The Garden of Eden

Last time we read how God made a very good world and man as part of it. He made mankind (mi rigs; Hebrew ‘adam’) with the ability to think, to care for the environment (gnam s’i khyon), and to use it for his livelihood (‘tsho ba). And we read how God created them like himself, so that he could enjoy relationship (phan tshun legs ‘brel) with them. Then God whose name is Yahweh planted a garden for them.

 

ལེའུ་གཉིས་པ། 2:4 – 17

4 དེ་ནི་འཇིག་རྟེན་ཁམས་བཀོད་པའི་ལོ་རྒྱུས་ཡིན་ནོ༎

ཨེ་དེན་གྱི་ལྡུམ་རའི་སྐོར།

7 དེ་ནས་ཡ༷་ཝེ་དཀོན་མཆོག་གིས་ས་སྟེང་གི་ཐལ་བ་ལས་མི་བཟོས་གནང་སྟེ་དེའི་སྣ་ཁུང་ལ་སྲོག་གི་དབུགས་བླུགས་པས། མི་དེ་སྲོག་དང་ལྡན་པ་ཞིག་བྱུང་ངོ༌།

8 ཡ༷་ཝེ་དཀོན་མཆོག་གིས་ཤར་ཕྱོགས་སུ་ཡོད་པའི་ཨེ༷་དེན་ཞེས་པའི་ཡུལ་ལ་ལྡུམ་ར་ཞིག་བཟོས་གནང་སྟེ། ཁོང་གིས་མཛད་པའི་མི་དེ་ལྡུམ་ར་དེར་བཞག

9 དེ་ཡང་ལྡུམ་ར་དེའི་ནང་ཡ༷་ཝེ་དཀོན་མཆོག་གིས་ས་ནས་ཤིང་སྡོང་ལེགས་པོ་སྣ་ཚོགས་དང༌། དེ་རྣམས་ལ་འབྲས་བུ་ཞིམ་པོ་སྣ་ཚོགས་སྐྱེ་རུ་བཅུག ལྡུམ་ར་དེའི་དཀྱིལ་ལ་སྲོག་དང་ལྡན་པའི་ཤིང་དང༌། བཟང་ངན་རྟོགས་པའི་ཤིང་ཡང་སྐྱེ་བཅུག་པར་མཛད།

10 ཨེ༷་དེན་ཞེས་པའི་ཡུལ་ནས་ཆུ་ཞིག་ལྡུམ་རའི་ནང་རྒྱུགས་ཏེ་རྗེས་སུ་ཕྱིར་ཐོན་ནས་གཙང་པོ་བཞི་རུ་གྱུར།

11 གཙང་པོ་དང་པོའི་མིང་ལ་པི༷་ཤོན་ཟེར་ཞིང༌། དེ་ནི་ཧ༷་བི་ལ་ཞེས་པའི་ཡུལ་གྱི་མཐའ་ནས་རྒྱུག་གོ

12 ས་ཆ་དེར་ལྷད་མེད་པའི་གསེར་དང༌། དཀོན་པོའི་དྲི་ཞིམ་གྱི་ཆུ། གཟི་བཅས་ཐོན་གྱི་ཡོད།

13 གཙང་པོ་གཉིས་པའི་མིང་ལ་གི༷་ཧོན་ཡིན་ཏེ། དེ་ནི་ཀུ༷་ཤེ་ཞེས་པའི་ཡུལ་གྱི་མཐའ་ནས་རྒྱུག

14 གཙང་པོ་གསུམ་པའི་མིང་ནི་ཏི༷་ཀེ་ལི་སི་ཡིན་ཏེ། དེ་ནི་ཨ༷་སུར་ཞེས་པའི་ས་ཆའི་ཤར་ཕྱོགས་སུ་རྒྱུག གཙང་པོ་བཞི་པའི་མིང་ལ་ཡུ༷་ཧྥ་ལ་ཏི་ཅེས་ཟེར་རོ།

15 ཨེ༷་དེན་གྱི་ལྡུམ་རའི་ནང་འདེབས་ལས་བྱེད་པ་དང་ལྡུམ་ར་སྲུང་བའི་ཕྱིར་ཡ༷་ཝེ་དཀོན་མཆོག་གིས་མི་དེ་དེར་བཞག་གནང༌།

16 ཡ༷་ཝེ་དཀོན་མཆོག་གིས་མི་དེ་ལ་“ལྡུམ་རའི་ཤིང་སྡོང་གི་འབྲས་བུ་ཐམས་ཅད་ཁྱོད་ཀྱིས་ཟ་ཆོག

17 འོན་ཀྱང་བཟང་ངན་རྟོགས་པའི་ཤིང་གི་འབྲས་བུ་ཟ་མི་ཆོག གལ་སྲིད་དེ་བཟས་ན་ཉིན་དེར་ཁྱོད་འཆི་བར་འགྱུར་ངེས་ཡིན་”ཞེས་གསུངས།

 

The First Man (skyes pho)

Having formed the man from the chemical elements of the ground, Yahweh now came and not only breathed life into him, but made a fit place on earth for him to live. When there was as yet no grass (rtswa) in the open dry country (thang ther), the garden had water and trees with fruits. And the man was put there to keep it. What to say? Such satisfying occupation for his body! (I know, because I too have a beautiful garden to keep for its owner. B)

 

ལེའུ་གཉིས་པ། 2:18-22

18 དེ་ནས་ཡ༷་ཝེ་དཀོན་མཆོག་གིས་ “མི་འདི་གཅིག་པུར་བསྡད་ཚེ་མི་ལེགས་པས། ངས་ཁོང་དང་འཚམས་པའི་རོགས་པ་བྱེད་མཁན་ཅིག་བཟོ་བར་བྱ་”ཞེས་གསུངས།

19 ཡ༷་ཝེ་དཀོན་མཆོག་གིས་ས་སྟེང་གི་ཐལ་བ་ནས་དུད་འགྲོ་ཐམས་ཅད་དང༌། ནམ་མཁའི་བྱ་ཐམས་ཅད་མཛད། དེ་ཚོ་ཐམས་ཅད་ཀྱི་མིང་ཇི་ལྟར་བཏགས་པ་གཟིགས་པའི་ཕྱིར་མི་དེའི་རྩར་ཁྲིད་ནས། མི་དེས་དེ་ཚོ་ལ་མིང་བཏགས་པ་དེ་བཞིན་སྲོག་ཆགས་རེ་རེ་ལ་མིང་རེ་རེ་བྱུང་ངོ༌།

20 མི་དེས་ཕྱུགས་རིགས་དང༌། བྱ་བྱིའུ་དུད་གྲོ་ཐམས་ཅད་ཀྱི་མིང་བཏགས། འོན་ཀྱང་རང་གི་ཆེད་དུ་གཏན་གྲོགས་འཚམས་པོ་ཞིག་མ་བྱུང༌།

21 དེའི་ཕྱིར་ཡ༷་ཝེ་དཀོན་མཆོག་གིས་མི་དེ་གཉིད་ལྗིད་པོ་ཞིག་ཁུག་བཅུག་སྟེ། ཁོ་གཉིད་ཁུག་དུས་དཀོན་མཆོག་གིས་ཁོའི་རྩིབ་མ་གཅིག་བཏོན་ནས་ཤུལ་དེ་ནི་ཤ་ཡིས་བསྐྱོན།

22 ཡ༷་ཝེ་དཀོན་མཆོག་གིས་རྩིབ་མ་དེ་ལ་བུད་མེད་གཅིག་བཀོད་ནས་མི་དེའི་རྩར་ཁྲིད་པ་དང༌།

 

The First Woman

And Yahweh God also satisfied the man’s mind by bringing to him all the different sorts of animals for his curiosity. And he named them. (Children, as they grow, must learn to name things. And the work of scientists is to name and measure matter. This is the way to knowledge. I know the pleasure of it because I am a Biologist – skye dgnos rig pa’I mkhas pa )                                                                                                                              However God knew that he need a suitable companion, a spouse (gtan grogs ‘tshams po) who was both like him and different.

See how suitable she was! Read Genesis 2:23,24.

 

ལེའུ་གཉིས་པ། 2:23-24

23 མི་དེས་

འདི་ནི་ང་ཡི་རུས་པའི་ནང་གི་རུས༎

ཤ་ཡི་ནང་གི་ཤ་ཡིན་དེ་ལ་ནི༎

བུད་མེད་ཅེས་པའི་མིང་བཏགས་རྒྱུ་མཚན་ནི༎

ཁོ་མོ་ཕོ་ནས་བཏོན་པར་བྱས་བའི་ཕྱིར༎

ཞེས་བཤད།

24 དེའི་རྐྱེན་གྱིས་སྐྱེས་པས་རང་གི་ཕ་མ་བཞག་ནས་རང་གི་བུད་མེད་དང་མཉམ་དུ་འདུས་ཞིང༌། ཁོང་གཉིས་ཤ་རུས་གཅིག་ཏུ་འགྱུར།

 

The First state of Pure Wisdom (ye shes)

Because the man and the woman lived peacefully in God’s sight in the garden of peace, there was no suffering; they enjoyed innocent purity (ye shes).

 

ལེའུ་གཉིས་པ། 2:25

25 མི་དེ་དང་རང་གི་བུད་མེད་གཉིས་ཀ་གཅེར་བུར་ཡོད་ཀྱང་ངོ་ཚ་མེད་དོ༎ མིས་དཀོན་མཆོག་གི་བཀའ་ལ་མ་ཉན་པའི་སྐོར།

 

In Eden they had full awareness (rig pa) – that is, no ignorance of God’s mind and provision for them, and no personal desire for something different, and no resentment of his oversight of their lives.

                                                                ******************

Next time we shall read how this wisdom, this truth, this happy dwelling in the love of their Creator was destroyed. It was the cause of all mankind suffering ignorance (ma rig pa) from then onwards.

 

THE  BEGINNING  OF  SUFFERING

Last time we read how the man and the woman enjoyed God’s loving care of them in the Garden of Eden. Today we will read about the cause that changed their pure quality of mind (sems rgyud dag pa).

*************

The Tree of the Knowledge of Good and Evil

The God of Heaven had taken counsel and made humans in His own likeness (see Genesis 1:27 with its three signatures); he now put the man and the woman in the Garden of Eden, where the One whose name is Yahweh could keep loving company with them. What to say? It was all that they needed, and it was enough.

However, Yahweh God had warned them about one tree, the Tree of the Knowledge of Good and Evil, “Do not eat its fruit, or else you will die.” But they did eat it. It was the cause (rgyu) of their change of mind. It is important that you read about this in Genesis Chapter 3.

The Snake

If you have now read Genesis, you will have learned that one of the animals hated God. He spoke to Eve words which were like the poison in the bite of a snake. He said, “As God loves you so much, did he really tell you not to eat such delicious fruit? Surely not; he would not be so unloving.”

 

The First Cause of Dissonant Thinking (nyon mongs)

But the snake lied. And because the woman was deceived, it was the cause of her doubting the goodness of Yahweh God; that doubt acted like poison in her mind, and changed her purity (rig pa) into ignorance of the truth (ma rig pa). And immediately she saw the beauty of the tree, and desired the taste of its fruit, and wanted in pride to become as wise as God himself.

 

The First Sin

The woman was deluded. As for the man, he knew well that God had said, “Don’t eat”. But he, seeing her eat, disobeyed Yahweh God and he also ate. It was an act of rebellion. Sin is not listening to God’s word, and so not doing it.

 

The Truth of Suffering (sdug bsngal gyi bden pa)

Next time we shall read how Yahweh God allowed the man and the woman to decide for themselves what was good and what was bad. And in future posts we shall learn how his words, saying that they would suffer and die, became true for them, and for all their descendants; this was because, after taking counsel again, Yahweh God expelled them from the Garden so as to prevent them eating from the Tree of Life

*********************

In other books of the Bible we find that in later times the snake was given the name ‘Satan’, which means in the Hebrew language ‘The Adversary’. He is the Chief Demon (gdon gyi gtso bo); and he hates and opposes God. He lies, and he puts obstacles in the path of those who are believers.

As for believers, what to say? There would be believing people who knew that God still had compassion for them, despite his law of sin and death. For God had appointed a more powerful and wonderful law even before he had planted the garden; that law was a treasure to be found that cancelled all sin and suffering and death.  Not having found and understood this mystery, yet trusting in God’s love, they would seek to find and follow the path leading to the cessation of suffering.

 

FIRST STEPS ON  THE  PATH

East from Eden

They walked, Adam the man and Eve his wife, just the two of them alone in the wide steppe. Evening was coming on, then night.

Eve picked her way through the grass with care. “Hurry up!”, said Adam.  And she replied, “But God said that snakes would be our enemies.”

Adam replied, “Maybe. But his meaning was more than that; just as that snake tempted you in the Garden, so that chief demon will lie in wait for other opportunities to lie to you and your children.”

They walked on; what else to do? They were afraid now. Adam shivered, and turned on her saying, “It was all your fault.” She answered, “But you could have stopped me from eating the pear. He, “You had already taken a bite”. Eve, “So what!” Adam, “You clearly found it delicious.” Eve, “Yes, it was. The snake told me it would be.” Adam, “You didn’t have to believe him.” Eve, “Nor did you have to believe me, and eat a pear yourself.” Adam, “But you started it; admit it.”

Eve, “I did, yes; but what to say? You heard what the snake said when he pointed at that beautiful tree. He said that we would be wonderfully wise, like Yahweh God, and able to know everything that was good and bad. He lied. But we wanted to believe him; isn’t that so? Just admit that.”

Adam, “Yes, we did want to. In that you are right. And now we can do anything that we want to do.”

He was quiet for a while as they walked, and then continued, “And we knew that we were naked, because our minds had become changed. And our minds too were naked and visible to God, just as our bodies were. So we hid, knowing he would be displeased …,” he paused, “… displeased that we had neither trusted nor wanted his daily love to give us everything that was best. And we still doubt  his love. So we have got what we wanted; now therefore we have to look after ourselves.”

They stopped for one last look back. There the gates were guarded by watchful heavenly beings whose faces looked in all four directions at the same time. And there in the sunset of the western sky was a great flaming sword that lunged in all directions as if held by a dancing warrior. No way back there. Nor did they want to return. They had rebelled against Yahweh God by wanting to do their own thing. Ahead was pain, impermanence as they aged, then death. The wages of sin is death (Romans 6:23a). No opportunity now for them to eat from the Tree of Life.

རོ་མཱ་པ།  6:23

དེས་ན་སྡིག་ཉེས་ཀྱི་གླ་ཆ་ནི་འཆི་བ་ཡིན། འོན་ཀྱང་དཀོན་མཆོག་གི་རིན་ཐང་བྲལ་བའི་ཐུགས་རྗེའི་གནང་སྦྱིན་ནི་མཱ་ཤི་ཀ་ཡེ་ཤུ་ངེད་རྣམས་ཀྱི་གཙོ་བོ་བརྒྱུད་ནས་ཐོབ་པའི་དཔག་ཏུ་མེད་པའི་ཚེ་དེ་ཡིན་ནོ།།

 

So now it was their own thing that they must do; and they walked on.

And Adam muttered, “I wonder what God meant by your offspring bruising the snake’s head one day?” Eve also wondered.

 

The Truth of Suffering (sdug bsngal gyi bden pa)

And they walked to find a place to shelter, water to drink, and food to eat. There was fear about the future. It would be a hard struggle to survive.

Years passed, during which Adam toiled and sweated to cultivate the land, but weeds and thistles grew better than wheat and barley.

As for Eve, her desire was for her husband (Genesis 3:16), and in time she bore her first baby. Then after all the pain of giving birth after all the pain, she knew that God had helped her (Genesis 4:1). So perhaps God would be helping them after all. And they learned to make offerings to him (Genesis 4:4)

 

 འགོད་པ། 3:16

 ཡ་ཝེ་དཀོན་མཆོག་གིས་བུད་མེད་ལ་ “ངས་ཁྱོད་ཀྱི་ཕྲུ་གུ་འཁོར་བའི་དཀའ་ངལ་དང་སྐྱེ་བའི་སྡུག་བསྔལ་མང་དུ་གཏོང་བར་བྱ་སྟེ། འོན་ཀྱང་ཁྱོད་ཀྱིས་ཁྱོ་བོ་མཉམ་དུ་སྡོད་འདོད་པ་དང༌། ཁོས་ཁྱོད་ལ་དབང་བྱེད་ཡོང་” ཞེས་གསུངས།

 

  འགོད་པ། 4:1

དེ་ཡང་ཨ་དམ་རང་གི་གཏན་གྲོགས་ཧ་ཝ་དང་མཉམ་དུ་འདུས་པས། མོ་མངལ་དང་ལྡན་པར་གྱུར་ཏེ། བུ་ཞིག་སྐྱེས་པས། ཁོ་མོས་ “ཡ་ཝེ་དཀོན་མཆོག་གི་བྱིན་རླབས་ཀྱིས་ང་ལ་བུ་ཞིག་སྐྱེས་བྱུང་” ཞེས་བཤད། ཁོང་གིས་བུ་དེའི་མིང་ལ་ཀ་ཡིན་ཞེས་བཏགས།

 

  འགོད་པ། 4:4

 ཧ་བེལ་གྱིས་སྔོན་སྐྱེས་ལུག་གི་ཚི་ལུས་དཀོན་མཆོག་ལ་མཆོད་པ་ཕུལ་ཏེ། ཁོ་དང་ཁོའི་མཆོད་པ་ལ་དཀོན་མཆོག་ཐུགས་དགྱེས།

 

*************

Footnotes:

The Story as Written in the Holy Scripture

It is important that you read this again. See last week’s post of Genesis Chapter 3

The Truth of the Cause of Suffering (Genesis 3:16-20)

འགོད་པ། 3

16 ཡ་ཝེ་དཀོན་མཆོག་གིས་བུད་མེད་ལ་ “ངས་ཁྱོད་ཀྱི་ཕྲུ་གུ་འཁོར་བའི་དཀའ་ངལ་དང་སྐྱེ་བའི་སྡུག་བསྔལ་མང་དུ་གཏོང་བར་བྱ་སྟེ། འོན་ཀྱང་ཁྱོད་ཀྱིས་ཁྱོ་བོ་མཉམ་དུ་སྡོད་འདོད་པ་དང༌། ཁོས་ཁྱོད་ལ་དབང་བྱེད་ཡོང་” ཞེས་གསུངས། 17 ཡང་དཀོན་མཆོག་གིས་མི་དེ་ལ་ “ཁྱོད་ཀྱིས་རང་གི་གཏན་གྲོགས་ཀྱི་ཁ་ལ་ཉན་ཏེ། ངས་ཟ་མི་ཆོག་ཅེས་བཤད་པའི་ཤིང་འབྲས་ལས་ཁྱོད་ཀྱིས་བཟས་པས། ངས་ཁྱོད་ཀྱི་འདེབས་ལས་དཀའ་ལས་སུ་འགྱུར་བར་བྱ། ས་ཞིང་ལས་སྟོན་ཐོག་སྡུད་པའི་ཆེད་ནམ་འཚོ་བའི་བར་དུ་ཁྱོད་ཀྱིས་དཀའ་ལས་བརྒྱག་དགོས། 18 ས་ཞིང་ལས་ཁྱོད་ལ་ཚེར་མ་དང་རྩ་ངན་སྐྱེ་ཡོང༌། དེ་སྐྱེས་པའི་ས་ཞིང་གི་སྔོ་ཚོད་རྣམས་ཁྱོད་ཀྱིས་ཟ་དགོས། 19 ཁྱོད་ནི་ཐལ་བ་ནས་བཟོས་པའི་རྐྱེན་གྱིས་ཁྱོད་ཐལ་བར་མ་ལོག་པའི་བར་དུ་ས་ལས་འབྲས་བུ་འཐོབ་པའི་ཕྱིར་རྔུལ་ནག་འདོན་ཏེ་དཀའ་ངལ་སྤྱད་དགོས། མཐའ་མར་ཁྱོད་ནི་ཐལ་བ་ནས་བཟོས་པ་ཡིན་པས་ཁྱོད་ཐལ་བར་འགྱུར་རོ་” ཞེས་གསུངས། 20 དེ་ནས་མིང་ལ་ཨ་དམ་ཞེས་པའི་མི་དེས་རང་གི་གཏན་གྲོགས་ཀྱི་མིང་ལ་ཧ་ཝ་ཞེས་བཏགས། གང་ལགས་ཟེར་ན། མོ་རང་ནི་མི་ཐམས་ཅད་ཀྱི་ཨ་མ་ཡིན་པས་སོ།

 

From Adam, whose name means ‘mankind’, and from Eve, ‘The Mother of all Living’, the tendency to suffer through rebelling against God has passed to all their descendants (sdug bsngal gyi kun ‘byung gyi bden pa; Romans 5:12).

རོ་མཱ་པ།   5:12   

 མི་གཅིག་གི་རྐྱེན་གྱིས་སྡིག་ཉེས་འཛམ་གླིང་དུ་བྱུང་ཞིང༌། སྡིག་ཉེས་ལས་འཆི་བ་བྱུང་བས། ཐམས་ཅད་ཀྱིས་སྡིག་པའི་ལས་བྱས་པའི་རྐྱེན་གྱིས་འཆི་བ་ནི་མིའི་རིགས་ཀུན་ལ་བྱུང༌།

 

The Truth of the Cessation of Suffering (sdug bsngal gyi ‘gog pa’ bden pa)

God’s curse spoken to the snake, included the word of ‘him being bruised by an offspring of the woman’. One day the man Jesus Christ Mashiga (Ma Shi Ka) would put his conquering foot on Satan’s head (Genesis 3:15;1 Corinthians 15:27a), and win unfading life for the believer (Romans 6:23).

འགོད་པ།   3:15

ངས་ཁྱོད་དང་བུད་མེད་གཉིས་དགྲ་བོར་འབྱུང་བར་བྱ། ཁྱོད་ཀྱི་རྒྱུད་དང་མོའི་རྒྱུད་ཀྱི་བར་ཕན་ཚུན་སྡང་བར་བྱ་དང༌། ཁོང་གིས་ཁྱོད་ཀྱི་མགོ་བརྫི་ཡོང༌། ཡང་ཁྱོད་ཀྱིས་ཁོང་གི་ཞབས་རྟིང་ལ་སོ་བཏབ་ཡོང་” ཞེས་གསུངས།

 

ཀོ་རིན་ཐུ་པ། ༡  15:27

གང་ལགས་ཤེ་ན། དཀོན་མཆོག་གིས་དོན་ཐམས་ཅད་མཱ་ཤི་ཀའི་ཞབས་འོག་ཏུ་བཅུག་པར་མཛད། འོན་ཀྱང་གསུང་རབ་ཏུ་དོན་ཐམས་ཅད་དབང་འོག་ཏུ་འཇུག་པར་གྱུར་ཞེས་འཁོད་པའི་ཐམས་ཅད་ཅེས་པ་ནི་མཱ་ཤི་ཀའི་དབང་འོག་ཏུ་འཇུག་མཁན་དཀོན་མཆོག་རང་ཉིད་མ་གཏོགས་པ་གསལ་པོ་ཡིན།

 

རོ་མཱ་པ།  6:23

དེས་ན་སྡིག་ཉེས་ཀྱི་གླ་ཆ་ནི་འཆི་བ་ཡིན། འོན་ཀྱང་དཀོན་མཆོག་གི་རིན་ཐང་བྲལ་བའི་ཐུགས་རྗེའི་གནང་སྦྱིན་ནི་མཱ་ཤི་ཀ་ཡེ་ཤུ་ངེད་རྣམས་ཀྱི་གཙོ་བོ་བརྒྱུད་ནས་ཐོབ་པའི་དཔག་ཏུ་མེད་པའི་ཚེ་དེ་ཡིན་ནོ།།