East from Eden

They walked, Adam the man and Eve his wife, just the two of them alone in the wide steppe. Evening was coming on, then night.

Eve picked her way through the grass with care. “Hurry up!”, said Adam.  And she replied, “But God said that snakes would be our enemies.

Adam replied, “Maybe. But his meaning was more than that; just as that snake tempted you in the Garden, so that chief demon will lie in wait for other opportunities to lie to you and your children.”

They walked on; what else to do? They were afraid now. Adam shivered, and turned on her saying, “It was all your fault.” She answered, “But you could have stopped me from eating the pear. He, “You had already taken a bite”. Eve, “So what!” Adam, “You clearly found it delicious.” Eve, “Yes, it was. The snake told me it would be.” Adam, “You didn’t have to believe him.” Eve, “Nor did you have to believe me, and eat a pear yourself.” Adam, “But you started it; admit it.”

Eve, “I did, yes; but what to say? You heard what the snake said when he pointed at that beautiful tree. He said that we would be wonderfully wise, like Yahweh God, and able to know everything that was good and bad. He lied. But we wanted to believe him; isn’t that so? Just admit that.”

Adam, “Yes, we did want to. In that you are right. And now we can do anything that we want to do.”

He was quiet for a while as they walked, and then continued, “And we knew that we were naked, because our minds had become changed. And our minds too were naked and visible to God, just as our bodies were. So we hid, knowing he would be displeased …,” he paused, “… displeased that we had neither trusted nor wanted his daily love to give us everything that was best. And we still doubt  his love. So we have got what we wanted; now therefore we have to look after ourselves.”

They stopped for one last look back. There the gates were guarded by watchful heavenly beings whose faces looked in all four directions at the same time. And there in the sunset of the western sky was a great flaming sword that lunged in all directions as if held by a dancing warrior. No way back there. Nor did they want to return. They had rebelled against Yahweh God by wanting to do their own thing. Ahead was pain, impermanence as they aged, then death. The wages of sin is death (Romans 6:23a). No opportunity now for them to eat from the Tree of Life.

རོ་མཱ་པ།  6:23

དེས་ན་སྡིག་ཉེས་ཀྱི་གླ་ཆ་ནི་འཆི་བ་ཡིན། འོན་ཀྱང་དཀོན་མཆོག་གི་རིན་ཐང་བྲལ་བའི་ཐུགས་རྗེའི་གནང་སྦྱིན་ནི་མཱ་ཤི་ཀ་ཡེ་ཤུ་ངེད་རྣམས་ཀྱི་གཙོ་བོ་བརྒྱུད་ནས་ཐོབ་པའི་དཔག་ཏུ་མེད་པའི་ཚེ་དེ་ཡིན་ནོ།།


So now it was their own thing that they must do; and they walked on.

And Adam muttered, “I wonder what God meant by your offspring bruising the snake’s head one day?” Eve also wondered.


The Truth of Suffering (sdug bsngal gyi bden pa)

And they walked to find a place to shelter, water to drink, and food to eat. There was fear about the future. It would be a hard struggle to survive.

Years passed, during which Adam toiled and sweated to cultivate the land, but weeds and thistles grew better than wheat and barley.

As for Eve, her desire was for her husband (Genesis 3:16), and in time she bore her first baby. Then after all the pain of giving birth after all the pain, she knew that God had helped her (Genesis 4:1). So perhaps God would be helping them after all. And they learned to make offerings to him (Genesis 4:4)


 འགོད་པ། 3:16

 ཡ་ཝེ་དཀོན་མཆོག་གིས་བུད་མེད་ལ་ “ངས་ཁྱོད་ཀྱི་ཕྲུ་གུ་འཁོར་བའི་དཀའ་ངལ་དང་སྐྱེ་བའི་སྡུག་བསྔལ་མང་དུ་གཏོང་བར་བྱ་སྟེ། འོན་ཀྱང་ཁྱོད་ཀྱིས་ཁྱོ་བོ་མཉམ་དུ་སྡོད་འདོད་པ་དང༌། ཁོས་ཁྱོད་ལ་དབང་བྱེད་ཡོང་” ཞེས་གསུངས།


  འགོད་པ། 4:1

དེ་ཡང་ཨ་དམ་རང་གི་གཏན་གྲོགས་ཧ་ཝ་དང་མཉམ་དུ་འདུས་པས། མོ་མངལ་དང་ལྡན་པར་གྱུར་ཏེ། བུ་ཞིག་སྐྱེས་པས། ཁོ་མོས་ “ཡ་ཝེ་དཀོན་མཆོག་གི་བྱིན་རླབས་ཀྱིས་ང་ལ་བུ་ཞིག་སྐྱེས་བྱུང་” ཞེས་བཤད། ཁོང་གིས་བུ་དེའི་མིང་ལ་ཀ་ཡིན་ཞེས་བཏགས།


  འགོད་པ། 4:4

 ཧ་བེལ་གྱིས་སྔོན་སྐྱེས་ལུག་གི་ཚི་ལུས་དཀོན་མཆོག་ལ་མཆོད་པ་ཕུལ་ཏེ། ཁོ་དང་ཁོའི་མཆོད་པ་ལ་དཀོན་མཆོག་ཐུགས་དགྱེས།




The Story as Written in the Holy Scripture

It is important that you read this again. See last week’s post of Genesis Chapter 3

The Truth of the Cause of Suffering (Genesis 3:16-20)

འགོད་པ། 3

16 ཡ་ཝེ་དཀོན་མཆོག་གིས་བུད་མེད་ལ་ “ངས་ཁྱོད་ཀྱི་ཕྲུ་གུ་འཁོར་བའི་དཀའ་ངལ་དང་སྐྱེ་བའི་སྡུག་བསྔལ་མང་དུ་གཏོང་བར་བྱ་སྟེ། འོན་ཀྱང་ཁྱོད་ཀྱིས་ཁྱོ་བོ་མཉམ་དུ་སྡོད་འདོད་པ་དང༌། ཁོས་ཁྱོད་ལ་དབང་བྱེད་ཡོང་” ཞེས་གསུངས། 17 ཡང་དཀོན་མཆོག་གིས་མི་དེ་ལ་ “ཁྱོད་ཀྱིས་རང་གི་གཏན་གྲོགས་ཀྱི་ཁ་ལ་ཉན་ཏེ། ངས་ཟ་མི་ཆོག་ཅེས་བཤད་པའི་ཤིང་འབྲས་ལས་ཁྱོད་ཀྱིས་བཟས་པས། ངས་ཁྱོད་ཀྱི་འདེབས་ལས་དཀའ་ལས་སུ་འགྱུར་བར་བྱ། ས་ཞིང་ལས་སྟོན་ཐོག་སྡུད་པའི་ཆེད་ནམ་འཚོ་བའི་བར་དུ་ཁྱོད་ཀྱིས་དཀའ་ལས་བརྒྱག་དགོས། 18 ས་ཞིང་ལས་ཁྱོད་ལ་ཚེར་མ་དང་རྩ་ངན་སྐྱེ་ཡོང༌། དེ་སྐྱེས་པའི་ས་ཞིང་གི་སྔོ་ཚོད་རྣམས་ཁྱོད་ཀྱིས་ཟ་དགོས། 19 ཁྱོད་ནི་ཐལ་བ་ནས་བཟོས་པའི་རྐྱེན་གྱིས་ཁྱོད་ཐལ་བར་མ་ལོག་པའི་བར་དུ་ས་ལས་འབྲས་བུ་འཐོབ་པའི་ཕྱིར་རྔུལ་ནག་འདོན་ཏེ་དཀའ་ངལ་སྤྱད་དགོས། མཐའ་མར་ཁྱོད་ནི་ཐལ་བ་ནས་བཟོས་པ་ཡིན་པས་ཁྱོད་ཐལ་བར་འགྱུར་རོ་” ཞེས་གསུངས། 20 དེ་ནས་མིང་ལ་ཨ་དམ་ཞེས་པའི་མི་དེས་རང་གི་གཏན་གྲོགས་ཀྱི་མིང་ལ་ཧ་ཝ་ཞེས་བཏགས། གང་ལགས་ཟེར་ན། མོ་རང་ནི་མི་ཐམས་ཅད་ཀྱི་ཨ་མ་ཡིན་པས་སོ།


From Adam, whose name means ‘mankind’, and from Eve, ‘The Mother of all Living’, the tendency to suffer through rebelling against God has passed to all their descendants (sdug bsngal gyi kun ‘byung gyi bden pa; Romans 5:12).

རོ་མཱ་པ།   5:12   

 མི་གཅིག་གི་རྐྱེན་གྱིས་སྡིག་ཉེས་འཛམ་གླིང་དུ་བྱུང་ཞིང༌། སྡིག་ཉེས་ལས་འཆི་བ་བྱུང་བས། ཐམས་ཅད་ཀྱིས་སྡིག་པའི་ལས་བྱས་པའི་རྐྱེན་གྱིས་འཆི་བ་ནི་མིའི་རིགས་ཀུན་ལ་བྱུང༌།


The Truth of the Cessation of Suffering (sdug bsngal gyi ‘gog pa’ bden pa)

God’s curse spoken to the snake, included the word of ‘him being bruised by an offspring of the woman’. One day the man Jesus Christ Mashiga (Ma Shi Ka) would put his conquering foot on Satan’s head (Genesis 3:15;1 Corinthians 15:27a), and win unfading life for the believer (Romans 6:23).

འགོད་པ།   3:15

ངས་ཁྱོད་དང་བུད་མེད་གཉིས་དགྲ་བོར་འབྱུང་བར་བྱ། ཁྱོད་ཀྱི་རྒྱུད་དང་མོའི་རྒྱུད་ཀྱི་བར་ཕན་ཚུན་སྡང་བར་བྱ་དང༌། ཁོང་གིས་ཁྱོད་ཀྱི་མགོ་བརྫི་ཡོང༌། ཡང་ཁྱོད་ཀྱིས་ཁོང་གི་ཞབས་རྟིང་ལ་སོ་བཏབ་ཡོང་” ཞེས་གསུངས།


ཀོ་རིན་ཐུ་པ། ༡  15:27

གང་ལགས་ཤེ་ན། དཀོན་མཆོག་གིས་དོན་ཐམས་ཅད་མཱ་ཤི་ཀའི་ཞབས་འོག་ཏུ་བཅུག་པར་མཛད། འོན་ཀྱང་གསུང་རབ་ཏུ་དོན་ཐམས་ཅད་དབང་འོག་ཏུ་འཇུག་པར་གྱུར་ཞེས་འཁོད་པའི་ཐམས་ཅད་ཅེས་པ་ནི་མཱ་ཤི་ཀའི་དབང་འོག་ཏུ་འཇུག་མཁན་དཀོན་མཆོག་རང་ཉིད་མ་གཏོགས་པ་གསལ་པོ་ཡིན།


རོ་མཱ་པ།  6:23

དེས་ན་སྡིག་ཉེས་ཀྱི་གླ་ཆ་ནི་འཆི་བ་ཡིན། འོན་ཀྱང་དཀོན་མཆོག་གི་རིན་ཐང་བྲལ་བའི་ཐུགས་རྗེའི་གནང་སྦྱིན་ནི་མཱ་ཤི་ཀ་ཡེ་ཤུ་ངེད་རྣམས་ཀྱི་གཙོ་བོ་བརྒྱུད་ནས་ཐོབ་པའི་དཔག་ཏུ་མེད་པའི་ཚེ་དེ་ཡིན་ནོ།།



Ways of Walking

ཡོ་ཧ་ནན། ༡   3:12    

བདུད་ཀྱི་ཁོངས་གཏོགས་ཡིན་པའི་རང་གི་གཅུང་པོ་སྲོག་གཅོད་མཁན་ཀ་ཡིན་ནང་བཞིན་ལ་མ་འགྱུར་ཞིག ཅིའི་ཕྱིར་བསད་ཞེ་ན། ཀ་ཡིན་གྱི་བྱ་བ་ངན་པ་ཡིན་ཞིང༌། ཁོའི་གཅུང་པོའི་བྱ་བ་དྲང་པོ་ཡིན་པས་སོ།*


Last time we learned in Genesis Chapter 3 why Adam and Eve were expelled from the Garden of Eden. The story continues in Genesis 4 where we will find how one son’s behaviour (spyod lam) differed from that of the other.


འགོད་པ། 4:1

དེ་ཡང་ཨ་དམ་རང་གི་གཏན་གྲོགས་ཧ་ཝ་དང་མཉམ་དུ་འདུས་པས། མོ་མངལ་དང་ལྡན་པར་གྱུར་ཏེ། བུ་ཞིག་སྐྱེས་པས། ཁོ་མོས་ “ཡ་ཝེ་དཀོན་མཆོག་གི་བྱིན་རླབས་ཀྱིས་ང་ལ་བུ་ཞིག་སྐྱེས་བྱུང་” ཞེས་བཤད། ཁོང་གིས་བུ་དེའི་མིང་ལ་ཀ་ཡིན་ཞེས་བཏགས།


Cain is born and Eve realises that the LORD has helped her through all the pain of giving birth.


འགོད་པ། 4:2-3

དེ་ནས་ཡང་ཁོང་ལ་བུ་ཆུང་བ་ཧ་བེལ་སྐྱེས་སྟེ། ཧ་བེལ་གྱིས་ལུག་རྫི་བྱས་པ་དང༌། ཀ་ཡིན་གྱིས་ཞིང་ལས་བྱས།  དུས་འགའ་ཞིག་གི་རྗེས་སུ་ཀ་ཡིན་གྱིས་ཞིང་གི་འབྲས་བུ་ནས་ཡ་ཝེ་དཀོན་མཆོག་ལ་མཆོད་པ་ཞིག་ཕུལ།


God’s help continues. He had given Adam and Eve clothing (Genesis 3:21). Now he has also enabled that first family to grow crops and to herd animals. For this reason they make offerings.


འགོད་པ། 4:4-7

 ཧ་བེལ་གྱིས་སྔོན་སྐྱེས་ལུག་གི་ཚི་ལུས་དཀོན་མཆོག་ལ་མཆོད་པ་ཕུལ་ཏེ། ཁོ་དང་ཁོའི་མཆོད་པ་ལ་དཀོན་མཆོག་ཐུགས་དགྱེས།  འོན་ཀྱང་ཀ་ཡིན་གྱི་མཆོད་པ་ལ་དཀོན་མཆོག་ཐུགས་མ་དགྱེས་པས། ཀ་ཡིན་ཤིན་ཏུ་ཁྲོས་ཤིང་རྣམ་འགྱུར་ལོག་གོ  ཡ་ཝེ་དཀོན་མཆོག་གིས་ཀ་ཡིན་ལ་ “ཁྱོད་རང་རླུང་ལངས་ཏེ་རྣམ་འགྱུར་ལོག་པའི་དོན་གང་ཡིན་ནམ།  གལ་ཏེ་ཁྱོད་ཀྱིས་སྤྱོད་པ་བཟང་པོ་བྱས་པ་ཡིན་ན་ངས་ཁྱོད་རང་ངེས་པར་དོར་བར་མི་བྱ། འོན་ཀྱང་ཁྱོད་ཀྱིས་ལས་ངན་བྱས་པ་ཡིན་ན། སྡིག་ཉེས་ནི་སྤྱང་ཀིས་ལུག་གུ་སྒུག་པ་ལྟར་ཁྱོད་ཀྱི་འགྲམ་ལ་སྒུག་ནས་བསྡད་ཡོད། དེས་ཁྱོད་ལ་དབང་གནོན་བྱེད་པར་འདོད་ཀྱང༌། ཁྱོད་དེ་ལ་དབང་དུ་སྒྱུར་དགོས་” ཞེས་གསུངས།


Cain had no desire to honour the LORD; instead, he thought, maybe, that by making an offering the  destruction of his crops by hail and diseases could be prevented. But Abel, in making his offering, wanted to give honour to God, and for this reason the LORD was pleased. And Cain knew it. When the LORD accepted Abel’s offering, a passion of disgust boiled up in Cain’s heart; it was nothing less than hatred for the goodness of his simple little brother. The chief demon was lying in ambush, like a snake, wanting to have evil power over of Cain’s life.


འགོད་པ། 4:6-8

 ཡ་ཝེ་དཀོན་མཆོག་གིས་ཀ་ཡིན་ལ་ “ཁྱོད་རང་རླུང་ལངས་ཏེ་རྣམ་འགྱུར་ལོག་པའི་དོན་གང་ཡིན་ནམ།  གལ་ཏེ་ཁྱོད་ཀྱིས་སྤྱོད་པ་བཟང་པོ་བྱས་པ་ཡིན་ན་ངས་ཁྱོད་རང་ངེས་པར་དོར་བར་མི་བྱ། འོན་ཀྱང་ཁྱོད་ཀྱིས་ལས་ངན་བྱས་པ་ཡིན་ན། སྡིག་ཉེས་ནི་སྤྱང་ཀིས་ལུག་གུ་སྒུག་པ་ལྟར་ཁྱོད་ཀྱི་འགྲམ་ལ་སྒུག་ནས་བསྡད་ཡོད། དེས་ཁྱོད་ལ་དབང་གནོན་བྱེད་པར་འདོད་ཀྱང༌། ཁྱོད་དེ་ལ་དབང་དུ་སྒྱུར་དགོས་” ཞེས་གསུངས།  དེ་ནས་ཀ་ཡིན་གྱིས་རང་གི་གཅུང་པོ་ཧ་བེལ་ལ་ “ང་ཚོ་ས་ཞིང་ལ་འགྲོ་” ཞེས་བཤད་དེ། ཞིང་ཁར་ཀ་ཡིན་གྱིས་ཁོའི་གཅུང་པོ་ཧ་བེལ་བརྡུངས་ནས་བསད།


Despite the LORD’s warning, Cain planned murder. When Cain said, ”Come with me!”, Abel, so simple and unsuspecting, went out with him to the steppe.


འགོད་པ། 4:9-16

 དེའི་རྗེས་སུ་ཡ་ཝེ་དཀོན་མཆོག་གིས་ཀ་ཡིན་ལ་ “ཁྱོད་ཀྱི་སྤུན་མཆེད་ཧ་བེལ་གང་དུ་ཡོད་དམ་” ཞེས་བཀའ་དྲིས་གནང་བས། དེའི་ལན་ལ་ཁོས་ “ངས་མི་ཤེས། ཁོ་གང་དུ་ཡོད་མེད་ལྟ་མཁན་ང་རེད་དམ་” ཞེས་བཤད།  དེ་ནས་ཡ་ཝེ་དཀོན་མཆོག་གིས་ “ཁྱོད་ཀྱིས་ལས་ངན་དེ་ལྟར་གང་གི་དོན་དུ་བྱས་སམ། ཁྱོད་ཀྱི་གཅུང་པོའི་ཁྲག་གིས་ས་སྟེང་ནས་ང་འབོད་ཀྱི་འདུག  དེའི་རྐྱེན་ཁྱོད་ལ་ཆད་པ་ཞིག་ཕོག་པར་འོས་པས། ད་ཕྱིན་ཆད་ཁྱོད་ཀྱིས་ཞིང་ལས་བྱེད་མི་ཆོག གང་ལགས་ཟེར་ན། ཁྱོད་ཀྱིས་བསད་པའི་གཅུང་པོའི་ཁྲག་དེ་སའི་ནང་ཐིམ་ཡོད་པས་སོ།  ཁྱོད་ཀྱིས་ས་ལས་འབྲས་བུ་ཐོབ་ཐབས་བྱས་ཀྱང་འབྲས་བུ་གང་ཡང་སྐྱེ་མི་ཡོང༌། ཁྱོད་ནི་ཆགས་ས་བརྟེན་ས་མེད་པར་འཇིག་རྟེན་ནང་འཁྱམས་ཏེ་བསྡད་དགོས་ཡོང་” ཞེས་གསུངས། དེ་ནས་ཀ་ཡིན་གྱིས་ཡ་ཝེ་དཀོན་མཆོག་ལ་ “ཉེས་ཆད་དེ་ལྟར་ངས་འཁུར་མི་ཐུབ།  གཟིགས་དང༌། ཁྱེད་ཀྱིས་དེ་རིང་ང་ཁྱེད་རང་གི་སྐུ་དྲུང་དང་ས་ཞིང་ནས་བསྐྲད་གནང་བས། ང་ནི་ཁྱིམ་མེད་འཇིག་རྟེན་ནང་འཁྱམས་ཏེ་བསྡད་ན་སུ་ཡིན་ཡང་ང་དང་ཕྲད་པ་དེས་ང་གསད་ཡོང་” ཞེས་བཤད།  འོན་ཀྱང་ཡ་ཝེ་དཀོན་མཆོག་གིས་ “དེ་ལྟར་མིན། གལ་ཏེ་གཞན་གྱིས་ཁྱོད་བསད་ན་སྲོག་གཅོད་མཁན་དེ་ལ་ཆད་པ་ལྡབ་བདུན་ཕོག་ཡོང་” ཞེས་གསུངས། དེའི་རྐྱེན་གྱིས་ཀ་ཡིན་མི་གཞན་གྱིས་མི་གསོད་པའི་ཕྱིར་དཀོན་མཆོག་གིས་ཁོ་ལ་རྟགས་ཤིག་བསྐྱོན།  དེ་ནས་ཀ་ཡིན་ཡ་ཝེ་དཀོན་མཆོག་གི་དྲུང་ནས་སོང་སྟེ། ཨེ་དེན་གྱི་ཤར་ཕྱོགས་སུ་ཡོད་པའི་ས་ཆ་འཁྱམ་ཉུལ་ཞེས་པར་གནས་སོ།།


The body was buried. But God knew. Then, when Abel remained missing and Cain’s crops failed to grow, it became understood by people that Cain was a murderer.


The Way of Cain

See how little he respects the LORD; instead he answers rudely (v.9).

See how he does not repent; instead he complains of his punishment. So the LORD gives him protection from any human avenger of Abel’s blood; and thus graciously gives him time to repent.

[Note: Every man’s life is precious to God, even Cain’s life. And for murder a price must be paid. Blood is paid for with blood. But in the end vengeance belongs to God, who will pass sentence of death on every murderer; and God’s vengeance, that vengeance of sevenfold perfection, would be carried out even on a man who murdered Cain!]

See how Cain does not even thank the LORD for that protection, but takes himself even further away on his own selfish path of wandering (v.16).

[Note on Cain’s carelessness: Jewish religious experts wrote a description of him as saying, “There is no judgment, no judge, no future life; no good reward will be given to the righteous, nor will judgment be inflicted on the wicked.”]


The Way of Abel

Abel the good man died. As for Cain, he followed the path of wandering his own way, and made a successful living for himself and established a lineage. The evil man prospered, as so often happens.

Yet Abel’s blood continued to speak from the ground. God could not and would not forget.

One day there would be God-given laws to decide cases of murder and homicide. The desire of relatives for vengeance would be satisfied.

And yet another future day lay far ahead when the precious blood of an innocent man, instead of speaking in a cry for vengeance, would speak the better news of all vengeance done, “Finished!” (John 19:30)

ཡོ་ཧ་ནན།     19:30   

 ཡེ་ཤུས་རྒུན་ཆང་སྐྱུར་མོ་དེ་བཞེས་ནས་ “ད་གྲུབ་བོ་” ཞེས་གསུངས་པ་དང༌། དབུ་བཏུད་དེ་སྐུ་སྲོག་བཏང་གནང་ངོ༌།།




When Jesus bled and died two criminals died on other crosses next to him; vengeance was being taken on them by the Roman judges for the violence that they as robbers had committed. But one of them recognized that Jesus was the sinless Messiah, and repented of his crimes. And Jesus comforted him.

You can read about it in Luke 23:32-43.


ལུ་ཀཱ     23:32-43   

 ཁོང་དང་མཉམ་དུ་ཉེས་ཅན་གཉིས་སྲོག་གཅོད་གཏོང་ཕྱིར་ཁྲིད།  མགོ་རུས་ཞེས་ཟེར་བའི་ས་ཆར་སླེབས་ནས་ཁོང་མཉམ་དུ་ཉེས་ཅན་གཉིས་ནས་གཅིག་ཁོང་གི་གཡས་ཕྱོགས་སུ་ཡོད་པའི་རྒྱང་ཤིང་དང་གཅིག་ཁོང་གི་གཡོན་ཕྱོགས་སུ་ཡོད་པའི་རྒྱང་ཤིང་ལ་གཟེར་བརྒྱབ།  དེ་ནས་ཡེ་ཤུས་ “ཀྱེ་ཡབ་ལགས། ཁོ་ཚོས་གང་བྱེད་པ་མི་རྟོགས་པས་ཁོ་ཚོའི་སྡིག་ཉེས་སེལ་བར་མཛོད་” ཅེས་གསུངས་པ་དང༌། དམག་མིས་རྒྱན་བརྒྱབ་ནས་ཁོང་གི་ན་བཟའ་བགོ་བཤའ་བྱས། མི་ཚོགས་ཀྱིས་ས་ཆ་དེར་བལྟས་ནས་བསྡད། དཔོན་རིགས་ཀྱིས་ཀྱང་ཁོང་ལ་འཕྱ་དམོད་བྱེད་དེ་ “ཁོས་གཞན་རྣམས་བསྐྱབས་ཏེ་ཁོ་ནི་དཀོན་མཆོག་གིས་བདམས་པའི་སྐྱབས་མགོན་མཱ་ཤི་ཀ་ཡིན་ན། རང་ཉིད་སྐྱོབ་པར་བྱོས་ཤིག་” ཅེས་བཤད།  དམག་མིས་ཀྱང་ཁོང་ལ་འཕྱ་སྨོད་བྱེད་དེ་ཁོང་གི་མདུན་དུ་ཡོང་ནས་ཁོང་ལ་རྒུན་ཆང་སྐྱུར་མོ་ཕུལ་ཏེ།  “ཁྱོད་ཡ་ཧུ་དཱ་པའི་རྒྱལ་པོ་ཡིན་ན་རང་ཉིད་སྐྱོབ་པར་བྱོས་ཤིག་” ཅེས་ཟེར།  ཁོང་གི་སྟེང་ལ་ཡོད་པའི་ཉེས་ཚིག་ལ་ཡ་ཧུ་དཱ་པའི་རྒྱལ་པོ་ཞེས་བྲིས་ཡོད།  དེར་རྒྱང་ཤིང་ལ་ཡོད་པའི་ཉེས་ཅན་གཉིས་ལས་གཅིག་གིས་ཁོང་ལ་ཁ་ངན་བཤད་དེ་ “ཁྱོད་སྐྱབས་མགོན་མཱ་ཤི་ཀ་མ་ཡིན་ནམ། ཁྱོད་ཀྱིས་རང་ཉིད་དང་ང་ཚོ་སྐྱོབས་ཤིག་” ཅེས་ཟེར།  འོན་ཀྱང་མི་དེ་ལ་བཀའ་བཀྱོན་བྱས་ནས་ཉེས་ཅན་གཞན་གྱིས་ “ཁྱོད་ལ་ཡང་ཁོང་གི་ཉེས་ཆད་དང་འདྲ་བ་ཕོག་པས་ཁྱོད་རང་དཀོན་མཆོག་ལའང་མི་འཇིགས་སམ།  ང་ཚོ་གཉིས་ཀྱིས་བྱས་པའི་ལས་ངན་དང་མཐུན་པའི་ཆད་པ་བྱུང་བས་ང་ཚོར་དྲང་པོའི་ཁྲིམས་གཅོད་ཕོག འོན་ཀྱང་མི་འདིས་ཉེས་སྐྱོན་ཅི་ཡང་མ་བྱས་” ཞེས་གསུངས་ནས།  ཁོས་ “ཡེ་ཤུ་ལགས། ཁྱེད་ཀྱི་རྒྱལ་སྲིད་ཐོབ་དུས་ང་དྲན་དུ་གསོལ་” ཞེས་ཞུས་པས།  ཁོང་གིས་ཁོ་ལ་ “ངས་ཁྱོད་ལ་བདེན་པར་ཟེར་རྒྱུར། ཉིན་མོ་འདི་རང་ལ་ཁྱོད་ང་དང་མཉམ་དུ་དཀོན་མཆོག་གི་ཞིང་ཁམས་སུ་ཡོད་པར་འགྱུར་རོ་” ཞེས་གསུངས། སྟོན་པ་ཡེ་ཤུ་སྐུ་ཚེ་ལས་་པ།


The repentant criminal died on earth, but would find liberation at God’s judgment seat; it was because Jesus was carrying on himself the vengeance required of all murderers. He died instead of them; his blood was being shed for them that they might not die the second death but have unfading life.

The blood of Jesus “speaks a better word than the blood of Abel” (Hebrews 12:24)


ཡ་ཧུ་དཱ་པ།     12:24   

 ཞལ་ཆད་གསར་པའི་བར་མི་ཡེ་ཤུ་དང༌། ཧ་བེལ་གྱི་ཁྲག་ལས་གཏམ་ལྷག་པར་བཟང་པོ་སྨྲ་སྟེ་སྐུ་ཁྲག་གཏོར་བ་དེའི་མདུན་དུ་སླེབས།



Last time we read of Abel’s faith and of Cain’s evil behaviour. Abel died, but he still speaks to us through his faith (Hebrews 11:4). And, sadly, Cain too still speaks (see footnote).

ཡ་ཧུ་དཱ་པ།     11:4

དད་པའི་སྒོ་ནས་མེས་པོ་ཧ་བེལ་གྱིས་ཁོའི་སྤུན་ཀ་ཡིན་ལས་ལེགས་པའི་མཆོད་པ་ཞིག་དཀོན་མཆོག་ལ་ཕུལ་བས། དྲང་ལྡན་པ་ཞིག་ཡིན་པར་མཚོན་ཞིང༌། ཁོང་གི་མཆོད་པ་ལ་དཀོན་མཆོག་གི་གདེང་འཇོག་ཐོབ། ཧ་བེལ་ཤི་ཡང་དད་པའི་དཔེའི་སྒོ་ནས་ད་དུང་ང་ཚོར་གཏམ་བྱེད།



Cain’s Double Punishment

He was punished for murdering Abel, both by the LORD, and by men who did not want Cain’s company.

  འགོད་པ། 4:12

 ཁྱོད་ཀྱིས་ས་ལས་འབྲས་བུ་ཐོབ་ཐབས་བྱས་ཀྱང་འབྲས་བུ་གང་ཡང་སྐྱེ་མི་ཡོང༌། ཁྱོད་ནི་ཆགས་ས་བརྟེན་ས་མེད་པར་འཇིག་རྟེན་ནང་འཁྱམས་ཏེ་བསྡད་དགོས་ཡོང་” ཞེས་གསུངས།


Cain is Unrepentant

See how he blames the LORD for his punishment.

འགོད་པ། 4:13-14

དེ་ནས་ཀ་ཡིན་གྱིས་ཡ་ཝེ་དཀོན་མཆོག་ལ་ “ཉེས་ཆད་དེ་ལྟར་ངས་འཁུར་མི་ཐུབ།  གཟིགས་དང༌། ཁྱེད་ཀྱིས་དེ་རིང་ང་ཁྱེད་རང་གི་སྐུ་དྲུང་དང་ས་ཞིང་ནས་བསྐྲད་གནང་བས། ང་ནི་ཁྱིམ་མེད་འཇིག་རྟེན་ནང་འཁྱམས་ཏེ་བསྡད་ན་སུ་ཡིན་ཡང་ང་དང་ཕྲད་པ་དེས་ང་གསད་ཡོང་” ཞེས་བཤད།


A Wanderer’s Path

Cain went east on a path away from the LORD, wandering and settling; then taking up his tents to wander and stop again.

  འགོད་པ། 4:16

 དེ་ནས་ཀ་ཡིན་ཡ་ཝེ་དཀོན་མཆོག་གི་དྲུང་ནས་སོང་སྟེ། ཨེ་དེན་གྱི་ཤར་ཕྱོགས་སུ་ཡོད་པའི་ས་ཆ་འཁྱམ་ཉུལ་ཞེས་པར་གནས་སོ།།


Cain a Self-made Man

He finally settled in one place and built a ‘city’, a fortress (mkhar rdzong) perhaps. ‘I’ve done it; I’ve succeeded without God’s help. Let everyone know that!’, he said. And he named it after his son.

  འགོད་པ། 4:17

ཀ་ཡིན་དང་རང་གི་ཆུང་མ་ལ་བུ་ཞིག་སྐྱེས་ཏེ། ཁོའི་མིང་ཧ་ནོག་བཏགས་སོ། དེ་ནས་ཀ་ཡིན་གྱིས་གྲོང་ཁྱེར་ཞིག་བཟོས་ཏེ། གྲོང་ཁྱེར་དེ་ལ་རང་གི་བུའི་མིང་ལྟར་ཧ་ནོག་ཞེས་བཏགས་སོ།


Cain’s Descendants

Cain’s family line continued for a while. Read on.

འགོད་པ། 4:18-22

ཧ་ནོག་ལས་བུ་ཞིག་བྱུང་ངོ་། མིང་ལ་ཨི་རད་བཏགས་སོ། ཁོ་ནི་མེ་ཧུ་ཡ་ཨེལ་གྱི་ཕ་ཡིན་ནོ། མེ་ཧུ་ཡ་ཨེལ་ལ་མེ་ཐུ་ཤ་ཨེལ་ཞེས་པའི་བུ་ཞིག་བྱུང་ངོ་། ཁོ་ནི་ལ་མེག་གི་ཕ་ཡིན་ནོ། ལ་མེག་ལ་ཆུང་མ་ཨ་དཱ་དང་ཛིལ་ལཱ་ཞེས་པ་གཉིས་ཡོད་པའོ། ཨ་དཱ་ལ་བུ་ཡ་བྷལ་ཞེས་པ་སྐྱེས་པ་དང་། ཁོ་ནི་འགུར་ནང་སྡོད་མཁན་འབྲོག་པའི་རིགས་བརྒྱུད་ཀྱི་ཕ་མེས་ཡིན། ཁོའི་སྤུན་ཡུ་བྷལ་ཞེས་པ་ནི་གླིང་བུ་དང་པི་ཝང་གཏོང་མཁན་ཐམས་ཅད་ཀྱི་ཕ་མེས་ཡིན་ནོ། ཛིལ་ལཱ་ནས་ཏུ་བྷལ་ཀ་ཡིན་སྐྱེས་སོ། ཁོས་ལྕགས་དང་ལི་སོགས་ནས་ལག་ཆ་འདྲ་མིན་བཟོ་གི་ཡོད་དོ། ཏུ་བྷལ་ཀ་ཡིན་གྱི་སྲིང་མོའི་མིང་ལ་ན་མཱ་ཡིན་ནོ།

The names that are remembered are perhaps those of the tribal chiefs (‘go gte). But Lamech is also recalled for having two wives, Jabal for being founder of a line of nomads (‘brog pa), Jubal for fathering a line of musicians. As for Tubal-cain, he gave rise to a blacksmith caste (mgar ba). And it can only be guessed why Naamah, his sister, is mentioned.


Lawless Lamech

Imagine the mighty warlord reclining on his cushion by the fire one long night, and yawning. Then to relieve the boredom he summons his wives and challenges them with a riddle (lde’u/khed).

འགོད་པ། 4:23-24

ལ་མེག་གིས་རང་གི་ཆུང་མ་ཨ་དཱ་དང་ཛིལ་ལཱ་གཉིས་ལ། ངའི་གཏམ་ལ་ཉོན་ཞིག།

ངས་སྐྱེས་པ་ན་གཞོན་ཞིག་བསད་པ་ཡིན། གང་ལ་ཟེར་ན།



སུ་ཞིག་གིས་ང་ལ་བསད་པ་ཡིན་ན། དེའི་ལེན་དུ་བདུན་ཅུ་དོན་བདུན་དགྲ་ལན་བླངས་པར་འགྱུར༎

Imagine him saying to them, ‘You wives listen! See this wound I got today. I hit him back. So what! I am mighty Lamech, and I care for neither God nor man. Now answer this, or else…!

‘I’ve killed a man for wounding me, a child for doing this. If mark on Cain seven is, what shall it be on me?’

Answer it! (

[Answer (len): Seventy seven]

The Lord’s words of gracious protection given to Cain were mocked and twisted by arrogant Lamech to give his own meaning to them. ‘No one can punish me.’



Cain and his line died out. But his behaviour in rejecting God, and relying on his own resources and honouring himself, has remained alive through the centuries to this day. You can read in The Letter of Jude about those who ‘walk in the way of Cain’. Today, as in Jude’s time, there are those in the lecture hall and classroom who make use of their opportunity as teachers to preach strongly against God, and uphold Cain’s worldview and lifestyle.

As for the lawlessness of Lamech, that too lived on. Just look around at our present world and its recent history to see many ‘Lamechs’.

Next Time

We shall look at another line of Adam’s descendants which has remained alive to this day. But among them there was to be another man named Lamech, and another named Enoch, who would be different.