་མེད་པའི་ངང་འགྱུར་བར་བྱའོ།

Therefore let Moab wail for Moab, let everyone wail. Mourn, utterly stricken, for the raisin cakes of Kir-hareseth.

8  ཧེཤ་བྷོན་ཉེ་འགྲམ་གྱི་ཞིང་དང་སིབ་མཱའི་རྒུན་ཚལ་ཁག་མེད་པར་ཆག་ཡོད་དོ།  རྒུན་ཚལ་འདིའི་རྒུན་ཆང་གིས་རྒྱལ་ཁབ་རྣམས་ཀྱི་རྒྱལ་པོ་ཚོ་ལ་ར་བཟི་རུ་འཇུག་ཡོད།  དུས་སྐབས་ཤིག་ལ་རྒུན་ཚལ་དེ་ཡ་ཛེར་གྱི་གྲོང་ཁྱེར་དང་ཤར་ཕྱོགས་ཀྱི་བྱེ་ཐང་ཁུལ་དང་ནུབ་ཕྱོགས་སུ་འཆི་བའི་རྒྱ་མཚོའི་ཕ་རོལ་བར་ཁྱབ་ཡོད་དོ།

For the fields of Heshbon languish, and the vine of Sibmah; the lords of the nations have struck down its branches, which reached to Jazer and strayed to the desert; its shoots spread abroad and passed over the sea.

9  ད་ངས་ཡ་ཛེར་གྱི་ཆེད་དུ་ངུ་བ་ལྟར་སིབ་མཱའི་རྒུན་ཚལ་གྱི་ཆེད་དུ་ངུའོ།  ངའི་མིག་ཆུ་ཧེཤ་བྷོན་དང་ཨེ་ལི་ལཱེའི་ཆེད་དུ་ཡང་བབས་སོ།  གང་ལ་ཟེར་ན།  དེ་ཚོ་ལ་དགའ་བར་བཟོ་བའི་ཆེད་ཏོན་ཐོག་མེད་དོ།

Therefore I weep with the weeping of Jazer for the vine of Sibmah; I drench you with my tears, O Heshbon and Elealeh; for over your summer fruit and your harvest the shout has ceased.

10  ད་ས་ཞིང་ས་ལུད་འཛོམས་པོའི་ནང་སུ་ལ་ཡང་དགའ་བ་མེད་པར་འགྱུར།  རྒུན་ཚལ་གྱི་ནང་སུ་ཞིག་གིས་ཀྱང་སྐད་འབོད་དང་གླུ་དབྱངས་མི་ལེན་ཞིང།  སུས་ཀྱང་རྒུན་ཆང་བཟོ་བར་རྒུན་འབྲུམ་མི་བརྫིའོ།  དགའ་བའི་སྐད་འབོད་རྫོགས་པ་ཡིན་ནོ།

And joy and gladness are taken away from the fruitful field, and in the vineyards no songs are sung, no cheers are raised; no treader treads out wine in the presses; I have put an end to the shouting.

11  ངས་མོ་ཨབ་གྱི་ཆེད་དུ་སྐྱོ་བའི་སྐད་ངན་འདོན་པ་དང་ཀིར་ཧེ་རེསེ་ཆེད་དུ་མྱ་ངན་བྱེད་དོ།

Therefore my inner parts moan like a lyre for Moab, and my inmost self for Kir-hareseth.

12  མོ་ཨབ་པའི་མི་མང་ཚོས།  དེ་ཚོའི་རི་བོའི་སྟེང་གི་མཆོད་ཡུལ་དང་དེ་ཚོ་རང་གི་མཆོད་ཁང་ཁག་ནང་གསོལ་བ་འདེབས་པར་སོང་ནས་རང་ཉིས་ཐང་ཆད་དོ།  འོན་ཀྱང་དེས་དེ་ཚོ་ལ་ཕན་ཐོགས་གང་ཡང་བྱུང་བར་མི་འགྱུར།

And when Moab presents himself, when he wearies himself on the high place, when he comes to his sanctuary to pray, he will not prevail.

13  སྔོན་དུ་གཙོ་བོ་དཀོན་མཆོག་གིས།  མོ་ཨབ་པའི་སྐོར་ལ་གསུང་འཕྲིན་གནང་བ་དེ་འདི་ལྟར་ཡིན་ནོ།

This is the word that the Lord spoke concerning Moab in the past.

14  ད་ལྟ་གཙོ་བོ་དཀོན་མཆོག་གིས་གསུངས་པ།  ཏན་ཏན་ལོ་གསུམ་གྱི་ནང་མོ་ཨབ་པའི་རྒྱུ་ནོར་འཕོན་ཆེ་རྣམས་རྫོགས་པར་འགྱུར་རོ།  དེ་ཚོ་མི་མང་པོའི་འཕྲོད་ནས་ཉུང་ཉུང་ཞིག་གསོན་པོར་འཚོ་ན་ཡང་ཉམ་ཆུང་དུ་འགྱུར་ཡོང་ཞེས་སོ༎

But now the Lord has spoken, saying, “In three years, like the years of a hired worker, the glory of Moab will be brought into contempt, in spite of all his great multitude, and those who remain will be very few and feeble.”

ཡེ་ཤ་ཡཱ (15) – Isaiah (15)

1  མོ་ཨབ་པའི་སྐོར་ལ་གསུང་འཕྲིན་འདི་ལྟར་ཡིན་ནོ།  ཨར་དང་ཀིར་གྱི་གྲོང་ཁྱེར་མཚན་གཅིག་ལ་འཇིགས་པར་མཛད་པ་དང།  མོ་ཨབ་པའི་ཡུལ་ནི་ཁ་ཁུ་སིམ་པོར་ཆགས་སོ།

An oracle concerning Moab. Because Ar of Moab is laid waste in a night, Moab is undone; because Kir of Moab is laid waste in a night, Moab is undone.

2  དྷི་བྷོན་གྱི་མི་མང་རྣམས་ངུ་བའི་ཆེད་རི་བོའི་སྟེང་མཆོད་ཁང་དུ་འཛེགས་སོ།  མོ་ཨབ་ཀྱི་མི་མང་རྣམས་ནེ་བྷོ་དང་མེ་དྷེ་བྷ་གྲོང་ཁྱེར་གྱི་ཆེད་དུ་མྱ་ངན་གྱིས་ངུ་བ་དང།  དེ་ཚོའི་མྱ་ངན་ངང་སྐྲ་དང་རྨ་ར་གཉིས་བྲེགས་སོ།

He has gone up to the temple, and to Dibon, to the high places to weep; over Nebo and over Medeba Moab wails. On every head is baldness; every beard is shorn;

3  ལམ་དུ་ཡོད་པའི་མི་མང་རྣམས་རྩ་རས་ཀྱི་གོས་གྱོནཡོད་པ་དང།  གྲོང་ཁྱེར་གྱི་ཁྱམས་ར་དང་ཁང་པའི་ཐོག་ཁར་བཅས་པར་མི་མང་རྣམས་མྱ་ངན་བྱེད་ཅིང་བསྡད་ཡོད་དོ།

in the streets they wear sackcloth; on the housetops and in the squares everyone wails and melts in tears.

4  ཧེཤ་བྷོན་དང་ཨེ་ལི་ལཱེའི་མི་མང་རྣམས་སྐད་འབོད་བྱེད་པ་དང་དེ་ཚོའི་སྐད་ཐག་རིང་ཡ་ཧཛ་བར་དུ་གོ་བ་དང།  དམག་མི་ཚོ་ཡང་འདར་བ་དང་དེ་ཚོའི་སྙིང་སྟོབས་ཡང་རླག་པར་ཡོད་དོ།

Heshbon and Elealeh cry out; their voice is heard as far as Jahaz; therefore the armed men of Moab cry aloud; his soul trembles.

5  ངའི་སེམས་ནི་མོ་ཨབ་ཀྱི་ཆེད་དུ་ངུ་འབོད་བྱེད་དོ།  མི་མང་རྣམས་ཛོ་ཨར་དང་ཨེག་ལད་ཤེ་ལི་ཤི་ཡཱའི་གྲོང་དུ་བྲོས་སོ།  འགའ་ཤས་ལུ་ཧིདའི་ལམ་དུ་འཛེགས་སྐབས་ངུ་བཞིན་ཡོད་པ་དང།  འགའ་ཤས་མྱ་ངན་གྱི་སྐད་ཆེན་པོ་འདོན་བཞིན་ཧོ་རོ་ནེམ་དུ་བྲོས་སོ།

My heart cries out for Moab; her fugitives flee to Zoar, to Eglath-shelishiyah. For at the ascent of Luhith they go up weeping; on the road to Horonaim they raise a cry of destruction;

6  ནིམ་རིམ་གྱི་རྒྱུགས་ཆུ་སྐམ་ཡོད་པ་དང།  དེའི་ཉེ་འགྲམ་གྱི་རྩ་སྐམ་ནས་སྔོ་རིགས་གང་ཡང་ལྷག་མེད་དོ།

the waters of Nimrim are a desolation; the grass is withered, the vegetation fails, the greenery is no more.

7  མི་མང་རང་གི་རྒྱུ་དངོས་ཡོངས་རྫོགས་འཁྱེར་ནས་བྲོས་ཐབས་ཀྱིས་ཝི་ལོའི་ལུང་གཤོང་རྒལ་ནས་ཕྱིན་ནོ།

Therefore the abundance they have gained and what they have laid up they carry away over the Brook of the Willows.

8  མོ་ཨབ་ཀྱི་ས་མཚམས་ཡོངས་སུ་ངུ་སྐད་གོ་བ་དང།  དེ་ཨེག་ལེམ་དང་བྷིར་ཨེ་ལིམ་གྱི་གྲོང་དུ་ཡང་གོའོ།

For a cry has gone around the land of Moab; her wailing reaches to Eglaim; her wailing reaches to Beer-elim.

9  དྷི་བྷོན་གྱི་གྲོང་གི་རྒྱུགས་ཆུ་ཁྲག་གིས་དམར་པོ་ཆགས་ཡོད་པ་དང།  ད་དུང་དེ་ཁུལ་གྱི་མི་མང་རྣམས་ཀྱི་ཆེད་དུ་གཙོ་བོ་དཀོན་མཆོག་ལ་དེ་ལས་ཆེ་བ་སྡུག་བསྔལ་གྱི་བྱ་བ་ཞིག་ཟུར་དུ་འཇོག་གནང་ཡོད་པ་དང།  མོ་ཨབ་ཏུ་ལྷག་ལུས་གསོན་པོ་ཚང་མ་ཧ་ཅང་སྡུག་རྩུབ་ཅན་གྱི་འདེབས་གསོད་བྱེད་པར་འགྱུར་རོ༎

For the waters of Dibon are full of blood; for I will bring upon Dibon even more, a lion for those of Moab who escape, for the remnant of the land.