“Then Moses made Israel set out from the Red Sea, and they went into the Wilderness of Shur. They went three days in the wilderness and found no water” (Exodus 15:22)

སྡེབ་ཐོན 15:22

དེ་ནས་མོ་ཤེས་ཨིསི་རཱཨེལ་པ་རྣམས་ལ་རྒྱ་མཚོ་དམར་པོ་ནས་འཁྲིད་དེ་ཤུར་ཞེས་པའི་འབྲོག་སྟོང་དུ་ཕྱིན་པ་དང་། དེར་ཁོ་ཚོ་ཉིན་གསུམ་བར་དུ་འགྲུལ་རུང་ཆུ་མ་ཐོབ་བོ།




They followed the cloud of the LORD across ‘et-Tih’, the Desert of the Wanderers’ as the Arabs call it today. They could proceed quietly, no longer chased, while their animals could eat what herbage (rtswa) there was in the dry country (thang ther).

At the oasis (bye thang spang ljongs) of Marah the water was bitter (Ex 15:23). But God acted. He said, ‘Keep my word; for then I am the LORD your healer’ (vv.24-26).

God did provide at Elim too. Here the tribes could camp apart, each with its own spring, and surrounding pasture. But their food had run out; so God provided ‘bread’ that came down upon the camp – every day it came from then on; they called it ‘manna’ (=‘what is it?’ Nu 11:4-9).

Then another desert had to be crossed to reach Horeb, the mountain appointed by God as a place of worship. Here there was both space for the multitude to camp, and water that God provided (Ex 17:5, 6). Here God met them and made a covenant: if they listened to His Ten Words (bka’ bcu – Ex 20:1-17) and kept His dharma (chos byed), they would be led and protected as his own people (Exodus 19:4-6).

A year after leaving Goshen and keeping Passover Festival, they set off again at God’s command. “You have stayed long enough at this mountain … Go in and take possession of the land sworn to Abraham” (Deuteronomy 1:6-8). So they set off following the cloud (Numbers 10:34). But when they camped in the desert of Paran, they grumbled at the daily diet of manna; so God gave them meat, and they ate until they were sick! (Numbers Chapter 11)

When they reached the wider camping ground of Kadesh, they stayed a while. They were on the southern borders of Canaan. It was a good report that the spies brought of a land flowing with milk and honey (Nu 13:27), but also news of large fortified cities in the valleys that lay ahead of them. And the people in fear disobeyed the command of the LORD to go in, forgetting all the wonders that he had done for them.

And God said, ’None of the men who have seen my glory and my signs shall see the land … your dead bodies shall fall in this wilderness. And your children shall be shepherds in the wilderness for forty years … until the last of your dead bodies lies in the wilderness’ (Numbers Chapter 14).

So for 40 years they wandered around Mount Seir and the Red Sea. Moses recalled all these events  later (Deuteronomy 1:19 -2:1). And how God then spoke to him that the time for Israel to enter Canaan had come, “You have been travelling around this mountain country long enough. Turn northwards” (Dt 2:2). So they did so without troubling the Edomites (descendants of Esau to whom God had given Mount Seir, by taking it away from the godless Horites), and being careful to stay clear of the countries of Moab and Ammon (descendants of Lot); but when they were attacked by Amorite Canaanites, God gave Israel the victory (see map of route). As the pilgrimage continued, every camping stage was recorded, written down by Moses (Nu 33:37-49). The way had been through a ‘great and terrifying wilderness’, and even now a wide detour must be made, with ‘thirsty ground’, and water for which they had to dig. But now too there was a song in their hearts (Nu 21:17, 18).


གྲངས་ཀ 21:17-18


ཀྱེ། ཁྲོན་པ་རྣམས་རང་གི་ཆུ་ཡར་བཏོན་ཞིག།


ཁྲོན་པ་དེ་ནི་རྒྱལ་སྲས་རྣམས་ཀྱིས་བྲུས། མི་མང་གི་འགོ་བྱེད་རྣམས་ཀྱིས།



It was a song of happiness, for now there were occasional glimpses from the high passes of the land of Canaan to the West across the Great Valley.

And finally they descended and camped in the spacious well-watered plains by the River Jordan. It was there that Moses reminded them of God’s power and wisdom and faithful provision throughout their pilgrimage from Egypt to Canaan.


བཀའ་ཁྲིམས་སྐྱར་བཤད་ 8:1-10

1དེ་རིང་ངས་ཁྱོད་ཚོར་སློབ་སྟོན་བྱས་པའི་ཁྲིམས་ཡོངས་རྫོགས་འདི་དག་དམ་ཚིག་གཙང་མའི་སྒོ་ནས་རྩིས་སྲུང་གྱིས་ཤིག་དང་། ཁྱོད་ཚོ་གསོན་པོར་གནས་ཤིང་། གྲངས་འབོར་འཕེལ་རྒྱས་བྱུང་སྟེ། སྔར་གཙོ་བོ་དཀོན་མཆོག་གིས་ཁྱོད་ཚོའི་མེས་པོ་རྣམས་ལ་དབུ་མནའ་བཞེས་པའི་ཡུལ་དེ་ཁྱོད་ཚོས་བདག་འཛིན་བྱེད་པར་འགྱུར།

2འདས་པའི་ལོ་བཞི་བཅུའི་རིང་ལ་འབྲོག་སྟོང་བརྒྱུད་ཀྱི་ལམ་ཐག་རིང་པོ་དེར་གཙོ་བོ་དཀོན་མཆོག་ཁྱོད་ཚོའི་དཀོན་མཆོག་གིས་ཇི་ལྟར་དབུ་འཁྲིད་གནང་བ་དེ་དག་ལ་དྲན་གསོ་བྱོས་ཤིག ཁྱོད་ཚོས་ཁོང་གི་བཀའ་ལ་རྩིས་སྲུང་ཞུ་མིན་ཚོད་ལྟ་གནང་བ་དང་། ཁྱོད་ཚོའི་བསམ་བློར་ཤེས་རྟོགས་གནང་ཕྱིར་ཁོང་གིས་ཁྱོད་ཚོ་དཀའ་ངལ་གྱི་ནང་དུའང་ཚུད་བཅུག་པ་གནང་བ་ཡིན་ནོ།

3ཁོང་གིས་ཁྱོད་ཚོ་ལྟོགས་བཅུག་པ་གནང་བ་དང་། དེ་རྗེས་ཟས་སུ་མན་ན་གནང་ཞིང་། ཡང་ཁ་ཟས་དེ་ནི་ཁྱོད་ཚོ་དང་ཁྱོད་ཚོའི་མེས་པོ་རྣམས་ཀྱིས་དེ་སྔ་ནམ་ཡང་བཟའ་མ་མྱོང་བ་ཞིག་ཡིན་པ་དང་། མི་གསོན་པོར་གནས་ཕྱིར་བག་ལེབ་གཅིག་པོར་བློ་བཅོལ་ན་མི་འགྲིགས་ཤིང་། འོན་ཀྱང་གཙོ་བོ་དཀོན་མཆོག་གི་ཞལ་ནས་ཐོན་པའི་བཀའ་རྒྱ་རེ་རེ་སྒོ་ནས་གསོན་པའི་ཆེད་དུ་སློབ་སྟོན་གནང་ཕྱིར་དེ་ལྟར་མཛད་པ་ཡིན་ནོ།


5ཇི་ལྟར་ཕས་རང་གི་བུ་ཕྲུག་རྣམས་བཅུན་པ་ལྟར། གཙོ་བོ་དཀོན་མཆོག་ཁྱོད་ཚོའི་དཀོན་མཆོག་གིས་ཀྱང་ཁྱོད་ཚོ་ལ་བཅུན་ཞིང་ཉེས་ཆད་གནང་ཡོད་པ་དེར་དྲན་གསོ་བྱོས་ཤིག

6དེ་བས་ན་གཙོ་བོ་དཀོན་མཆོག་གིས་གནང་བའི་བཀའ་རྒྱ་དེ་དག་སྲུང་ཞིང་། ཁོང་ལ་འཇིགས་ཤིག། ཁོང་གི་ཁྲིམས་བཞིན་དུ་མི་ཚེ་སྐྱོལ་ཞིག་དང་།

7གཙོ་བོ་དཀོན་མཆོག་ཁྱོད་ཚོའི་དཀོན་མཆོག་གིས་ཁྱོད་ཚོ་ས་ལུད་འཛོམས་པའི་ཡུལ་ཞིག་ཏུ་འཁྲིད་ཕེབས་རྒྱུ་ཡིན་པ་དང་། ཡང་ཡུལ་དེར་གཙང་པོ་དང་ཆུ་མིག་དང་། ས་འོག་གི་རྒྱུག་ཆུ་སོགས་ཐོན་ཏེ། ལུང་གཤོང་དང་རི་བརྒྱུད་ཁུལ་དུ་འབབ་པར་འགྱུར་རོ།

8ཡུལ་དེའི་ཐོན་སྐྱེད་ནི་གྲོ་དང་། ནས་དང་རྒུན་འབྲུམ། སེ་ཡབ། སེ་འབྲུ་དང་། ཁ་སྐྱུར་པོའི་ཙི་ཤིང་དངསྦྲང་རྩི་བཅས་ཡིན་ནོ།

9དེར་ཁྱོད་ཚོ་ནམ་ཡང་མི་ལྟོགས་པ་དང་། ཁྱོད་ཚོར་དགོས་མཁོའི་དཀའ་ངལ་ཞིག་ནམ་ཡང་བྱུང་མི་ཡོང་། ཡུལ་དེའི་བྲག་རི་ཁག་ཏུ་ལྕགས་ཀྱི་གཏེར་ཁ་ཡོད་པ་དང་དེའི་རི་བརྒྱུད་ཁག་ནས་ཟངས་ཀྱི་གཏེར་ཁ་བཏོན་པར་འགྱུར།

10ཁྱོད་ཚོར་རང་གི་འདོད་མོས་བཞིན་གྱི་ཁ་ཟས་འབྱོར་ཞིང་། ཁོང་གིས་གནང་བའི་ས་ལུད་འཛོམས་པོའི་ཡུལ་དེའི་ཆེད་དུ་ཁྱོད་ཚོས་གཙོ་བོ་དཀོན་མཆོག་ཁྱོད་ཚོའི་དཀོན་མཆོག་ལ་ཐུགས་རྗེ་ཆེ་ཞུ་བར་འགྱུར༎


And Moses said to them, ’If you will keep the dharma, the good land is yours. Today go in’.


བཀའ་ཁྲིམས་སྐྱར་བཤད་ 7:9-11

9གཙོ་བོ་དཀོན་མཆོག་ཁྱོད་ཚོའི་དཀོན་མཆོག་གཅིག་རང་མ་གཏོགས་དེ་མིན་དཀོན་མཆོག་གཞན་ཞིག་མེད་པ་དང་། ཁོང་ནི་དམ་ཚིག་ཅན་ཡིན་པ་དེ་དྲན་པར་བྱོས་ཤིག ཁོང་གིས་ཉིད་ཀྱི་དམ་བཅའ་འསྲུང་བར་མཛད་ཅིང་། ཁོང་ལ་བརྩེ་བ་ཞུ་མཁན་དང་ཁོང་གི་བཀའ་རྒྱ་སྲུང་མཁན་གྱི་མི་རབས་སྟོང་ཕྲག་བར་དུ་ཁོང་གིས་རྒྱུན་དུ་བྱམས་སྐྱོང་གནང་ངེས་སོ།


11ད་ཁྱོད་ཚོ་ལ་སློབ་སྟོན་གང་བྱས་ཡོད་པ་དེ་ལ་ཉོན་ཅིག དེ་རིང་ངས་ཁྱོད་ཚོར་བཤད་པའི་ཁྲིམས་ཡོངས་རྫོགས་བརྩི་སྲུང་བྱོས་ཤིག།




It seemed that God’s promise to Abraham of numerous offspring and the Land of Canaan was about to be completely fulfilled. But Abraham realized, more than anyone, that God’s promises were to do with permanent spiritual truth, not just with the impermanent rewards of offspring and prosperity. We shall read about that next time.